บทที่ 8 คนที่หลินเยว่เคยพบ
“ท่านคือคนที่เคยมาหาท่านแม่ก่อนนางเสียชีวิตจริง ๆ หรือ?”
หลินจื่อเหวินมองชายที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยความตกใจ
ชายคนนั้นไม่ได้ตอบในทันที เพียงมองลลินด้วยสายตาซับซ้อน
“ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำร้ายพวกเจ้า”
หลินเซวียนก้าวมาข้างหน้า
“เช่นนั้นเจ้ามาทำอะไร?”
ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ
“ข้ามาเตือนหลินเยว่ แต่ดูเหมือนจะสายเกินไป”
ลลินจ้องเขาอย่างระมัดระวัง
“เตือนเรื่องอะไร?”
เขามองจื่อเหวิน ก่อนตอบว่า
“เรื่องข้อตกลงของตระกูลหลิน”
หลินหยางสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“เจ้าเป็นคนของพวกนั้น!”
“ผิดแล้ว”
ชายคนนั้นส่ายหน้า
“ข้าเคยเป็นคนของพวกนั้น แต่ตอนนี้ข้าต้องการให้เรื่องทั้งหมดจบลง”
เขาหยิบของบางอย่างออกจากเสื้อ เป็นถุงผ้าขนาดเล็ก ก่อนโยนลงตรงหน้าลลิน
ถุงเปิดออก เผยให้เห็น ปิ่นเงินเก่า ๆ เล่มหนึ่ง
ลลินจำได้ทันที
มันเป็นของที่เคยอยู่ในกล่องของหลินเยว่
“นี่คือของนาง”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“หลินเยว่ฝากข้าเก็บไว้”
หลินเซวียนขมวดคิ้ว
“ถ้านางฝากไว้ เหตุใดเจ้าถึงไม่ส่งให้ข้าตั้งแต่แรก?”
ชายคนนั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง
“เพราะตอนนั้นข้าเองก็ไม่รู้ว่าควรเชื่อใคร”
ลลินหยิบปิ่นขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด
ตรงปลายปิ่นมีรอยสลักเล็ก ๆ
หลิน
แต่เมื่อพลิกกลับ นางกลับพบอักษรอีกชุดหนึ่ง
“ทางเหนือ”
“นี่หมายความว่าอย่างไร?”
ลลินถาม
ชายคนนั้นมองนาง
“หลินเยว่เคยบอกข้าว่า หากนางตาย ให้มอบปิ่นนี้แก่คนที่เข้ามาแทนนาง”
ทุกคนเงียบงัน
ลลินรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น
“คนที่เข้ามาแทนนาง?”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“นางบอกว่า สักวันหนึ่งจะมีผู้หญิงอีกคนมาที่นี่ และผู้หญิงคนนั้นจะช่วยลูก ๆ ของนางได้”
หลินเซวียนหันมองลลินทันที
แม้เขาจะเคยสงสัยว่านางไม่ใช่หลินเยว่คนเดิม แต่การได้ยินคำพูดนี้จากคนอื่น ทำให้ความจริงยิ่งชัดเจนขึ้น
ลลินกำปิ่นแน่น
“นางรู้…”
“ใช่”
ชายคนนั้นตอบ
“หลินเยว่รู้ว่านางกำลังจะตาย และเตรียมทุกอย่างเอาไว้แล้ว”
ทันใดนั้น เสียงตะโกนก็ดังขึ้นจากด้านนอก
“จับพวกมัน!”
ประตูเรือนถูกผลักอย่างแรง
หลินเซวียนรีบพาเด็ก ๆ ถอยไปด้านหลัง ขณะที่หลินหยางชักดาบออกมา
ลลินมองหาทางหนีอย่างรวดเร็ว
ด้านหลังเรือนมีหน้าต่างเล็ก ๆ
“ทางนั้น!”
ทุกคนรีบออกจากเรือนก่อนที่คนของตระกูลจะบุกเข้ามา
แต่ยังไม่ทันวิ่งไปถึงป่า เสียงลูกธนูก็พุ่งผ่านอากาศ
ฟึ่บ!
ลูกธนูปักลงบนพื้นตรงหน้าจื่อเหวิน
เด็กชายชะงัก
ลลินรีบดึงเขาเข้ามากอด
“อย่ากลัว!”
หลินเซวียนหันกลับไปมองศัตรู
“พวกมันไม่ได้ต้องการจับเรา”
เขาพูดเสียงต่ำ
“พวกมันต้องการฆ่าจื่อเหวิน”
คำพูดนั้นทำให้ลลินตัดสินใจทันที
“เราต้องพาเด็ก ๆ ออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้”
พวกเขาหนีเข้าไปในป่าด้านหลังตระกูลหลินจนกระทั่งเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป
เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัย ทุกคนจึงหยุดพัก
หลินอันนั่งกอดเสี่ยวหลาน ส่วนจื่อเหวินยืนเงียบอยู่ข้างต้นไม้
ลลินเดินเข้าไปหา
“อย่าโทษตัวเอง”
จื่อเหวินก้มหน้า
“เพราะข้า ทุกคนถึงต้องเจอเรื่องอันตราย”
“ไม่ใช่”
ลลินจับไหล่เด็กชาย
“เจ้าไม่ใช่ปัญหา คนที่ทำร้ายผู้อื่นต่างหากที่ผิด”
จื่อเหวินเงยหน้าขึ้น
“ท่านแม่…ถ้าข้าไม่อยู่ ทุกคนจะปลอดภัยหรือไม่?”
ลลินนิ่งไป
ก่อนดึงเด็กชายเข้ามากอด
“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร หรือมีความลับอะไร แม่ก็จะไม่ทิ้งเจ้า”
จื่อเหวินกอดนางกลับแน่นเป็นครั้งแรก
“ข้าก็จะไม่ทิ้งท่านแม่”
หลินเซวียนมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะหันไปทางหลินหยาง
“ถึงเวลาที่เจ้าต้องบอกความจริงทั้งหมดแล้ว”
หลินหยางถอนหายใจ
“ได้”
เขามองทุกคนด้วยสีหน้าจริงจัง
“แต่ก่อนอื่น พวกเจ้าต้องรู้ว่า…”
เขาหยุดครู่หนึ่ง
“หลินจื่อเหวินไม่ใช่คนเดียวที่ถูกตระกูลหลินปิดบังความจริง”
ลลินขมวดคิ้ว
“หมายความว่าอย่างไร?”
หลินหยางมองนางตรง ๆ
“ความจริงเกี่ยวกับหลินเยว่คนเดิม…ไม่ได้มีแค่เรื่องการตายของนาง”
เขาหยิบจดหมายเก่าออกมา
บนหน้าซองมีชื่อของคนเพียงคนเดียว
“ถึงลลิน”
มือของลลินสั่นเล็กน้อย
เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ชื่อของนางจากโลกเดิม ปรากฏอยู่ในจดหมายของคนที่ไม่ควรจะรู้จักนางเลย.
