บทที่ 8 คนที่หลินเยว่เคยพบ

“ท่านคือคนที่เคยมาหาท่านแม่ก่อนนางเสียชีวิตจริง ๆ หรือ?”

หลินจื่อเหวินมองชายที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยความตกใจ

ชายคนนั้นไม่ได้ตอบในทันที เพียงมองลลินด้วยสายตาซับซ้อน

“ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำร้ายพวกเจ้า”

หลินเซวียนก้าวมาข้างหน้า

“เช่นนั้นเจ้ามาทำอะไร?”

ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ

“ข้ามาเตือนหลินเยว่ แต่ดูเหมือนจะสายเกินไป”

ลลินจ้องเขาอย่างระมัดระวัง

“เตือนเรื่องอะไร?”

เขามองจื่อเหวิน ก่อนตอบว่า

“เรื่องข้อตกลงของตระกูลหลิน”

หลินหยางสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

“เจ้าเป็นคนของพวกนั้น!”

“ผิดแล้ว”

ชายคนนั้นส่ายหน้า

“ข้าเคยเป็นคนของพวกนั้น แต่ตอนนี้ข้าต้องการให้เรื่องทั้งหมดจบลง”

เขาหยิบของบางอย่างออกจากเสื้อ เป็นถุงผ้าขนาดเล็ก ก่อนโยนลงตรงหน้าลลิน

ถุงเปิดออก เผยให้เห็น ปิ่นเงินเก่า ๆ เล่มหนึ่ง

ลลินจำได้ทันที

มันเป็นของที่เคยอยู่ในกล่องของหลินเยว่

“นี่คือของนาง”

ชายคนนั้นพยักหน้า

“หลินเยว่ฝากข้าเก็บไว้”

หลินเซวียนขมวดคิ้ว

“ถ้านางฝากไว้ เหตุใดเจ้าถึงไม่ส่งให้ข้าตั้งแต่แรก?”

ชายคนนั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง

“เพราะตอนนั้นข้าเองก็ไม่รู้ว่าควรเชื่อใคร”

ลลินหยิบปิ่นขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด

ตรงปลายปิ่นมีรอยสลักเล็ก ๆ

หลิน

แต่เมื่อพลิกกลับ นางกลับพบอักษรอีกชุดหนึ่ง

“ทางเหนือ”

“นี่หมายความว่าอย่างไร?”

ลลินถาม

ชายคนนั้นมองนาง

“หลินเยว่เคยบอกข้าว่า หากนางตาย ให้มอบปิ่นนี้แก่คนที่เข้ามาแทนนาง”

ทุกคนเงียบงัน

ลลินรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น

“คนที่เข้ามาแทนนาง?”

ชายคนนั้นพยักหน้า

“นางบอกว่า สักวันหนึ่งจะมีผู้หญิงอีกคนมาที่นี่ และผู้หญิงคนนั้นจะช่วยลูก ๆ ของนางได้”

หลินเซวียนหันมองลลินทันที

แม้เขาจะเคยสงสัยว่านางไม่ใช่หลินเยว่คนเดิม แต่การได้ยินคำพูดนี้จากคนอื่น ทำให้ความจริงยิ่งชัดเจนขึ้น

ลลินกำปิ่นแน่น

“นางรู้…”

“ใช่”

ชายคนนั้นตอบ

“หลินเยว่รู้ว่านางกำลังจะตาย และเตรียมทุกอย่างเอาไว้แล้ว”

ทันใดนั้น เสียงตะโกนก็ดังขึ้นจากด้านนอก

“จับพวกมัน!”

ประตูเรือนถูกผลักอย่างแรง

หลินเซวียนรีบพาเด็ก ๆ ถอยไปด้านหลัง ขณะที่หลินหยางชักดาบออกมา

ลลินมองหาทางหนีอย่างรวดเร็ว

ด้านหลังเรือนมีหน้าต่างเล็ก ๆ

“ทางนั้น!”

ทุกคนรีบออกจากเรือนก่อนที่คนของตระกูลจะบุกเข้ามา

แต่ยังไม่ทันวิ่งไปถึงป่า เสียงลูกธนูก็พุ่งผ่านอากาศ

ฟึ่บ!

ลูกธนูปักลงบนพื้นตรงหน้าจื่อเหวิน

เด็กชายชะงัก

ลลินรีบดึงเขาเข้ามากอด

“อย่ากลัว!”

หลินเซวียนหันกลับไปมองศัตรู

“พวกมันไม่ได้ต้องการจับเรา”

เขาพูดเสียงต่ำ

“พวกมันต้องการฆ่าจื่อเหวิน”

คำพูดนั้นทำให้ลลินตัดสินใจทันที

“เราต้องพาเด็ก ๆ ออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้”

พวกเขาหนีเข้าไปในป่าด้านหลังตระกูลหลินจนกระทั่งเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป

เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัย ทุกคนจึงหยุดพัก

หลินอันนั่งกอดเสี่ยวหลาน ส่วนจื่อเหวินยืนเงียบอยู่ข้างต้นไม้

ลลินเดินเข้าไปหา

“อย่าโทษตัวเอง”

จื่อเหวินก้มหน้า

“เพราะข้า ทุกคนถึงต้องเจอเรื่องอันตราย”

“ไม่ใช่”

ลลินจับไหล่เด็กชาย

“เจ้าไม่ใช่ปัญหา คนที่ทำร้ายผู้อื่นต่างหากที่ผิด”

จื่อเหวินเงยหน้าขึ้น

“ท่านแม่…ถ้าข้าไม่อยู่ ทุกคนจะปลอดภัยหรือไม่?”

ลลินนิ่งไป

ก่อนดึงเด็กชายเข้ามากอด

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร หรือมีความลับอะไร แม่ก็จะไม่ทิ้งเจ้า”

จื่อเหวินกอดนางกลับแน่นเป็นครั้งแรก

“ข้าก็จะไม่ทิ้งท่านแม่”

หลินเซวียนมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะหันไปทางหลินหยาง

“ถึงเวลาที่เจ้าต้องบอกความจริงทั้งหมดแล้ว”

หลินหยางถอนหายใจ

“ได้”

เขามองทุกคนด้วยสีหน้าจริงจัง

“แต่ก่อนอื่น พวกเจ้าต้องรู้ว่า…”

เขาหยุดครู่หนึ่ง

“หลินจื่อเหวินไม่ใช่คนเดียวที่ถูกตระกูลหลินปิดบังความจริง”

ลลินขมวดคิ้ว

“หมายความว่าอย่างไร?”

หลินหยางมองนางตรง ๆ

“ความจริงเกี่ยวกับหลินเยว่คนเดิม…ไม่ได้มีแค่เรื่องการตายของนาง”

เขาหยิบจดหมายเก่าออกมา

บนหน้าซองมีชื่อของคนเพียงคนเดียว

“ถึงลลิน”

มือของลลินสั่นเล็กน้อย

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ชื่อของนางจากโลกเดิม ปรากฏอยู่ในจดหมายของคนที่ไม่ควรจะรู้จักนางเลย.

บทก่อนหน้า
บทถัดไป