บทที่ 45 CHAPTER : 22 หึง [2]

เห็นสายตาที่เขามองมาเปมิกาก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก มือเรียวยกขึ้นเกาแก้มตัวเองแก้เก้อ เพราะมันคล้ายกับสายตาเวลาที่คุณพระเอกมองเธอยังไงไม่รู้

นี่เขาคงไม่ได้สนใจเธอหรอกใช่ไหมนะ?

ฟึ่บ!

“อ๊ะ!” เปมิการ้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆ ก็ถูกใครบางคนดึงข้อมือเรียวของเธอไปด้านหลัง เตรียมจะวีนใส่เรียบร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ