บทที่ 13 จัดการหน้าที่ในบ้าน1

หลังจากนั่งจิบน้ำมรกตเจือจางได้สักพักสะใภสามก็กลับมา พอมาถึงสะใภ้สามก็พาลูกๆ เข้าห้องตัวเอง เธอก็ไม่สนใจเดี๋ยวค่อยจัดการทีเดียว ไม่นานทุกคนก็กลับมา

“ถิงถิงคุณมานั่งทำไมตรงนี้ทำไมไม่นอนพักในห้องมานั่งตากลมทำไม” เหอลี่ถังดุภรรยาด้วยความเป็นห่วง

“จริงด้วยแม่ แม่ยังไม่หายดีออกมาตากลมทำไมเดี๋ยวป่วยอีกหรอก” ลี่เฉียวก็ช่วยสำทับอีกคน

ถิงถิงยิ้มอย่างสุขใจแล้วตอบอีกฝ่าย

“แม่มาหุงหากับข้าวรอทุกคนนะสิ ไปๆ จิบน้ำให้หายเหนื่อยแล้วล้างไม้ล้างมือล้างกินข้าวกัน”

“แม่ แม่จะออกมาทำทำไมเดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งไปอีก เดี๋ยวให้ซูหนีไปทำก็ได้” ลีหยางขมวดคิ้วพลางบ่นแม่ตัวเอง ถึงเขาจะไม่พอใจที่แม่ลำเอียงเรื่องลูกและภรรยา แต่เธอก็เป็นแม่ของเขา แม่ลำบากขนาดไหนเขารู้มาตลอด

ถิงถิงมองลูกสะใภ้ทั้งสองยืนตัวลีบข้างสามีตัวเอง ก็ได้แต่ถอนหายใจ ทุกคนผอมแห้งเกินไปแล้ว ไหนจะหลานสาวของเธออีก โตนะ!!...แต่มันโตแต่หัวน่ะสิ ไหนจะหลานสาวคนเล็กนี้อีก แค่สองขวบก็ต้องออกไปเก็บผักป่า ถิงถิงคนแก่ใจดำเกินไปแล้ว เธอถอดถอนหายใจแล้วตอบลูกๆ ว่า “พวกหล่อนทำงานเหนื่อยกันพอแล้ว ไปๆ เลิกบ่นแล้วไปกินข้าวเดี๋ยวก็มืดค่ำไปซะก่อน” พูดเสร็จเธอก็เดินหนีทุกคนเข้าครัว ทุกคนได้แต่ยืนอึ้งหลังแม่พูดจบ “ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม?” ลีหยางถาม ทุกคนได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ

หลังจากเข้าห้องครัวมา เธอก็สั่งสะใภ้ใหญ่ให้จัดถ้วยชาม เธอจะเป็นคนตักให้เอง ใครงี่เง่าแม่จะเอากระบวยทุบหัวแบะ

“สะใภ้ใหญ่ เอาถ้วยชามไปจัดโต๊ะ เอาขิงกับหอมซอยไว้ตรงกลางนะ เดียวแม่จะเป็นคนตักเอง ส่วนแกเจ้าใหญ่มายกหม้อโจ๊กให้แม่ที” สองสามีภรรยาได้แต่ยืนอึ้งเพราะแม่สามีไม่เคยแทนตัวเองว่าแม่กับลูกสะใภ้เลย

“เอ้า...มัวแต่ยืนนิ่งอยู่นั้นแหละวันนี้จะได้กินไหมข้าวน่ะ เดี๋ยวก็มืดค่ำไปซะก่อนหรอก” อู่ถิงถิงบ่นทั้งสองยิ้มๆ แล้วเดินถือกระบวยกับจานไข่ออกไปที่โต๊ะกินข้าว

ถิงถิงตักโจ๊กและวางไข่ในถ้วยโจ๊กของแต่ละคน ฝั่งสะใภ้สามที่เห็นตัวเองได้ไข่แค่ครึ่งฟองก็โวยวายขึ้นมาทันที

“แม่คะ ทำไมสะใภ้ใหญ่ กับสะใภ้รองได้เยอะกว่า แถมยังได้ไข่เต็มฟองแต่ของฉันได้แค่ครึ่งฟองละ”

“อ้าวก็เมียเจ้าใหญ่กับเจ้ารองเขาทำงานหนักก็ต้องได้ของบำรุงบ้างสิ วันๆ หล่อนไม่ทำอะไรก็กินแค่นั้นก็พอ แล้วดูตัวสิจะเท่าตุ่มหลังบ้านอยู่แล้ว” เธอตอบกลับ สะใภ้สาวได้แต่อับอายที่แม่สามีติเรื่ื่ิองรูปร่าง “ฟางหรง พอเถอะ” ลี่เฉียวปรามเมียตัวเองเบาๆ ตัวเขานั้นลึกๆ แล้ว ก็แอบรู้สึกผิดกับเหล่าพี่ชายพี่สะใภ้ที่แม่ลำเอียงมาทางนี้ แต่ตัวเขาเองก็ขัดแม่ไม่ได้

“แล้วพวกไร้ประโยชน์สามตัวนั้นละทำไมถึงได้ไข่ทั้งฟองแต่หลานชายแม่ได้แค่ครึ่งฟองเอง” สะใภ้สามแว้ดต่อโดยไม่สนใจคำปรามของสามี ถิงถิงแต่ได้มองบนในใจ เอ๊ะ!! อีช่างยุแทนที่จะเถียงส่วนของลูกก่อนสนใจแต่สวนของตัวเอง

สะใภ้ทั้งสองได้แต่นั่งกำมือแน่น ลูกของเธอทำงานแทบตายแต่มาบอกว่าไร้ประโยชน์ ที่ตัวเองกับลูกวันๆ ไม่ทำอะไรแปลงนาก็ไม่ลง งานบ้านก็ไม่ต้องทำ ทั้งสองได้แต่โทษโชคชะตาที่ทำให้มีชีวิตเป็นแบบนี้

“ใครไร้ประโยชน์เธอนะสิไร้ประโยชน์วันๆ ไม่ทำอะไร ดีแต่แอบเอาข้าวของบ้านฉันไปให้บ้านเดิม อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเธอเอาข้าวไปกี่ครั้ง เมื่อก่อนฉันมันโง่ที่ไม่รู้ว่าผู้หญิงแบกฟ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง ทำให้ฉันทำร้ายลูกหลานอยู่หลายปี ตั้งแต่พรุ่งนี้สะใภ้สามต้องลงแปลงนาถ้าไม่ทำก็ไม่ต้องกินข้าวหรือไม่ก็หย่ากับเจ้าสามซะ หลานสองคนฉันเลี้ยงได้อยู่แล้ว” ที่เธอกล้าขู่เรื่องหย่าเพราะเธอรู้ว่าลูกชายเธอก็เริ่มเอือมระอาภรรยาตัวเองเหมือนกัน

สะใภ้ใหญ่และสะใภ้ร้องได้แต่กินข้าวทั้งน้ำตา เพราะแม่สามีดีกับลูกเธอบ้างแล้วดีจริงๆ

“พอได้แล้ว” ลี่เฉียวกัดฟันบอกเมียมือก็ดึงแขนหล่อนให้นั่งลง สะใภ้สามที่หลังจากโดนแม่สามีด่าทั้งยังรู้เรื่องที่เธอแอบเอาข้าวของไปบ้านเดิมบ่อยๆ ได้แต่นั่งลงอย่างจำยอมเพราะเธอไม่เคยโดนแม่สามีว่าสักครั้ง ถึงแม้ว่าจะไม่อยากลงแปลงนาก็ไม่กล้าขัดแม่สามีถ้าจะให้หย่าก็ไม่ได้อีก