ทะลุมิติไปเป็นแม่สามีในยุค 70

'' เมพี่ฝากคีย์ใบสั่งซื้อพวกนี้เข้าระบบทีนะ เจ้านายขอวันนี้นะ”

'' ค่ะพี่ '' เมษายิ้มตอบพางเหลือบมองนาฬิกา 16:45 (เมษาเลิกงานห้าโมง)

'อีดอกจะเลิกงานอยู่แล้วพึ่งมาสั่ง' เมได้แต่บนในใจ ทำไงได้ละนะถึงจะทำงานบัญชีแต่ก็เป็นเพียงผู้ช่วยเงินเดือนหมื่นนิดๆ กว่าเมษาจะทำงานเสร็จเวลาก็ล่วงเลยไปถึง หกโมงเย็น ถึงได้เก็บของกลับห้อง

เมษาเป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่เสียตั้งแต่เด็ก ได้น้องสาวของแม่รับเลี้ยง ส่งเรียน แต่น้าสาวก็ไม่ได้ร่ำรวย เมเรียน จบ  ม.3 ก็  เข้ากรุงเทพฯ มาหางานทำเพื่อเก็บเงินเรียนต่อ อย่างน้อยๆก็ขอให้จบ มัธยมปลาย มุ่งมั่นเก็บเงินได้ก้อนหนึ่งก็ได้สมัครวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่เขาบอกว่าจบแล้วมีงานรองรับ แถมเรียนฟรี (ถึงจะต้องทำงานชดใช้หนี้หลังเรียนจบอะนะ)

กว่าจะจบบวกกับทำงานใช้หนี้จบอายุก็ปาไป 25 แล้ว ยังดีที่ความเป็นติ่งเกาหลีทำให้เจอเพื่อนในโซเชียลที่ดี ฝากงานที่สบายกว่าให้ ไม่ต้องเป็นกรรมกรห้องแอร์ที่ต้องยืนทั้งวัน ยกของหนักงานเยอะแต่พนักงานน้อยมากแถมเงินเดือนเหมือนเงินทอน

ขอบ่นหน่อยเถอะเพราะงานมันเยอะจริงๆ แล้วงานที่เพื่อนฝากให้ก็คือ งานบัญชีที่ทำอยู่ปัจจุบันนี้แหละ ถึงงานจะสบาย (สบายตรงไหนก่อน...) แต่เงินเดือนก็พอมีเก็บทุกเดือน เมษานั่งรถคิดถึงความหลังสักพักก็มาถึงปากซอยห้องเช่า กะแวะซื้อกับข้าวตลาดนัดซอยข้างๆ เดินดูของตลาดนัดสักพักก็เห็นหญิงชราแต่งตัวมอมๆ คนหนึ่งปรี่เข้ามาหา

“แม่หนูสนใจแหวนไหมจ๊ะ เป็นเงินแท้เลยนะยายขายไม่แพงเลย ช่วยซื้อยายหน่อยได้ไหมจ๊ะ”

“เอ่ออ…..ได้ค่ะยายเท่าไรคะ” เมยิ้มรับ

“ยายขายแค่ 100 จ๊ะ” หญิงชราตอบ

“นี้ค่ะยาย หนูให้เพิ่มนะคะเอาไว้ใช้” เมยื่นเงินให้ พร้อมรับแหวนเงินมาสวม

“ขอบใจมากนะจ๊ะหนู ใสพอดีเลยนะ มันถูกสร้างให้เป็นของแม่หนูจริงๆ” หญิงชรามองเมษาแล้วพูดอีกว่า

“อีกไม่นานจะต้องเดินทางไกลเตรียมตัวดีๆ ละ”

หญิงชราคนนั้นพูดพลางตีมือปรกๆ เบาๆ ที่มือเม เมได้แค่ยิ้มรับแบบ งงๆ                                                                        เมษาได้ให้หญิงชราคนนั้นเพิ่มอีก200 เพราะเมค่อนข้างอ่อนไหวไม่ว่าจะเกี่ยวกับเด็กคนชราหรือแม้แต่แมวหมาก็ด้วย

หลังจากหญิงชราคนนั้นจากไปเมก็เดินไปซื้อหมูมาทำกับข้าว อยู่ดีๆ ก็อยากกินสามชั้นพริกเกลือสะงั้น (จริงๆ แล้วไร๊อยากกิน)  ซื้อของเสร็จก็เดินกลับหอ ระหว่างทางเมได้ยินเสียงหัวเราะเล็กๆ แหลมๆ มันหลอนหูมาก 

เมจึงได้วิ่งสับตีนแตกกลับหอ เพราะเมกลัวผีแบบขึ้นสมอง กลับถึงห้องก็ยืนพักให้ใจเต้นตึกตักหน้าห้อง สักพักก็ลงมือทำกับข้าว ระหว่างที่หั่นหมูเมทำพลาดมีดไปบาดมือ เมยกมือขึ้นเพื่อที่จะไปล้างแผล เลือดบางส่วนค่อยๆ ไหลซึมหายเข้าไปแหวนโดยที่เมไม่รู้ตัว……