บทที่ 14 จัดการหน้าที่ในบ้าน2
“พอๆ กินได้แล้ว” ลี่ถังปราม ถ้าพ่อสามีได้ออกปาก ทุกคนต้องทำตามเพราะพ่อสามีเธอโหดมาก
ทานข้าวเสร็จเธอก็ไล่ให้หลานชายคนโตไปช่วยหลานสาวคนโตล้างจาน ถึงแม้สะใภ้สามจะไม่เต็มใจแต่ก็ขัดอะไรไม่ได้ ยังดีที่หลานๆ ของเธอยังไม่เสียคน ยอมไปล้างแต่โดยดี
หลังจากทานข้าวเสร็จเธอก็ขอให้ทุกคนอยู่ก่อน เพราะเธออยากแจกแจงงานให้เหล่าสะใภ้ใหม่
“เอาละอย่างแรกเลยแม่อยากขอโทษอาหยาง สะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง แล้วก็หลานๆ ที่แม่ลำเอียง” เธอกล่าวกับลูกด้วยความรู้สึกผิดแทน ถึงแม้เธอจะไม่ได้เป็นคนทำจริงๆ แต่เธอก็มาอยู่ร่างนี้แล้วก็ถือว่าเป็นความผิดเธอ
“ไม่เป็นไรครับแม่ ไม่เป็นไรเลยผมไม่โกรธแม่เลย ขอบคุณแม่มากๆ นะครับที่เอ็นดูภรรยาผมกับลูกๆ บ้าง” ลี่หยางบอกแม่ตนทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า สะใภ้ทั้งสองก็ยิ้มทั้งน้ำตาพลางพยักหน้าเหมือนไก่จิกหลังจากลี่หยางพูดจบ
ส่วนสะใภ้สามได้แต่เบ้ปากเพราะไม่รู้แม่สามีเกิดกินยาผิดอะไรถึงได้ดีกับคนพวกนั้น ถึงได้เอ็นดูคนพวกนั้นขึ้นมา
ส่วนเหอลี่ถังนั่งยิ้มอย่างมีความสุขเพราะเหมือนได้เมียคนเดิมกลับมา
“เอาละๆ เลิกทำซึ้งกันได้แล้ว ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไปสะใภ้สามต้องไปลงแปลงนาทำงานให้ได้แต้มเท่าสะใภ้รองถ้าไม่ทำก็ไม่ต้องกินข้าว ส่วนสะใภ้รองก็เลิกทำงานในแปรงนาแล้วมาเลี้ยงลูกทำงานบ้านเล็กน้อยแทนจนกว่าร่างกายเธอจะฟื้นตัว ส่วนอาหลินก็เอามาให้สะใภ้รองเลี้ยงซะ สะใภ้ใหญ่ก็ลดงานลงให้เหลือเท่าสะใภ้รองพอ อาซื้อกับอาเจียว รับผิดชอบรดน้ำผักหลังบ้านเข้าใจไหม ตอนกลางวันก็มาให้ป้าสะใภ้รองสอนหนังสือ ย่าจะส่งเรียนเอง ทั้งหญิงทั้งชาย เธอสอนหนังสือให้เด็กๆ ได้ไหมสะใภ้รอง” เธอหันไปถาม
“ได้ค่ะ” สะใภ้รองตอบด้วยรอยยิ้ม ส่วนคนอื่นรวมถึงหลานชายเธอก็ตอบรับอย่างว่าง่าย
“เอาละเรื่องงานจบแล้วมาเรื่องเงินบ้าง อะลืมหยิบกลองเงิน เดี๋ยวแม่มานะ” เธอรีบวิ่งเข้าห้องไปหยิบเงิน เพราะเธอได้จิบน้ำในมิติเลยมีแรงขึ้นมาก
“ถิงถิง อย่าวิ่ง แม่!!” ลี่ถังปรามเมียที่วิ่งลืมอายุ ลูกๆ ก็ตกใจที่แม่วิ่งตัวปลิวเข้าห้อง
“โทษทีจ่ะแม่รีบ แม่ง่วงแล้ว” เธอบอก “งั้นไว้ต่อพรุ่งนี้ก็ได้” ลี่ถังบอก
“ไม่เป็นไรๆ วันนี้ให้เสร็จไปเลยส่วนเรื่องเงินนี้เพราะสะใภ้สามมาขอเงินแม่บ่อยๆ เอาหลานชายมาอ้างแม่ก็ให้ไป ก็ไม่รู้ว่าหลานฉันได้มากน้อยแค่ไหน แต่รวมๆ แล้วไม่ต่ำกว่า 30หยวน ทั้งๆ ที่บ้านใหญ่แทบจะไม่มีเงินติดบ้านเลย แม่ขอโทษด้วยนะลูก”
“ไม่เป็นไรครับแม่ ถึงผมจะน้อยใจบ้างบางครั้ง” ลี่หยางตอบแม่
“แม่ขอโทษที่ตามืดบอดลำเอียงนะลูก เอาละ แม่จะให้บ้านใหญ่กับบ้านรอง คนละ 50หยวน ส่วนบ้านสามแม่ให้20หวน เจ้าสามโกธรแม่ไหม ที่แม่ทำแบบนี้จะได้ยุติธรรมกับพี่ๆ เขา” เธอถามลูกชายด้วยความกังวล
“ไม่ครับแม่ผมดีใจด้วยซ้ำที่แม่ทำแบบนี่” ลี่เฉียวยิ้มให้แม่อย่างจริงใจ ส่วนในใจสะใภ้สามนี่ลุกเป็นไฟ คนพวกนั้นมีสิทธิ์อะไรได้มากกว่าเธอ ทำได้แต่เก็บไว้ในใจเดี๋ยวเธอไปจัดการสามีทีหลัง
“ขอบคุณนะลูก” ถิงถิงยิ้มให้ลูกๆ “อ้อ เจ้าสามเก็บเงินไว้เองนะเงินที่แม่ให้ไป เอาล่ะแยกย้ายกันไปพักผ่อนนะเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว” หลังพูดจบทุกคนก็แยกย้าย
“นี้ลี่เฉียวทำไมคุณไม่แย้งคุณแม่ที่ให้บ้านเราได้แค่ 20หยวน คนอื่นได้ตั้ง 50หยวน” หลังจากที่แยกย้ายกันสะใภ้สามก็ต่อว่าสามีทันที
“30หยวน คุณก็เอาไปแล้วไง” ลี่เฉียวตอบกลับ “มันคนละส่วนกันนะทำไมแม่คุณลำเอียง” สะใภ้สามบ่นแม่สามี
“นี้ฟางหรงอย่าคิดว่าผมไม่รู้นะว่าเงินที่คุณขอแม่ไปไม่ได้เอาไปให้ลูกๆ แต่เอาไปปนเปรอบ้านเดิม ถ้าไม่พอใจแม่ผมก็หย่ากันไปเถอะ คุณจะได้หาแม่สามีที่ถูกใจคุณ ทั้งๆ ที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม่ผมลำเอียงให้คุณมาตลอด คุณอย่าให้ผมหมดความอดทนกับคุณนะ”
พูดจบลี่เฉียวก็เดินเข้าห้องไม่สนใจภรรยาขี้อิจฉา ตอนนั้นเขาคิดอะไรอยู่นะถึงได้แต่งานกับเธอ สะใภ้สามที่กระทืบเท้าด้วยความขัดใจ ที่อะไรไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง แต่ก็ไม่กล้าโวยวายเพราะเธอคิดว่ารอบนี้สามีเธอเอาจริงแน่
ทางด้านห้องใหญ่ “ถิงถิงทำไมคุณถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ล่ะ มีอะไรที่ผมไม่รู้หรือเปล่า”
