บทที่ 20 ถิงถิงกับการออกกำลังกาย2
“ไม่ได้นะแม่ แม่พึ่งหายป่วยนะ หายสนิทหรือยังก็ไม่รู้ แม่อย่าไปฟังคำพูดเรื่อยเปื่อยของเมียผมหรอก หล่อนอาจจะเหนื่อยเลยพูดไม่คิดออกมา” ลี่เฉียวพูดกับแม่อย่างร้อนรนเพราะภรรยาเขาก่อเรื่องอีกแล้ว เขาละกลัวแม่กลับไปทำนาจริงๆ แม่ยิ่งเป็นคนที่อยู่เฉยๆ ไม่เป็น
“พอพอๆ ไปล้างเนื้อล้างตัวเตรียมกันข้าวได้แล้ว” ลี่ถังปราม จริงๆ เขาไม่อยากขัดเมียหรอกให้เธอจัดการเรื่องในบ้านเพราะเห็นว่าเธอเปลี่ยนไปแล้ว ที่ต้องรีบขัดเพราะกลัวเมียไปลงแปลงปลงนา ส่วนเด็กๆ ยกน้ำมาให้เสร็จก็สลายตัวเพราะเห็นย่ากำลังพูดเสียงดังน่าจะโมโห หนีก่อนเป็นการดี (เยี่ยมจริงๆ หลานรัก)
“วันนี้แม่ไม่กินข้าวเย็นนะแม่ปวดหัวขอไปพักก่อน สะใภ้รองกับสะใภ้ใหญ่จัดแจงอาหารให้ทุกคนด้วยนะ” เธอเดินหนีเข้าห้อง ไม่ใช่อะไรกลัวอดใจไม่ไหวโดดหยุมหัวคน อีกอย่างคือเธอเบื่อไก่!! ตอนนี้จะตีปีกได้แล้วนะ “ได้ค่ะแม่” ลูกสะใภ้ทั้งสองตอบรับ
สะใภ้สามที่โดนแม่สามีด่ากลับแบบแย้งไม่ได้ เพราะมันคือเรื่องจริง!! เลยได้แต่สะบัดหน้าหนีเข้าห้อง พลางคิด ‘สบายอะไรละอยู่นี้สบายกว่าตั้งเยอะแถมยังได้เงินใช้เธอบ่นในใจ’
หลังจากถิงถิงเข้าห้องทุกคนก็แยกย้ายไปล้างหน้าล้างตัว ฝั่งเหอลี่ถังเข้าไปดูภรรยาด้วยความเป็นห่วงหลังจากได้ยินว่าภรรยาไม่สบาย
“ถิงถิงปวดหัวเหรอ ปวดมากไหมคราวนี้พี่ว่าไปโรงพยาบาลในเมืองเถอะ” ลี่ถัง
“จริงๆ ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะฉันแค่ไม่อยากเจอหน้าสะใภ้สามตอนนี้กลัวอดใจไม่ไหวเข้าไปตีปากหล่อน” ถิงถิงตอบ
“เห้อ...คุณนี้นะผมละตกใจหมด งั้นเราทานข้าวกันนี้ห้องดีไหมคุณจะได้ไม่ต้องอดข้าว” ลี่ถัง
“คุณลืมไปแล้วเหรอคะว่าฉันมีพื้นที่ความลับอยู่ไม่ไม่ทางอดแน่นอน” เธอตอบสามียิ้มๆ
“จริงด้วยสิผมลืมไปเลยว่าคุณนะพิเศษ” ลี่ถังตอบภรรยารักด้วยสายตาหวานเชื่อมมือก็ลูบแก้มภรรยา
“งั้นคุณก็ออกไปเอาโจ๊กมาสักถ้วยเอามาถ้วยเดียวพอลูกๆ จะได้กินเยอะขึ้นเพราะตอนนี้ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาอ้างตอนเอาของออกมา แค่กระบอกน้ำฉันก็แถจนสี่ข้างถลอกหมดแล้ว” ถิงถิงพูดสั่งสามียืดยาวกลบความเขินที่โดนสามีทำเจ้าชู้ใส่ ตายๆ เขินตายแน่
ลี่ถังที่เห็นภรรยาหน้าแดงก็ออกไปเอาโจ๊กอย่างมีความสุข
“สะใภ้รองตักโจ๊กให้พ่อสักถ้วย เดี๋ยวพ่อจะไปกินขาวกับแม่ในห้อง” ลี่ถังบอกลูกสะใภ้
“ทำไมเอาไปแค่ถ้วยเดียวคะพ่อ จะพอเหรอคะ”
“แค่นี้ก็พอแล้วแม่แกบอกไม่ค่อยหิว พอกับแม่กินด้วยกันก็พอ” พอลี่ถังได้ถ้วยโจ๊กก็เข้ามาในห้องแล้วล็อคห้องให้เรียบร้อยเขาคิดว่าเมียต้องเอาของจากมิติอกมาแน่นอน
“เดี่ยววันนี้เรากินอย่างอื่นกันดีกว่า” ถิงถิงพลางเอาโจ๊กผู้หน้าสงสารเข้าไปเก็บในมิติ แล้วเอาถ้วยและก๋วยเตี๋ยวต้มยำทะเลที่มีกุ้งตัวโตๆ ที่เธอแวะซื้อตอนกลับบ้านแม่นางออกมา ส่วนน้ำนั้นเธอเอาน้ำอัดลมออกมาให้สามีลอง ลี่ถังที่เห็นภรรยาเอาของออกมาจากความเปล่าตรงหน้าก็ได้แต่ตกใจด้วยความไม่ชินและไม่ทันได้ตั้งตัว
“ถิงถิงถ้าจะเสกของออกมา บอกกันบ้างสิพี่ตกใจหมด” ลี่ถังบ่นภรรยาเบาๆ
“ฉันขอโทษ เดียวครั้งหน้าฉันจะบอกคุณก่อน ตกลงไหมคะ” เธอหันไปหยอกล้อสามีหลังจากที่เทก๋วยเตี๋ยวทั้งสองชามเสร็จ
“อันนี้คือก๋วยเตี่ยวต้มยำทะเลเป็นอาหารประเทศไทยตอนอยู่ในฝันฉันกินบ่อยมาก คุณลองชิมดูก่อนถ้าอยากปรุงเพิ่มฉันจะเอาเครื่องปรุงมาให้” เธอบอกสามี
“ผมว่าแค่นี้ก็อร่อยแล้วละคุณกินเถอะกำลังร้อนๆ เลย” ลี่ถังยิ้มให้ภรรยา
ทั้งสองกินไม่นานก็หมด ลี่ถังรู้สึกชอบเจ้าก๋วยเตี๋ยวต้มยำมากเพราะรถชาติจัดจ้านอร่อยมาก เจ้าน้ำอัดลมนี้ก็เย็นชื่นใจดีมาก
“นี้ยังไม่ดึกมากเราเข้าไปเตรียมของไว้ขายวันมะรืนดีไหมคะบางอย่างเราต้องไปแบ่งอีกที” เธอมองนาฬิกาที่เธอนำออกมาจากมิติเมื่อตอนบ่ายแล้วหันไปถามสามี
“อืม ก็ดีเหมือนกันเตรียมไว้ก่อนคุณจะขายอะไรบ้างละ” ลี่ถัง
“ฉันว่าจะเอาเนื้อสัตว์ กับธัญพืชไปขายค่ะ แล้วก็ของสิ้นเปลืองบางอย่างค่ะ” เธอตอบแล้วเดินไปจับมือสามีพาเข้ามิติ เพราะเมืองไม่ขาดเงิน แต่ขาดของขายนะสิของบางอย่างหายากในห้างก็มีจำกัดสองสามีภรรยาแพ็คของไว้เป็นกิโลอย่างขยันขันแข็ง เธอไม่ได้ทำเยอะจัดไว้แค่อย่างละสองชิ้นแล้วค่อยก็อปเพิ่มเอา พอเตรียมของจนพอใจทั้งคู่ก็จิบน้ำในมิติให้สดชื่นแล้วออกมานอนข้างนอกมิติ
