บทที่ 22 ถิงถิงเริงร่า ณ ตลาดมืด1
วันนี้ถิงถิงตื่นก่อนใคร เธอตื่นมาเคี่ยวโจ๊กอย่างอารมณ์ดีเพราะวันนี้เธอจะได้เข้าเมืองแล้ว วันนี้เธอทำโจ๊กไข่ใส่เผือก ระหว่างที่เธอกำลังเคี่ยวอยู่นั้นลูกสะใภ้ใหญ่ กับรอง ก็เข้ามาเธอก็ส่งต่อภารกิจทำอาหารให้ทั้งสอง แล้วก็ออกมาพาหลานๆ ออกกำลังกาย ที่ลานหน้าบ้าน พอฟ้าเริ่มสว่างเธอก็ไล่เด็กๆ ไปล้างหน้าล้างมือเตรียมตัวกินข้าว วันนี้เป็นวันหยุดของบ้านสามของเธอ หลังจากที่กินข้าวเสร็จเธอก็บอกทุกคนว่าจะเข้าเมือง “เดียววันนี้แม่กับพ่อจะไปซื้อของหน่อยนะ”
“แม่จะไปซื้ออะไรเหรอคะให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม” สะใภ้สามอย่างตื่นเต้นเธออยากจะรีบเข้าเมืองไปฟ้องแม่เธอให้มาจัดการบ้านนี้ไวๆ
“ฉันก็บอกอยู่ว่าไปกับพ่อสามีเธอ เธอไม่ต้องลำบากหรอก วันนี้เธอล้างคอกหมูตอนบ่ายด้วยนะ เพราะสะใภ้รองล้างตอนเช้าแล้ว สะใภ้ใหญ่ก็ทำอาหาร มีแค่เธอที่ตื่นมาไม่ได้อะไรสักอย่าง แล้วก็อย่าให้รู้นะว่าเธอแอบเข้าเมืองหรือไปนั่งไร้สาระกับพวกปากหอยปากปูพวกนั้น ฉันจะตบปากหล่อนให้แตกจะได้ไม่มีหน้าออกไปอีกเลยคอยดู” เธอขู่สะใภ้สาม ถ้าหล่อนทำตัวดีกว่านี้เธอก็จะเอ็นดูอยู่หรอก
“แม่ไปเถอะสายกว่านี้จะไม่ทันเกวียนรอบเช้าเดี๋ยวผมดูเธอเอง” ลี่เฉียวบอกผู้เป็นแม่
"อืม ถ้าแม่มาไม่ทันอาหารเที่ยงก็กินกันไปก่อนเลยนะ" เธอบอกเหล่าลูกๆ ก่อนจะเดินไปขึ้นเกวียนวัวอย่างเร็งรีบ พอถึงเกวียนก็เหลือสองที่นั่งพอดีเธอกับสามีก็รีบขึ้นไปนั่ง ไม่นานเกวียนก็ออก ใช้เวลาประมาณเกือบหนึ่งชั่วโมงก็ถึง สองสามีภรรยาจูงมือกันไปที่ลับตาแล้วเข้ามิติไปแปลงโฉมก่อน เธอแต่งตัวสามีให้อายุลดลงไปสิบกว่าปี “จึ จึ หล่อมากสามีฉัน” แต่งหน้าให้สามีเสร็จก็ชมไปที เพราะหล่อจริงว่าไม่ได้เด้อสาว สามีเธอก็เขินหูแดงไปหมด “คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่ชุดนี้นะคะ เดี๋ยวฉันขอแต่งหน้าหน่อย” เธอพูดจบก็หันไปแต่งหน้า เธอจะแต่งเป็นสาวเกาหลีแบบแซบๆ พอแต่งเสร็จเธอก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดดำพอดีตัว สามีเธอเป็นชุดสีดำเหมือนกัน พอออกไปสามีถึงกับมองตาค้างเลย “เมียผมสวยจัง” ลี่ถังชมพลางทำหน้ากรุ้มกริ่มใส่เมีย “แน่นอน” เธอตอบทะเล้นใส่สามีแบบลืมอายุ
ทั้งสองหยิบตะกร้าสะพายหลังแบบมีฝาปิดมาใส่ ในตะกร้าของเธอมี หมูเนื้อแดง สามชั้น ซี่โครง หมู ไก่เป็นตัว แป้งขาวอย่างดี เส้นหมี่ขาว ข้าวสาร ธัญพืชต่าง ๆ ส้ม และแอปเปิล เธอนำนาฬิกาข้อมือทั้งของผู้หญิงและชายออกมาด้วยแต่เอาใส่ไว้ในกระเป๋าใบเล็กแทน พอเตรียมตัวอย่างสินค้าครบก็ออกมาจากมิติหลังจากที่เธอตั้งจิตมองดูข้างนอกแล้วว่าปลอดภัย สามีพาเธอเข้าซอยนั้นออกซอยนี้หลายทีไม่นานก็มาถึง ตรงหน้าทางเข้ามีผู้ชายตัวล่ำบึกเฝ้าอยู่สองคน สามีกระซิบอะไรสักอย่างกับทั้งสองไม่นานก็ได้เข้าไป เดาว่าคงจะเป็นรหัสลับ พอเข้ามาข้างในได้เธอก็ตะลึง “คุณค่ะทำไมไม่บอกว่าข้างในมันมืดขนาดนี้ฉันจะได้ไม่ต้องแต่งหน้าเต็มแบบนี้” เธอกระซิบถามสามี
“ก็คุณไม่ถามนี้ครับ” หลังจากฟังสามีเธอตอบก็ได้แต่เซ็งเพราะมันมืดมากสมกับเป็นตลาดมืด แถมแต่ละคนก็แต่งตัวมิดชิดเพื่อไม่ให้รู้ตัวตน แต่งตัวสวยมาเสียเปล่าจริงๆ เธอบ่น
เธอตัดสินใจหามุมปูผ้าวางสินค้าไปเลยเพราะบางคนก็ทำเหมือนกัน เธอนั่งตรงที่สามารถเข้าซอยเปลี่ยวได้ เธอนำ หมูเนื้อแดง สามชั้น ซี่โครงหมู ไก่ แป้งขาวอย่างดี ธัญพืช เส้นหมี่ขาว ข้าวสาร ส้ม และแอปเปิล มาวางไว้เป็นตัวอย่าง เธอนำมีดออกมาวางไว้ห้าเล่ม กับหม้อสองใบ นาฬิกาอย่างละเรือน เอาเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งกับสามีได้ไม่นานก็มีผู้หญิงคนหนึ่งมาถามดูท่าทางเธอน่าจะรวยพอตัวดูจากการแต่งตัว “หนูจ๊ะ หมูกับไก่ขายยังไงจ๊ะ ส้มกับแอปเปิลนั้นด้วย "หญิงคนนั้นถามเธอ
“เนื้อหมูโลละ 10 หยวน สามชั้นโลละ11 หยวน ซี่โครงโลละ8 หยวน ไก่ตัวละ 4หยวน ส้ม โลละ13 หยวน แอปเปิล โลละ 15หยวน อย่าพึ่งคิดว่าแพงเลยนะคะของพวกนี้มีแต่ของดีทั้งนั้นเลยค่ะ "
“อืม...หนูมีของเยอะไหมจ๊ะ” เธอมองดูของต่าง ๆ ก็ดีๆ ทั้งนั้น
“ครั้งนี้ฉันเอาของมาเยอะเลยค่ะเพราะไม่ได้มาบ่อยๆ ค่ะ พี่สาวอยากได้อะไรเท่าไหร่บ้างคะ” เธอถาม
