บทที่ 23 ถิงถิงเริงร่า ณ ตลาดมืด2

“แหมะพี่สงพี่สาวอะไรละฉันแก่ขนาดนี้ ปากหวานจริงๆ เลย งั้นเอา เนื้อหมู 2 โล สามชั้น 2โล ไก่ 1ตัว แอปเปิลกับส้มอย่างละโล แล้วนาฬิกาขายยังไงละ” วันนี้เธอต้องการของเยอะเป็นพิเศษเพราะเจ้านายของสามีมากินข้าวที่บ้าน ระหว่างสั่งก็เหลือบไปเห็นนาฬิกาข้องมือ มันสวยมากสวยกว่าในห้างของรัฐสะอีก

“นาฬิกานี้เรือนละ190 หยวนเองค่ะ ฉันขายไม่แพงของดีจากทางใต้เลยนะคะ แบบเล็กจะเหมาะกับผู้หญิง เรือนใหญ่จะเหมากับผู้ชายค่ะ” ถิงถิงตอบ

“ถ้าอย่างนั้นเอาเรือนใหญ่ด้วยหนึ่งเรือนนะจ๊ะ”

“ทั้งหมดเป็น261หยวนนะคะ ฉัดลดให้เหลือ 260หยวนพอ นี้ค่ะนาฬิกา” ถิงถิงยื่นนาฬิกาให้ลูกค้าหลังจากรับเงินค่าของมาทางด้านสามมีเธอก็หยิบสินค้าตามสั่งอย่างขะมักเขม้น

หลังจากลูกค้ารายแรกออกไปถิงถิงก็นำเงินที่พึ่งได้มาตบๆ ไปที่สินค้า ตามความเชื่อของบ้านเกิดของชาติที่แล้วของตัวเอง “หมานๆ” ไม่นานรายต่อๆ ไปก็เข้ามาไม่ขาดสาย มีดเธอขายเล่มละ 40 หยวน หม้อ 70 หยวน นาฬิกาขายหมดก่อนเพื่อน เธอขายอย่างละ3เรือนมีมากก็ไม่ดีเดียวราคาตก ถัดมาเป็นหม้อ เพราะมีแค่2ใบ เป็นสินค้าที่มีความต้องการมาก และมีดเธอขายแค่ 5 เล่มที่เอาออกมาเท่านั้น

ทั้งสองขายของประมาณชั่วโมงกว่าๆ ก็เลิกขายเพราะมีมากก็กลายเป็นที่เพ็งเล็งของคนใหญ่คนโต เธอบอกลูกค้าว่าของหมดอาทิตหน้าเธอจะมาขายใหม่เธอบอกลูกค้าทั้งหลายว่ามาขายอาทิตละครั้ง หลังจากเก็บของเสร็จ ลี่ถังเห็นผู้ชายสองคนยืนด้อมๆ มองอยู่ไกลๆ เลยพาภรรยาเดินซอกแซกตามซอยไปเรื่อยๆ ด้านถิงถิงรับรู้ได้ว่ามีคนตามตั้งแต่ต้นคงไม่ได้หวังดีแน่นอนถ้าเป็นลูกค้าที่จะมาซื้อของคงเรียกเธอกับสามีตั้งนานแล้ว พอเจอทางแยกลับตาคนเธอก็พาสามีเข้าไปหลบไปในมิติ ทั้งสองถอดหายใจอย่างโล่งอก เอาเงินออกมานับ “ทั้งหมด 7,894 หยวน ได้เยอะเหมือนกันนะเนี่ย ครัวเรือนหมื่นหยวนคงไม่ไกลเกินเอื้อม” เธอบ่นพลางนำเงินในบ้านที่เหลืออยู่ออกมานับ ส่วนสามีเธอนิ่งไปแล้ว “ของเดิมเหลืออยู่ 130 หยวน ฉันจะไม่เก็บเงินทั้งสองส่วนนี้รวมกันนะคะเพื่อความปลอดภัย คุณคะคุณ สามีฮะโหล” เธอหันไปสะกิดสามีที่สติหลุดไปแล้ว “ครับๆ ว่ายังไงนะครับขออีกที” ลี่ถังตอบภรรยาอย่างเขินอายหลังจากที่ช็อคกับเงินที่ขายของได้วันนี้ ทั้งชีวิตเขาจะมีปัญญาหาได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ “ฉันบอกว่าจะเงินจะไม่เก็บรวมกันนะคะเพื่อความปลอดภัยเพราะมีเงินเยอะก็อันตราย แต่ยังไงฉันก็จะเอาเงินทั้งสองเก็บไว้ในมิติอยู่ดี”

“ครับเอาที่ภรรยาว่าดีเลยครับผม ยังไงก็ได้” ลี่ถังตอบภรรยา

“ค่ะงั้นเราเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปขายของอีกสักรอบกันเถอะครั้งนี้ฉันจะขายอาหารกระป๋อง แล้วก็อาหารทะเลแช่แข็ง แล้วเราค่อยกลับบ้านกัน ฉันอยากลับบ้านก่อนเที่ยงอยากเอาของอร่อยๆ ในมิติไปให้ลูกหลานกิน” ถิงถิงบอกสามี

“ตงลงครับ” หลังจากที่สามีตกลงถิงถิงก็ลบเครื่องสำอางออกให้สามีรอบนี้แต่งตัวเป็นชายวัยกลางคนเธอก็แต่งตัวเป็นผู้ชายด้วยเหมือนกัน แต่งตัวเสร็จก็เอาของใส่ตะกร้าให้เต็ม สอดส่องข้างนอกไม่มีคนทั้งสองก็ออกจากมิติ ไปหาพื้นที่นั่งขาย เธอนำของออกมาวางเรียงกัน ไม่นานก็มีชายหนุ่มเข้ามาถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ “พี่ชายอาหารกระป๋องขายยังไงเหรอครับ” ชายหนุ่มคนนั้นถามสั่นๆ

“ปลากระป๋อง 3 หยวน ลิ้นจี่กับพีชกระป๋อง 4 หยวน เอาอะไรดีครับ” ลี่ถังตอบ ถิงถิงให้สามีเป็นฝ่ายขายบ้างเธอจะเป็นลูกมือเองเพราะขี้เกียจดัดเสียง

“แพงจังลดหน่อยได้ไหมครับ” ชายคนนั้นถามอย่างชั่งใจเพราะราคาแพงมาก แต่เขาจำเป็นต้องซื้อไปเพราะเพราะคนที่รู้จักที่ทำงานในโรงงาน บอกว่าถ้าอยากได้งานให้หาซื้อของดีๆ ไปเป็นของฝากไปให้หัวหน้า ตัวเขานั้นโดนพ่อแม่บังคับให้ยกตำแหน่งงานเดิมให้น้องชายถ้าอยากแยกบ้านเขาเลยยอมตกลงเพราะทนเห็นเมียโดนกดขี่ไม่ไหว “ลดไม่ได้แล้วครับน้องชายพี่เอามาไกลมากเลยนะขนส่งก็ลำบาง นี้แพงกว่าในห่างแค่หนึ่งหยวนเองแถมไม่ต้องใช้คูปองด้วย”