บทที่ 24 ถิงถิงเริงร่า ณ ตลาดมืด3
“ถ้างั้นเอาปลากระป๋อง1กระป๋อง ผลไม้อย่างละกระป๋องครับ” เขากัดฟันซื้ออย่างละกระป๋อง เขาจะเก็บผลไม้กระป๋องหนึ่งอันไว้ให้ภรรยา ที่เหลือสองจะเอาไปเป็นของฝาก “ทั้งหมด 11 หยวนครับ” ลี่ถังบอกราคาด้วยความรวดเร็วๆ
“นี้เงินครับ ขอบคุณครับ” ชายคนนั้นรับของแล้วก็ออกไปทันที ใช้เวลาไม่นานก็ขายหมด เธอไม่เอาออกมาเยอะ ทั้งสองเปลี่ยนที่ขายสามจุดได้มา 10,500 หยวน เพราะอาหารทะเลเป็นของแพงหายากเลยขายได้เยอะ ทั้งสองเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกรอบ รอบนี้แต่งตัวด้วยชุดปกติที่มาจากบ้าน เธอนำหมูใส่ตะกร้าสามี เวลาออกไปจะได้ไม่ผิดสังเกต ทั้งคู่ออกมาจากตลาดมืดก็เกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว เธอเลยพาสามมีไปมุมลับตาคนนำจักยานโบราณออกมา เป็นของสะสมสภาพดี ก็ดีจะได้ไม่เป็นที่สงสัยว่าทำไมได้เธอหาซื้อจักยานได้ง่ายเธอคิด เธอนำจักรยานและเอารถลากต่อพ่วงคันไม่ใหญ่มากออกมาด้วย เธอเอาตะกร้าทั้งสองวางบนรถเข็น เธอเอาเครื่องปรุงทุกอย่างออกมา หมูสามชั้น 2โล สันคอหมู 1โล ไก่และไข่ เธอเอาไก่ย่างหลายดาวยอดฮิตในชาติก่อนของเธอออกมาด้วยสี่ตัว เค้กกล้วยหอม 1 ปอนด์ ด้วย 2 ก้อน เธอเอาของทั้งหมดใส่ในตะกร้าปิดฝาแล้วพ่วงรถรีบปั่นกลับบ้าน เพราะจักยานเร็วกว่าเกวียนวัวจึงใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็ถึงหน้าหมู่บ้าน ตอนปั่นเข้าหมู่บ้านเป็นที่ฮือฮามาก เพราะคนที่ซื้อจักรยานได้ต้องมีเงินมาก เพราะจักรยานหนึ่งคันก็ไม่ตำกว่า 300 หยวน ไหนจะคูปองที่แสนหายากนั้นอีก
“สะใภ้สามบ้านเหอนี้วาสนาดีจังนะ สร้างบ้านอิฐอย่างใหญ่โตได้ไม่ทันไรก็ซื้อจักยานเพิ่ม ร่ำรวยจริงจรี๊ง” ชาวบ้านคนหนึ่งพูดด้วยความอิจฉา
“เหอะ! ใช้เงินเก่งแบบนี้ไม่นานเงินลูกชายให้มาก็หมดสงสารลูกชายหล่อนจริงๆ ไม่ได้การละต้องรีบไปบอกอ้ายฉิง” กุ๋ยหลาน ลูกคู่สะใภ้ใหญ่บ้านเหอะพูดอย่างแดกดัน เพราะเธอหลงรักลี่ถังมานานแต่ก็โดนนางถิงถิงมาตัดหน้าไป หลังจากกุ๋ยหลานออกไปชาวบ้านแถวนั้นก็มองพลางคิดว่ามีเรื่องสนุกให้ดูอีกแล้วแน่ๆ ต้องไปหาเม็ดแตงมาไว้แทะดูเรื่องสนุก ถ้าถิงถิงได้ยินกุ๋ยหลานพูดคงจะบอกว่า ‘ไม่ต้องเสือกเรื่องลูกกูค้าา...มึงนกเองอย่ามา’
ทั้งสองไม่ได้รับรู้เรื่องนินทาไร้สารระ รีบปั่นกลับบ้านกลัวเด็กๆ ที่บ้านจะกินข้าวก่อน
“ปู่กับย่ากลับมาแล้ว โห....มีจักรยานคันใหญ่มาด้วยย” เด็กๆ ที่เห็นปู่กับย่าเข้ามาก็ตะโกนอย่างตื่นเต้นกัน พอปู่จอดรถเสร็จก็พากันไปลูบจักรยานกันใหญ่
“พ่อแม่กลับมาแล้ว” ลี่เฉียวเห็นพ่อแม่ก็วิ่งมาหาเหมือนเด็กๆ
ถิงถิงที่เห็นลูกชายคนเล็กวิ่งมาเหมือนเด็กๆ ก็ยิ้มอย่างเอ็นดูก็นะลี่เฉียวอายุแค่ 20 เอง ถ้าเป็นโลกก่อนวัยนี้ยังคงเป็นนกน้อยยังไม่หัดบินด้วยซ้ำ แต่ลูกเธอต้องรับผิดชอบหลายๆ อย่างตั้งเด็ก มันช่วยไม่ได้ในเมื่อลูกเธอเป็นคนเลือกทางเดินชีวิตเอง
“โตขนาดนี้ยังวิ่งเป็นเด็กๆ อายลูกบ้างไหม” เธอดุลูกชายด้วยความเอ็นดู ก็นะลูกเธอน่ารักขนาดนี้ เห้อ!! อิจฉาตัวเองจังที่มีลูกมีผัวดีขนาดนี้ หลานก็ดี ลูกสะใภ้ก็ดี แต่เว้นไว้คนหนึ่งเถอะ สายตาที่มองข้าวของไม่ปิดความโลภของตัวเองเลย ถ้าสะใภ้สามเปลี่ยนแปลงตัวเองเธอจะไม่รังเกียจเลยสักนิดยังไงหล่อนก็เป็นแม่ของหลานๆ เธอมองสะใภ้พลางส่ายหัว
“คุณพ่อคุณแม่มาเหนื่อยๆ ไปนั่งพักเธอค่ะ ฉันกับพี่สะใภ้กำลังตั้งโต๊ะ” สะใภ้สองบอกเธอกับสามี
“จ๊ะ เจ้าใหญ่กับเจ้าสาม ขนตะกร้าไปไว้ในห้องแม่นะ ส่วนไก่สองตัวนี้สะใภ้รองสับแล้วขึ้นโต๊ะด้วยเลยแม่ซื้อมาเพิ่ม” เธอบอกลูกๆ พลางหยิบโซ่คล้องจักรยานให้สามีคล้องติดกับต้นไม้ หน้าบ้าน ถึงรั้วบ้านจะสูงแต่ก็ประมาทไม่ได้
“พี่สะใภ้รองไม่ใช่ว่าแอบแบ่งเก็บไว้กินคนเดียวละ” สะใภ้สามพูดขึ้น
“ถ้าหล่อนกลัวพี่สะใภ้เม้มของก็ไปยืนเฝ้าซะสิ อย่าคิดว่าคนอื่นเป็นเหมือนตัวเอง” เธอถอนหายใจแล้วเดินหนีเข้าห้อง
แล้วสะใภ้สามก็ไปยื่นเฝ้าจริงๆ พลางคิดว่าเธอจะเอาของออกไปเธอยังไง เพราะแอบไปห้องเสบียงแล้วแม่สามีเธอเปลี่ยนกุญแจ เธอได้แต่ขบเคี้ยวฟัน ซื้อของมามากมายแต่ไม่แบ่งเธอสักอย่างขี้งกจริงๆ
ถิงถิงที่ไม่ได้รับรู้ความคิดสะใภ้สาม (ถ้ารู้คงโดนหยุมหัวแล้วละ) ก็มานั่งรอกินข้าวเที่ยงบนโต๊ะ ตอนนี้เธอหิวมาก เพราะใช้พลังงานไปเยอะ ไม่นานสะใภ้ใหญ่ก็เอากับข้าวมาวางวันนี้เป็นโจ๊กกับผักป่าผัด มีไก่ย่างเธอเสริมเข้ามา เธอได้ทำการแจกให้ทุกคนอย่างเท่าเทียม ได้คนละสองชิ้นใหญ่ๆ สะใภ้สามก็กินข้าวเงียบๆ อย่าตะกละ นี้ถ้าเธอไม่แจกก่อนหลานน้อยเธอคงหยิบไม่ทัน พอกินข้าวเสร็จก็แยกย้าย เธอกับสามีก็เข้ามาพักผ่อนในห้อง จริงๆ แล้วจะมาจัดของสักหน่อยจะเอาของออกมาเพิ่มด้วยตะกร้าเธอปิดไว้ตลอดลูกเธอไม่รู้หรอกว่าซื้ออะไรมาบ้าง
“คุณพักผ่อนเถอะนะคะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปทำงานอีก ตรงนี้ฉันทำเองได้” เธอเห็นสามีทำท่าจะช่วยจัดของเลยไล่สามีไปนอนพัก
