บทที่ 25 น้ำตาของลูกชาย1
หลังจากสามีหลับไปสักพักเธอก็เอาตู้เย็นขนาดสามคิวออกมาเธอจะซ้อนเอาไว้ในตู้ เธอวางตู้เย็นไว้รอให้น้ำยาแอร์ลงเธอก็หันมาเจาะด้านในตู้ให้เป็นรูไว้สอดปลั๊กตู้เย็น เจาะเสร็จเธอก็เก็บกวาดในตู้เอาของบางส่วนออก นำตู้เย็นเข้าไปวางแล้วเสียบปลั๊ก เอาของสดและผลไม้บางส่วนเข้าตู้เย็น เอาผลไม้กระป๋องและช็อกโกเลตมาแช่ไว้ด้วย จัดตู้เรียบร้อยก็นำแม่กุญแจมาคล้องไว้
“ตู้เย็นเรียบร้อยเหลือของห้องเสบียงกับเสื้อผ้าของทุกคน” เธอบ่นพลางนำเสื้อผ้าออกมาให้คนละ2ชุด ชุดทำงาน 1 ชุด และชุดเที่ยวอีก1 เธอแยกของห้องเสบียงออก แล้วก็เดินไปหลังบ้าน นำเครื่องซักผ้าขนาดเล็กออกมาติดตั้ง เป็นเครื่องซักผ้าสองถัง เอาชุดเด็กๆ ออกมาซักส่วนของผู้ใหญ่ซักเอาเองโตแล้ว
ระหว่างรอผ้าซักเสร็จก็เอาชั้นวางของขนาดเล็กออกมาวาง เอาผงซักฟอกและน้ำยาปรับผ้านุ่มออกมาวางบนชั้น ตรงนี้เสร็จก็เข้าไปจัดของในห้องน้ำต่อ เอาสบู่ แปรงสีฟัน ยาสีฟัน ยาสระผม และครีมนวดออกมาวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่นานเสื้อผ้าก็ซักเสร็จเธอก็เปลี่ยนไปใส่ถังปั่นหมาด ดีที่เครื่องเสียงไม่ค่อยดัง
ปั่นเสร็จเธอก็เอาออกมาตาก แล้วเข้าไปจัดของให้แต่ละบ้าน “เคยเห็นแต่แม่นางจัดของให้เธอกับน้องพอได้มาทำเองพึ่งจะรู้ว่าเหนื่อยมาก” เธอบ่นเบาๆ มือก็จัดแจงเป็นชุดๆ มีอุปกรณ์อาบน้ำ ซักผ้า เสื้อผ้าและลูกอมบ้านละถุงส่วนของที่อยู่กับสะใภ้รองเธอจะเอากลับคืนแล้วให้ถุงเต็มกับหล่อนแทน “อ้อลูกคนกลางอีกหนึ่ง” ในขณะที่กำลังจะเอาลังออกมาไว้ส่งของให้ลูกชายคนรอง สามีก็ตื่นแล้วเดินมาดูเธอ “ทำอะไรอยู่เหรอครับ ทำไมจัดของนานจัง” ลี่ถังถามภรรยา
“ตื่นแล้วเหรอคะ ฉันกำลังเตรียมของให้ลูกๆ นะคะ ลังนี้จะเป็นของลูกรอง คุณไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นก่อนเถอะค่ะ” เธอบอกสามีและไล่สามีไปจัดการตัวเอง
เธอเอาชุดกันหนาวส่งไปให้ลูกชายสองชุด รองเท้า กางเกง แล้วเอาหมูฝอย ปลาหวาน ปลาตากแห้ง เนื้อแห้ง ใส่ลงไป แถมน้ำพริกกากหมู น้ำพริกนรกกุ้ง น้ำพริกปลาแห้งเผื่อลูกเธอโรยใส่โจ๊ก เธอเอาสติกเกอร์มาเขียนติดทุกชนิดลูกเธอจะได้ไม่งง ร่างนี้อ่านออกเขียนได้เพราะสามมีสอนและไปแอบเรียนตอนเด็กๆ
เธอไม่ลืมเอายาส่งไปให้ลูกชายเธอด้วยเขียนชื่อและวิธีทานยาทุกชนิดด้วย ครบหมดเธอก็เอากระดาษเตรียมไส้เขียนให้ลูกชายและจะเอาไปให้สะใภ้รองเขียนด้วย เพราะสะใภ้ไม่เคยได้ติดต่อลูกชายเธอเพราะเธอคนเก่าไม่ยอม
สามีเธอออกมาเธอก็ยื่นลูกกุญแจทั้งสามดอกที่ร้อยไส้กับสร้อยคอไว้ให้สามี “กุญแจอะไรเหรอครับ” ลี่ถังถามภรรยา “เป็นกุญแจห้อง ห้องเสบียงและตู้นั้นค่ะ ลองไปเปิดตู้ดูสิคะ” เธอบอกสามมี
ลี่ถังที่เปิดตู้มาก็ตกตะลึงกับของในตู้ เขาเห็นเหล็กสี่เหลี่ยมก็สงสัยพอเปิดดูก็ต้องตกใจรอบสองเพราะมันคือตู้เย็น ตัวเขานั้นรู้ว่าภรรยาเอาแผงโซล่าเซลล์อะไรนั้นมาติดตั้งหลังห้องไม่รู้ว่าคืออะไรแต่ภรรยาอธิบายว่ามันรับแสงแดดเพื่อมาแปลงเป็นพลังงานไฟฟ้า เขาต้องห้ามไม่ให้คนอื่นเข้าห้อง เพราะมันอันตรายต่อภรรยาเขาเกินไป “มีตู้เย็นด้วยเหรอดีๆๆ มีเจ้าน้ำอัดลมด้วยดีๆๆ” เธอเห็นสามีตื่นเต้นกับของในตู้เย็นก็ยิ้มอย่างเอ็นดู
“จริงๆ ฉันมีพัดลมด้วยนะคะ เดี๋ยววันนี้เรานอนตากพัดลมกัน” ถิงถิง
“จริงเหรอครับ ดีๆๆ” สามีเธอเอาแต่พูดว่าดีๆๆ อยู่อย่างนั้นเธอก็ได้แต่ขำ
…………………………………………………………………….
ทางด้านสะใภ้ใหญ่บ้านเหอ นั้นก็คืออ้ายฉิงนั้นเอง หลังจากเพื่อนรักของเธอคาบข่าวมาบอกอ้ายฉิงก็รีบเอาไปฟ้อง พ่อกับแม่สามี
“แม่ค่ะๆ แม่รู้ไหมฉันได้ยินอะไรมา” อ้ายฉิงพูดกับแม่สามีอย่างตื่นเต้น
“ก็บ้านสามนะสิคะแม่วันนี้ชาวบ้านพูดกันให้แซ่ดว่าเมื่อเที่ยงซื้อจักรยานคันใหม่ปั่นเข้ามา บ้านสามมีเงินซื้อจักรยาน แต่ไม่ยอมแบ่งมาให้บ้านใหญ่บ้างเลยน้องสามนี้อกตัญญูจริงๆ หรือว่าโดนนังสะใภ้สามเป่าหูหรือเปล่าก็ไม่รู้”
อ้ายฉิงบอกแม่สามีแถมใส่สีตีไข่สะใภ้สาม เธออยากจะเห็นแม่สามีไปจัดการบ้านนั้นไวๆ เธออิจฉาบ้านนั้นแค่ได้แยกบ้านไม่ต้องอยู่กับแม่สามีที่เอาแต่ด่าๆๆๆ เธอก็อิจฉาจะตายอยู่แล้ว
“จริงเหรอสะใภ้ใหญ่ งั้นไปรีบไปกันฉันจะไปจัดการพวกอกตัญญู” ทั้งสองกำลังจะออกไปก็โดนเสียงผู้เฒ่าเหอขัดขึ้นมาก่อน
“ทั้งสองคนหยุดเดียวนี้เลยนะ! ยายเฒ่าบ้านสามแยกบ้านไปยี่สิบปีแล้วนะหนังสือแยกบ้านก็มี เธอก็เหมือนกันสะใภ้ใหญ่เลิกสร้างความอับอายให้บ้านเหอสักที แค่นี้ก็อับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว เรื่องสะใภ้สามแท้งแดงขึ้นมาแล้วแบบนี้จะมีใครกล้าแต่งกับหลานฉัน” ผู้เฒ่าเหอด่าเมียและลูกสะใภ้ด้วยอารมณ์โมโห
“เพราะคุณนั่นแหละตาเฒ่าไม่น่าให้พวกมันแยกบ้านไปเลย” แม่เฒ่าเหอแว้ดกลับสามีด้วยความโมโห ถ้าสามีเธอไม่ยอมให้มันแยกบ้านไป บ้านอิฐมุงกระเบื้องนั้นคงเป็นของบ้านเธอแทน ลูกรองก็พาเมียไปทำงานต่างเมืองก็ไม่ยอมกลับบ้านสักที เจ้าใหญ่ก็เหมือนกันไปในเมืองทำไมทุกอาทิตย์ก็ไม่รู้ไม่เคยจะอยู่ติดบ้าน ลูกสะใภ้ก็ไม่ได้เรื่องดีแต่สร้างความอับอาย มันน่าโมโหจริงๆ
“ถ้าฉันรู้ว่าหลานมันจะได้ดีขนาดนี้ฉันก็คงไม่ยอมให้มันแยกบ้านไปหรอก ไม่ก็คงทำดีกับพวกนั้นสักหน่อย” ผู้เฒ่าเหอโมโหมากกว่าเดิม ไม่น่าให้ลูกสามแยกบ้านเลยไม่งั้นบ้านใหญ่เหอคงจะมีหน้ามีตามากขึ้น
อนิจจาคนมันเห็นแก่ตัวยังไงก็ยังเห็นแก่ตัวอย่างนั้นไปจนตาย โลภอยากได้ของที่ไม่ใช่ของตัวเอง อยากแต่จะได้ได้ แต่กลับไม่รู้จักหา
