บทที่ 27 น้ำตาของลูกชาย3

เฉียวได้แต่ร้องไห้เสียใจที่ตนนำปัญหาเข้าบ้านมาเสมอ ถึงจะสร้างปัญหาขนาดไหน พ่อแม่และพี่ชายก็ไม่เคยดุด่าว่าอะไรเขาเลย ขนาดพี่สะใภ้โดนขนาดนี้พี่ๆ ก็ไม่เคยว่าอะไรเขาสักคำ

“โอ๋ๆ พ่อไม่ต้องย้องน๊าเดียวหลินหลินแบ่งยูกอมน๊า” ลี่หลินที่เห็นพ่อร้องไห้ก็เข้าไปกอดโอ๋ “ครับๆ พ่อไม่ร้องแล้ว” ลี่เฉียวปาดน้ำตาแล้วดึงลูกๆ มากอด

“โอ๊ยๆ งอแงเป็นเด็กๆ ไปได้อายลูกอายเต้ามันบ้าง ไปๆ แยกย้ายกันไปพักผ่อน เรื่องนั้นก็ค่อยๆ คิด คนเราเดินทางผิดถึงจะกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้แต่เราแกที่ปัจจุบันได้ สะใภ้สามก็ใช่ว่าหล่อนจะกลับตัวกลับใจไม่ได้ขนาดแม่ยังทำได้เลย ไป ไปนอนกันได้แล้ว จริงๆ เลยโตจนหมาเลียก้นไม่ถึงแล้วยังมาร้องไห้ให้ลูกโอ๋ น่าอายจริงๆ ” ถิงถิงบ่นลูกไล่หลัง

“เมียผมเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ด้วย” ลี่ถังเอ่ยแซวภรรยาพลางเดินมากอด

“ก็ใช่นะสิคุณคิดว่าฉันล้อเล่นหรือไง” เธอมองค้อนสามี

“ใช่ที่ไหนละผมหยอกเล่นไหนๆ เด็กหน้าเหม็นพวกนั้นก็โตกันแล้วเรามามีลูกสาวอีกสักคนไหม” สามมีถามอย่างออดอ้อน

“ลูกสงลูกสาวอะไรละแก่ขนาดกันขนาดนี้แล้ว ฉันไม่อยากโดนลูกเรียกว่ายายหรือย่าแทนหรอกนะ” เธอบ่นสามีแก้เขินมาพูดเรื่องทำลูกกลางบ้านคนผีทะเล

แต่เธอคงมีไม่ได้แล้วละ เพราะร่างนี้หมดประจำเดือนตั้งแต่ สามสิบห้า แต่ก็ไม่แน่ถ้ากินอาหารบำรุงแล้วก็กินน้ำในมิติบ่อยๆ ดีนะที่เธอซื้อถุงยางกับยาคุมมาด้วยถ้าสามมีเธอนึกคึกขึ้นมาเดี๋ยวแจ็กพอตแตกแล้วซวยเลยมามีลูกตอนแก่ เธอคิดพลางเดินหนีสามีเข้าห้องเพราะตั้งแต่คลอดลูกคนที่สาม เจ้าของร่างกับสามีก็ไม่ค่อยได้ทำการบ้านกันเท่าไรเพราะแต่ก่อนร่างนี้ไม่แข็งแรงเอามากๆ

เธอเดินเข้าห้องมาไม่นานสามีก็เดินตามมา แล้วล็อกห้องเสร็จสรรพ

“เดี๋ยวคืนนี้นอนตากพัดลมกันดีกว่านะคะ” เธอพูดกับสามีพลางจัดแจงเสียบปลั๊กพัดลม ด้านสามีก็นอนรอพลางตบที่นอนปุปุเรียกเธอ เธอก็ขึ้นไปนอนกอดสามีอย่างยินดีและยินยอมพร้อมเสียตัว เอ้ย พร้อมใจสิ ใจเกเรจริงๆ เลยตัวเรา

วันที่สี่ของการทะลุมิติวันี้เป็นวันที่เหนื่อยจริงๆ