บทที่ 21 คุณน้าเก่งที่สุด

มื้อเย็นอันแสนเรียบง่ายกำลังจะผ่านไปอย่างเช่นทุกวันอย่างที่เคยผ่านมา แต่ที่ต่างออกไปเห็นจะเป็นใบหน้าเล็กของคุณหนูเสิ่นที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ตลอดเวลาพยายามตักอาหารหลายอย่างให้กับแม่เลี้ยงทั้งที่บางอย่างตนเองยังตักแทบจะไม่ถึงด้วยซ้ำ

“ทานของตนเองให้อิ่มก่อน”หญิงสาวพูดเพียงสั้น ๆ โดยไม่ลืมคีบเนื้อวาง...