บทที่ 12 ตอนที่ 12 สามสิบหยวน

รถโดยสารจอดที่ศาลารอรถหน้าหมู่บ้านในเวลาใกล้เที่ยงพอดี ฟู่หว่านถิงจำต้องเดินต่อไปอีก จากบริเวณนี้กว่าจะถึงบ้านที่อยู่ท้ายหมู่บ้านใช้เวลาราวสิบห้านาที ถึงตอนนั้นลูก ๆ ของเธอก็คงกินมื้อเที่ยงกันเรียบร้อยแล้ว

เมื่อคำนวนเวลาคิดแล้วว่าอย่างไรก็คงไม่ทันกินข้าวพร้อมเด็กทั้งสามคนอย่างแน่นอน ฟู่หว่านถิงจึงต...