บทที่ 10 สิ่งมีค่าที่เธอเคยทำหาย

ตีสี่ครึ่ง

เสียงนาฬิกาปลุกเรือนเล็กกรีดร้องทำลายความเงียบงันในความมืดมิด

หลินซูเหยาลืมตาตื่นขึ้นมาในทันที

ไม่มีอาการงัวเงีย ไม่มีการพลิกตัวหนีซุกใต้ผ้าห่มเหมือนหญิงสาววัยยี่สิบสี่ในความทรงจำเดิม เพราะในชีวิตที่ผ่านมาครั้งหนึ่ง เธอเคยชินกับการตื่นในเวลานี้แทบทุกวันเพื่อเตรียมของไปตั้งแผงขายหน้าสถานีร...