เกิดใหม่ยุค80คราวนี้ฉันจะรักษาสามีไว้

สายฝนต้นฤดูร่วงหล่นลงมาไม่หนักนัก ทว่าความเย็นเยียบกลับซึมลึกผ่านเสื้อผ้าเกาะกินไปถึงกระดูก เถ้ากระดาษเงินกระดาษทองปลิวว่อนปะปนกับละอองน้ำฝน ราวกับผืนฟ้าจงใจตอกย้ำให้ทุกคนตระหนักว่า แม้โลกจะยังหมุนต่อไป ทว่าชายคนหนึ่งได้จากไปและไม่มีวันหวนกลับขึ้นมาจากใต้ผืนดินได้อีกแล้ว

หลินซูเหยายืนอยู่รั้งท้ายสุดของกลุ่มคน ไร้ร่มกางกั้น ไม่มีผู้ใดยื่นร่มให้ และเธอเองก็ไม่คิดจะเอ่ยปากขอ หยาดน้ำฝนไหลลู่จากเส้นผมสีดำที่เริ่มมีสีขาวแซม หยดผ่านข้างแก้มผสมปนเปไปกับน้ำตาที่เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันรินไหลลงมาตั้งแต่เมื่อใด

สิบหกปีล่วงเลยไป นับจากวันที่เธอหันหลังก้าวออกจากบ้านพักคนงานของกู้จิ่งเฉินพร้อมทะเบียนหย่าในมือ สิบหกปีที่เธอเฝ้าหลอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่เคยนึกเสียใจ สิบหกปีที่เธอหล่อเลี้ยงชีวิตที่เหลือด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่มีต่อเขา

เธอเกลียดเขา เกลียดที่เขาทรยศความรักของเธอไปมีลูกกับหญิงอื่น เกลียดที่เขาเลือกปกป้องสายเลือดนอกสมรสจนยอมทำลายชีวิตคู่ของเราให้พังพินาศ ความแค้นนั้นฝังรากลึกจนกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งที่ปิดตายหัวใจของเธอ

และวันนี้ ผู้ชายที่เธอเกลียดชังที่สุดคนนั้น ตายแล้ว

โลงไม้สีเข้มถูกหย่อนลงสู่ก้นหลุมอย่างเชื่องช้า เสียงสะอื้นไห้ของญาติพี่น้องตระกูลกู้ในชุดไว้ทุกข์สีขาวดังแว่วอยู่รอบกาย บางคนพร่ำเรียกชื่อเขา บางคนทอดถอนใจถึงชีวิตที่แสนสั้น

"อายุแค่สี่สิบสี่เอง ไม่น่าด่วนจากไปเลย"

"เขาบ้างานเกินไป ข้าวปลาไม่ยอมกินให้ตรงเวลา โรคกระเพาะถึงได้ลุกลามจนกลายเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้ายแบบนี้"

"ตั้งตัวจนกลายเป็นเถ้าแก่ใหญ่ มีกิจการเครื่องจักรใหญ่โต แต่กลับไม่มีใครอยู่ข้างกายสักคน"

"ได้ยินว่าตั้งแต่หย่าขาดกับภรรยาเก่า เขาก็ไม่เคยแต่งงานใหม่เลยนะ"

ประโยคสุดท้ายนั่นเองที่ทำให้ปลายนิ้วของซูเหยากระตุกตื่น เธอก้มหน้าลงซ่อนแววตาสับสน เรื่องนั้นเธอรู้ดี หลังหย่าขาดจากกัน เธอเคยคิดฝังหัวด้วยความชิงชังว่า อีกไม่นานเขาคงตบแต่งกับแม่ของเด็กคนนั้น ผู้หญิงหน้าไม่อายที่เขายอมทำลายชีวิตคู่เพื่อปกป้อง แต่กลับไม่มีงานมงคลใดเกิดขึ้น ไม่มีภรรยาคนใหม่ ไม่มีแม้แต่ข่าวคราวว่าเขาคบหาดูใจกับใครจริงจัง

หลายปีต่อมาเมื่อเขาสร้างตัวจนมีชื่อเสียง หญิงสาวจำนวนไม่น้อยพยายามเข้าหา ทว่าเขาก็ไม่เคยเลือกใคร

ครั้งหนึ่งซูเหยาเคยหัวเราะหยันอย่างเย็นชาเมื่อได้ยินเรื่องราวเหล่านั้น เธอปรามาสว่าเขาคงละอายใจ หรือไม่ก็ต้องการทุ่มเทเวลาเลี้ยงดูลูกที่เกิดจากความมักง่าย แต่วันนี้ เมื่อมายืนอยู่เบื้องหน้าป้ายหลุมศพของเขา ความคิดอาฆาตมาดร้ายเหล่านั้นกลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสะใจเลยแม้แต่น้อย มันมีเพียงความว่างเปล่า ว่างเปล่าเสียจนเจ็บปวดร้าวลึกไปทั้งใจ

"คุณหลินครับ"

เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นจากเบื้องหลัง ซูเหยาหันขวับไปมอง ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทายืนกางร่มคอยท่าอยู่ เขาคือเฉินหมิง เลขาคนสนิทที่เคียงข้างกู้จิ่งเฉินในช่วงสิบกว่าปีหลัง เธอเคยพบหน้าเขาเพียงไม่กี่ครั้ง

"ประธานกู้ฝากของสิ่งนี้ไว้ให้คุณครับ"

ซูเหยานิ่งขึงไปชั่วขณะ

"ให้ฉัน"

"ครับ"

เฉินหมิงยื่นกล่องไม้สลักลวดลายแบบจีนโบราณใบหนึ่งส่งให้ มันเป็นเพียงกล่องใบย่อม เก่าคร่ำคร่าจนขอบมุมสีซีดจาง ซูเหยายังคงยืนนิ่ง ไม่ยื่นมือออกไปรับในทันที

"เขาฝากไว้ตั้งแต่เมื่อไร"

"หลายเดือนก่อนครับ ตอนที่ท่านทราบว่าเชื้อมะเร็งลุกลามจนหมอหมดทางรักษาแล้ว"

ดวงตาของซูเหยาหลุบมองกล่องไม้อย่างร้าวราน ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายเท้าขึ้นสู่หัวใจ

"ทำไมต้องเป็นฉัน"

เฉินหมิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยความเคารพ

"ผมไม่ทราบครับ แต่ประธานกู้ย้ำไว้ชัดเจนมากว่า เมื่อเขาจากไปแล้ว ต้องส่งมอบกล่องใบนี้ให้ถึงมือคุณหลินเท่านั้น"

ในที่สุดซูเหยาก็ยื่นมือออกไปรับกล่องใบนั้นมา มันไม่ได้หนักมากนัก แต่กลับถ่วงลำแขนของเธอให้หนักอึ้งจนแทบยกไม่ขึ้น

หลังพิธีศพสิ้นสุดลง เธอไม่ได้มุ่งหน้ากลับบ้านในทันที       

ซูเหยาพาตัวเองไปนั่งเบียดเสียดอยู่บนรถโดยสารประจำทางที่วิ่งผ่านเขตสุสาน ก่อนจะเดินเท้ากลับไปยังห้องเช่าซอมซ่อในตรอกแคบๆ ของตนเอง

ชีวิตหลังการหย่าร้างของเธอห่างไกลจากคำว่าสวยงาม ชายที่เธอเคยหลงผิดคิดว่าจะเป็นคนฉุดรั้งเธอขึ้นมาจากหลุมพรางของกู้จิ่งเฉินและพาไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ กลับกลายเป็นพวกผีพนันที่เหยียบย่ำชีวิตเธอให้พังพินาศยิ่งกว่าเดิม เขาโกหกพกลม ติดหนี้สิน มั่วสุมกับหญิงอื่น และผลาญเงินเก็บที่เธอได้จากการขายข้าวกล่องหน้าสถานีรถไฟจนแทบหมดเกลี้ยง

ซูเหยาต้องจดทะเบียนหย่าเป็นครั้งที่สองในวัยสามสิบกว่า หลังจากความบอบช้ำครั้งนั้น เธอก็ปิดตายหัวใจไม่คิดแต่งงานอีก เธออดออมขยับขยายจนเปิดร้านอาหารเล็กๆ ได้สำเร็จ ค่อยๆ ประคับประคองชีวิตจนตั้งหลักได้ แม้ไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้า แต่ก็พอมีพอกินไม่อดอยาก เธอหลอกตัวเองมาตลอดว่าเธอเข้มแข็งพอที่จะก้าวผ่านความเจ็บปวดเหล่านั้นมาได้แล้ว