บทที่ 45 อาการน่าเป็นห่วง

"วันนี้คุณไม่ต้องไปทำงานหรือคะ"

"ไปสิ"

"แล้วมัวมานั่งเล่นกับรถเข็นอยู่ทำไมล่ะคะ"

"ขอเวลาอีกนิดเดียว"

"คุณก็พูดคำนี้ทุกครั้งเลยนะคะ"

จิ่งเฉินหันหน้ามามองเธอเล็กน้อย "คุณเองก็ชอบพูดว่าขออีกนิดทุกครั้งตอนที่กอดผมเหมือนกันนี่"

ซูเหยาชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะร่วนออกมา

"คุณนี่ช่างจดจำรา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ