บทที่ 58 ฝากของให้ญาหน่อย

“แก้มมาให้แม่กอดที ไม่คิดถึงแม่เหรอคะ” เธอนั่งรออ้าแขนให้ลูกเดินเข้ามาหา “แม่สัญญาว่าแม่จะไม่ตีหนูอีก” รัชนีพรพูดเสียงอ่อนลง แววตาดูอ่อนโยน เธอคิดถึงลูกที่สุด เพียงแต่ทางเดินที่เธอเลือก ตอนนั้นเธอถอยหลังกลับมาไม่ได้ น้ำตาเธอเริ่มเอ่อล้นออกมา

สุรเชษฐ์รู้สึกเห็นใจหัวอกคนเป็นแม่จึงช่วยเกลี้ยกล่อมลูก “...