บทที่ 59 เป็นห่วงปู่กับย่า

เนื้อนวลนั่งรอให้ฝนซาเกือบตีสาม เพราะนอนไปก็นอนไม่หลับ เธอแต่งกายให้มิดชิดแล้วหยิบเสื้อกันฝน ร่มคันใหญ่ และไฟฉายออกมาจากมิติ ฝนลงเม็ดปรอย ๆ แบบนี้ไปถึงบ้านคงไม่เปียกมาก ตอนนี้ไม่มีลูกเห็บแล้วมีเพียงลมที่พัดมาเป็นช่วง ๆ และฟ้ายังแลบแปลบปลาบอยู่บ้าง เธอวางกระดาษที่เขียนข้อความบางอย่างไว้บนกล่องเสื้อผ้...