บทที่ 15 ไม่มีใครยอมถอย

โชติวรรธน์เดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทีปกติ ราวกับเป็นเพียงลูกค้าคนหนึ่งที่แวะมาซื้อกาแฟยามบ่าย

โจนาทานเงยหน้าขึ้นสบตาเขาพอดี รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายลูกครึ่ง คล้ายยิ้มทักทายไปทั่วอย่างคนอัธยาศัยดี แต่จริง ๆ แล้วเป็นรอยยิ้มของคนที่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร แม้จะยังไม่เคยพบกันมาก่อน

พิมพิชญาวางแก้...