บทที่ 46 ฝันร้าย

พิมพิชญารู้สึกได้ตั้งแต่วินาทีที่โชติวรรธน์สะดุ้งตื่นกลางดึก ลมหายใจเขาขาดห้วง ร่างกายเกร็งแข็ง ตาหลับปี๋ กัดฟันแน่น มีแต่เสียงอึกๆ อักๆ ลอดผ่านออกมา

หญิงสาววางมือของตัวเองลงบนแผ่นอกของเขา

“โชติคะ? คุณโชติ ตื่นก่อนค่ะ” เสียงนั้นนุ่มนวลอ่อนหวาน ราวกับกลัวคนไม่ยอมหลับตาจะตระหนกตกใจเอาได้ หากส่งเสี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ