บทที่ 50 เด็ก (ไม่) ดีของฉัน

คำพูดของคมสันต์ยังลอยวนอยู่ในอากาศ พิมพิชญาหน้าซีด เธอพยายามหายใจ แต่ลมหายใจกลับติดขัดเหมือนมีมือมาบีบคอ

แขนแข็งแรงของโชติวรรธน์โอบรัดเหมือนกำลังพยายามกันโลกทั้งใบออกไปจากเธอ

“พิม…ฟังผมนะ” เสียงเขาต่ำ หนัก และนิ่ง “ผมจะหาพ่อคุณกลับมาให้ได้”

เขาพูดออกมาโดยไม่ได้รู้เลยว่า ดวงตาของเขามันไม่ได้ซ่อนความก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ