บทที่ 68 แตกสลาย

โชติวรรธน์ยืนอยู่ข้างกระจก โทรศัพท์ในมือเย็นเฉียบ เขาหมุนมันไปมาในฝ่ามือ หน้าจอสว่างขึ้น ดับลง แล้วสว่างขึ้นอีกครั้ง มองไปนอกตึก ที่ฝนเย็นเฉียบตกพรำตั้งแต่เช้า เมืองทั้งเมืองเหมือนถูกคลุมด้วยฟิลเตอร์สีเทา

ในที่สุดก็ตัดสินใจโทรกลับไปเบอร์เดิมอีกหน

เสียงสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้งก็มีคนรับ

“มาศ…” เขาเรี...