บทที่ 71 หายไปในความมืด

ความมืดในห้องเล็ก ๆ นั้นแน่นทึบจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมหายใจ เสียงใด ๆ ถูกกลืนหายไป เหลือเพียงจังหวะเต้นของหัวใจที่ดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับไม่มีอะไรอื่นให้ฟัง

พิมพิชญาค่อย ๆ ลืมตา เปลือกตาหนักอึ้ง แสงสีขาวนวลจากหลอดไฟดวงเดียวบนเพดานสาดลงมาตรงกลางห้อง เก้าอี้โลหะเย็นเฉียบรองรับร่างเธออยู่ เงาของมันทอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ