บทที่ 80 วินาทีชีวิต

“แล้วคุณลืมไปหรือเปล่าคะ” เธอจ้องเข้าไปในดวงตาเขา “ว่าคนที่คุณคิดว่าคุมได้…โตขึ้นแล้ว”

เจสันหัวเราะในลำคอ แววแข็งกร้าวฉาบทับความสุภาพจนหมดสิ้น

พิมพิชญาชะงัก รอยยิ้มมุมปากที่ไม่ได้ตามมาด้วยคำพูดใดๆ นั้น น่ากลัวกว่าที่คิด

เธอไม่ขยับ มือยังวางอยู่บนโต๊ะอาหาร แต่กล้ามเนื้อทั้งร่างตึง หัวใจเธอเต้นช้าลงหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ