บทที่ 83 ลมหายใจสุดท้ายของพายุ

เช้าวันใหม่ค่อย ๆ คลี่ตัวเหนือโรงพยาบาล แสงอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีซีด เสียงเครื่องช่วยหายใจดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงไฟสีขาวในไอซียูสว่างจนแสบตา

พิมพิชญานั่งอยู่ข้างเตียงพ่อ มือเธอโอบประคองมือเขาไว้ ปลายนิ้วที่เคยเย็นเฉียบของดนัยอุ่นเมื่อคืนนี้เริ่มมีไออุ่นขึ้นทีละน้อย เหมือนคนที่กำลังเดินกลับมาจากขอบ

พ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ