บทที่ 4 ‘แสดงความเป็นเจ้าของ’
หลายวันผ่านไป...
@โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง
“สอบเสร็จแล้ววันนี้เราไปกินชาบูกันไหมเมษา” หมูหวานเอ่ยถาม ทำหน้าออดอ้อนดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ
“ไปด้วยคนค่ะ” เสียงใสของคนที่เดินเข้ามาใหม่พูดแทรก “นะคะพี่เมพี่หมูหวาน เอสเธอร์ขอไปด้วย” เอสเธอร์ รุ่นน้อง มัธยมศึกษาปีที่ 3 เธอเป็นเพื่อนกับหมูฝอย น้องสาวหมูหวาน เพื่อนคนเดียวที่ฉันมี
การย้ายโรงเรียนกลางคัน ช่วงใกล้จบ ม. 6 ครั้งนี้ ถือเป็นความโชคดี ทีแรกแอบกลัว แต่หมูหวานเป็นคนแรกที่เข้ามาทักทาย แนะนำทุกอย่าง ถึงเราเพิ่งรู้จักกันด้วยความชอบ นิสัยอะไรหลาย ๆ อย่างที่คล้ายคลึงกัน ทำให้เราสองคนสนิทกันเร็วกว่าปกติ
รวมถึงน้อง ๆ ที่น่ารักทั้งสอง เวลาพวกมิกิเข้ามาหาเรื่อง เอสเธอร์จะเป็นคนออกตัวปกป้องทุกครั้ง
แต่...ไปกินชาบูเหรอ? วันนี้ต้องรีบกลับไปทำงานให้พี่รี่ด้วย งานด่วนค่าแรงสองเท่า ช่วงนี้จำเป็นต้องเร่งทำงานหาเงิน อีกหน่อยเข้ามหาวิทยาลัยค่าใช้จ่าย
ต่าง ๆ คงเยอะตามมาด้วย
ถึงจะสอบชิงทุนได้ ใช่ว่าค่าใช้จ่ายอื่น ๆ จะไม่มี ค่าอยู่ค่ากิน ค่าหอพัก รวมถึงค่าเลี้ยงดูผักกาด อันนี้สำคัญมาก เห็นตัวเล็กแบบนั้นกินเก่งใช่เล่น
“ทำหน้าแบบนี้จะไม่ไป ใช่ไหม!” หมูหวานหันขวับมาทำหน้ายู่ใส่
“ครั้งหน้านะ วันนี้เมไม่ว่างจริง ๆ” รู้สึกผิดจังเลย แต่ทำไงได้ พี่รี่รองานอยู่
“ก็ได้ ๆ งั้นกลับกันเถอะ” หมูหวานฉีกยิ้มกว้าง เดินมาควงแขน “ว่าแต่หมูฝอยล่ะไปไหน?” ก่อนที่จะหันไปถามเอสเธอร์ ที่กำลังก้มดูหน้าจอเหมือนจะตอบแชต
“เข้าห้องน้ำค่ะ เดี๋ยวคงมา นั่นไงมาแล้ว” เอสเธอร์เงยหน้ามาตอบ เก็บมือถือมองไปทางหมูฝอยที่เดินมาพอดี
“มาแล้ว!! พี่หวานวันนี้ไปกินชาบูกันนะ หมูฝอยอยากกิน” หมูฝอยกึ่งเดินกึ่งวิ่งพูดเสียงหอบมาหาพี่สาว
“ยะ...ยัยหมูตอน” หมูหวานเอื้อมมือไปบีบแก้มน้องอย่างมันเขี้ยว “งั้นไปกัน”
จากนั้นเราสี่คนเดินคุยกันตรงไปยังหน้าโรงเรียน ที่มีคนขับรถของทั้งสองบ้านมาจอดรอรับเหมือนเช่นทุกวัน
ส่วนฉันน่ะเหรอ เหอะ...นั่งรถเมล์ตามเคย
“พี่อาเธอร์!!!” เอสเธอร์ตะโกนเรียกผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนกอดอกพิงรถคันหรูอยู่ไม่ไกล เป็นผู้ชายผิวขาวซีดเหมือนไม่เคยโดนแดด เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนขาด ๆ สวมแว่นตาดำ ริมฝีปากสีชมพูระเรื่ออย่างคนสุขภาพดี ความสูงวัดด้วยสายตาน่าจะราว 185 ไม่ก็มากกว่า เขากินอะไรทำไมสูงจัง ดูตัวฉันสิสูงกว่าหลักกิโลเมตรหน่อยเดียว
“.......” เขาถอดแว่นตาเก็บ เดินตรงมาทางพวกเรา ทำเอาสาว ๆ ที่อยู่แถวนี้ตกตะลึง ตาค้างกับความหล่อ หน้านิ่ง มาดขรึม คนอะไรหล่อฉิบหาย! สบถในใจ
“หล่อจัง” หมูหวานทำหน้าเพ้อฝันบิดตัวเขินอาย ใช่พี่ชายเอสเธอร์หล่อ
จริง ๆ หล่อเหมือนพระเอกซีรีส์ ไม่สิหล่อกว่าด้วยซ้ำ หล่อชนิดหาอะไรเปรียบไม่ได้ ‘หล่อเหมือนหลุดออกมาจากเทพนิยาย’
“มานี่ค่ะ เอสเธอร์จะแนะนำให้รู้จักเพื่อนเอสเธอร์” ว่าจบวิ่งไปดึงแขนพี่ชาย ซึ่งฉันก็ได้แต่ยืนมอง ไม่รู้ทำไมถึงมอง อาจเพราะเขาหล่อมั้ง ใคร ๆ ก็ชอบมองคนหล่อแหละ เป็นเรื่องปกติ
“หมูฝอยพี่คงจะรู้จักแล้ว” เอสเธอร์ว่ายิ้ม ๆ
“คนนี้พี่หมูหวานพี่สาวหมูฝอย....”
“.....” เขาไม่พูดอะไรพยักหน้าทักทาย แค่นั้นแหละ เพื่อนฉันเขินตัวบิด ม้วนเป็นเลขแปด เฮ้อ...เก็บอาการหน่อยค่ะเพื่อนสาว
“โอ๊ย!!” ร้องเสียงหลง เมื่อถูกเล็บสวยของเพื่อนรักหยิกเข้าให้จนแขนเป็นรอย
“เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มเอ่ยถาม สายตาคู่คมมองมาที่แขน
“......เปล่าค่ะ” ฉันส่ายหน้ามือลูบแขนตัวเอง หมูหวานนะหมูหวานเจ็บนะ หยิกมาได้
“งื้อ เมเขาขอโทษพอดีเขาแพ้คนหล่อ” ปากขอโทษแต่ตามองผู้ชายไม่กะพริบ เฮ้อ...เพื่อนฉัน
ส่วนพี่ชายเอสเธอร์ก็เอาแต่จ้อง จ้องอยู่ได้ เขาจ้องจนฉันต้องหลบสายตาคู่คม แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์แปลก ๆ ไม่รู้สิ แต่สัมผัสมันบอกแบบนั้น ดูไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย
ไม่ได้เขินอะไรนะ แค่ไม่ชอบ จะจ้องทำไมแล้วไอ้รอยยิ้มกริ่มมุมปาก คืออะไร? หว่านเสน่ห์เหรอ...เหอะ...เป็นพวก ผู้ชายเจ้าชู้สินะ
“พี่อาเธอร์!!!” เสียงแหลมแสบแก้วหู นี่มัน! เฮ้อ...ยัยมิกิคนเดิมคนเดียว
ฉันหันไปมองยัยนั่นที่วิ่งหน้าตั้งมาทางพวกเรา พอมาถึงก็วิ่งเข้าไปเกาะแขนพี่ชายเอสเธอร์แสดงความเป็นเจ้าของสุดฤทธิ์
แล้วหันมายิ้มเยาะเราสองคนอย่างผู้ชนะ “มารับมิกิเหรอคะ” พูดออดอ้อนออเซาะ เสียงอ่อนเสียงหวาน เหอะ...น่าหมั่นไส้
ทำเอาคนที่ยืนบิดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อตะกี้ หุบยิ้มแทบไม่ทัน เบะปากมองบนอย่างเอือมระอา
“เหอะ...อยากจิกหัวอีนี่จัง” หมูหวานงึมงำในลำคอ
ใช่! หมูหวานไม่ถูกกันกับมิกิ มาตั้งแต่สมัยอนุบาล นางบอกแบบนั้น ไม่กินเส้นกันเพราะเรื่องผู้ชาย
“เอ่อ...ขอโทษนะคะ ชาติที่แล้วเกิดเป็นปลิงเหรอ ปล่อยเลย! เดี๋ยวพี่ชายเอสเธอร์ก็หายใจไม่ออกกันพอดี” ไม่พูดเปล่าเอสเธอร์กระชากตัวมิกิออกจากพี่ชายอย่างแรงจนเธอเกือบจะล้มหัวคะมำ ดีที่หมูฝอยอยู่ใกล้ คอยรับตัวเธอไว้ทัน
“ฮือ พี่อาเธอร์ น้องเอสเธอร์แกล้งมิกิอีกแล้ว ไม่น่ารักเลยนะคะ” มิกิสะบัดมือหมูฝอยเดินเข้าไปหาพี่คนนั้น แต่เอสเธอร์รีบขวางไว้จ้องหน้าด้วยสายตาที่เอาเรื่อง
“งั้นเมกลับก่อนนะ เอสเธอร์พี่กลับก่อนนะ หมูฝอยด้วย” รีบตัดบท เพราะรู้สึกอึดอัดกับสายตาใครบางคนที่เอาแต่จ้อง ทั้ง ๆ ที่แฟนตัวเองก็ยืนอยู่ด้วย
ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองนะ เขามองจริง ๆ จ้องอยู่แบบนั้น และพอยัยมิกิเห็นแบบนั้น เธอแสดงสีหน้าไม่พอใจฉันขึ้นมาทันที ฉันก็อยู่ของฉันดี ๆ
“แล้วเจอกัน” หมูหวานเอ่ย
“กลับบ้านดี ๆ นะคะ” หมูฝอยยิ้มหวานให้ ฉันยิ้มให้ทุกคนก่อนจะเดินจากไป
“พี่เม เดี๋ยวก่อน กลับกับเอสเธอร์ไหมคะ ทางเดียวกัน” เอสเธอร์ตะโกน ตัวเล็กวิ่งมาหา
“ไม่เป็นไร พี่กลับเองได้” หันไปตอบน้องระบายยิ้มน้อย ๆ
“ว้า...งื้อ พี่เมดื้อ ไม่กลับกับหนูอีกแล้ว งั้นก็ได้กลับดี ๆ นะคะ พี่สาวคนสวย”
“.....” พยักหน้ายิ้ม ๆ รีบหันหลังเดินออกจากตรงนี้ เมื่อเผลอไปสบตาคู่หนึ่ง...เพียงเสี้ยววินาทีทำเอารู้สึกว้าวุ่นในใจแปลก ๆ สายตาเขามันดูมีมนตร์ขลัง เหมือนเป็นมนตร์สะกด และบอกตัวเองอย่าเผลอไปหวั่นไหว กับสายตาแบบนี้ไม่ว่ากับเขาหรือกับใคร ‘ความรักสำหรับฉัน ไม่เคยอยู่ในหัว’ ถ้าเป็นห่วงโซ่อาหาร คงอยู่ลำดับสุดท้าย ไม่มีก็ไม่ตาย!
บ้านตันติพิพัฒน์พงษ์
“ชอบเหรอ เห็นมองตาไม่กะพริบ”
“....” คนเป็นพี่ไม่ตอบ เดินตรงไปยังห้องนอน สีหน้าเรียบนิ่งยากที่จะคาดเดาว่าคิดอะไรอยู่
“ช่วยได้นะ คนนี้หนูเชียร์” เอสเธอร์รีบวิ่งไปขวางประตู จ้องหน้าพี่ชายจับพิรุธ
“ไร้สาระ” ชายหนุ่มผลักน้องสาวให้พ้นทางเดินเข้าห้องนอน ก่อนจะปิดประตูห้อง อะไรของเด็กคนนี้ แค่มองทำไมต้องคิดว่าชอบไร้สาระจริง ๆ
“ชอบก็บอกมาเหอะน่า หนูรู้สเป็กพี่ชอบคนสวยตัวเล็ก ๆ ใส่แว่น เหมือนพี่เม” คนน้องไม่ละความพยายาม ตะโกนลั่นบ้าน ถ้าพี่ชายถูกใจรุ่นพี่ นามว่าเมษา ยังไงเสียก็ดีกว่ามิกิเป็นไหน ๆ
“หนูมีเบอร์นะ มีไลน์ด้วย เอาเปล่า”
“.....” เงียบไม่มีสัญญาณตอบรับ
ปัง! ปัง! ปัง! เคาะประตูเสียงดังลั่น
“พี่อาเธอร์!! ตอบหน่อยอย่าเงียบ ถ้าพี่ไม่ตอบหนูจะไม่ไปไหน!!”
แกรก !!
สำเร็จ พี่ชายเปิดประตูให้
“ชอบไหม ๆ แต่หนูชอบพี่เม น่ารักมาก หนูเชียร์” ดวงตากลมโตเป็นประกาย จ้องหน้าคาดคั้นเอาคำตอบ ทว่า...คนพี่กลับเอาแต่ทำหน้านิ่งไร้ซึ่งอารมณ์
“ว่าไง ตอบสิ เห็นนะว่ามอง ชอบไหม? ชอบเถอะ! หนูชอบ!” สาธุชอบเถอะ ไม่อยากได้ยัยมิกิเป็นพี่สะใภ้ ถึงรู้ว่าพี่ชายไม่ชอบ แต่อะไรมันก็เกิดขึ้นได้ เสือยังไงก็คือเสือถึงบอกจะไม่กินเนื้อ แต่ก็ทำไม่ได้หรอก
ไม่ต่างอะไรกับผู้ชาย มีผู้หญิงมาเสนอตัวให้ถึงที่มีเหรอจะไม่เอา
“ว่าไง ตอบมา! ลีลาจัง วุ้ย!” โมโหแล้วนะ! มือเท้าเอวจ้องหน้าเอาเรื่อง
เฮ้อ...ยัยน้องตัวแสบ “ไม่ชอบ! จบนะ ไปนอนพี่จะทำงาน!”
ความหวังพังยับ หัวใจสาวน้อยแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ มีแต่คำถาม ทำไม ทำไม ก็เห็นอยู่ว่าจ้องอย่างกับจะกิน...ทำไมถึงไม่ชอบ!!! ทำไมกัน! ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ
