บทนำ
เขาเป็นนักเขียนนิยายอีโรติก นามปากกา (Artery) อาร์เทอรี ที่ใคร ๆ เข้าใจว่าเป็นผู้หญิง!
รวมถึง
เธอ...สาวน้อยนักวาด
ต่อหน้าคนอื่น...ทำเป็นไม่รู้จัก
ลับหลัง...จ้องจับน้องกิน
เธอ...ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายเวลาทำงาน
เขา...ชอบมาวุ่นวายในเวลาทำงาน
เธอ...ชอบนอนคนเดียว
เขา...ชอบนอนกอดเธอ
เธอ...ชอบกินบะหมี่
เขา...ชอบกินเธอ...
บท 1
เหมียว ~~
เพี้ยง เพี้ยง เพี้ยง เพี้ยง อยากมีตะเกียงวิเศษ
เอามาถูและถูและถู เรียกคนเอ็นดูสักคน
ให้กลายเป็นเหงาสองคนได้ปะ
ว้าว ว้าว ว้าว ว้าว อยากลองเป็นต้าวสักวัน
อยากสมมุติให้ใครคนนั้นมายืนข้างฉันสักหน่อย
อยากชวนมาเป็น My Boy ให้ปะ
ตะเกียงวิเศษ (One Wish) - Minnie CAC feat. Ai ATK
@เชียงใหม่
06.00 น.
เช้านี้กับอุณหภูมิ 18 องศา เข้าช่วงเดือนแห่งความรัก สายลมหนาวพัดผ่านสวนร้อยบุปผา จนดอกไม้ใบหญ้าแกว่งไกว
เหมียว ~~ วันนี้อากาศดีนั่งชมวิวสวย ๆ ลมเย็น ๆ พัดใส่หน้า ขนสีขาวนุ่มฟูปลิวไสวตามแรงลม
ว้าว ~~ ทำตาโต นั่นมันพี่คนหล่อข้างบ้านนี่นา ~~ ผักกาดชอบจังตื่นเช้ามันดีแบบนี้นี่เอง เฮ้อ…แมวสวยชอบผู้ชายหล่อค่ะ
ว่าแต่….นั่นยัยคุณย่ามหาภัยนี่นา มาทำไมแต่เช้า…ท่าไม่ดีแล้ว มาทีไรยัยคุณย่าชอบดุหม่ามี้ผักกาด มี้ผักกาดน่ารักขนาดนั้น ดุหม่ามี้ได้ไง!
ไม่รอช้า รีบกระโดดลงจากขอบหน้าต่างตรงไปเตียงนอน
มี้! มี้! ตื่นค่ะ คุณย่ามหาภัยมา มี้!! โอ๊ยแมวหัวจะปวด มี้ไม่ยอมตื่น นอนคลุมโปงอีกต่างหาก อย่างว่าวันนี้วันเสาร์มี้ไม่ต้องไปโรงเรียน
ฮึบ! ไม่เป็นไร เมื่อคืนมี้ทำงานดึก มี้ทำงานหนัก เพื่อหาเงินซื้อขนมแมวเลียให้ผักกาด มี้รู้ว่าผักกาดชอบ...
ในฐานะลูกที่ดี ผักกาดจะไปสืบข่าวให้มี้เองค่ะ! เหมียว ~
ว่าแล้วเดินย่อง ๆ มองซ้ายที ขวาที กลัวคุณย่าจะดุเอา ลงไปชั้นล่าง อยากรู้ว่าคุณย่ามหาภัยมาทำไมแต่เช้า มันต้องมีอะไรไม่ดี เกี่ยวกับมี้เมษาแน่นอน! ผักกาดสัมผัสได้ กลิ่นมันตุ ๆ
ห้องรับแขก
ผักกาดนั่งแอบสังเกตการณ์ผ่านช่องประตู แอบสุด ๆ แอบเหมือนป้าข้างบ้านที่ชอบเผือก (ⓛ ω ⓛ *)
“ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าฉันไม่ชอบนางเด็กกาฝากนั่น!”
“คุณแม่ครับ”
“ไม่ต้องมาพูด อีกไม่กี่เดือน มีนาจะกลับมาแล้ว แกทำยังไงก็ได้ ให้นางเด็กกาฝากนั่นออกไปจากที่นี่! เดี๋ยวนี้! วันนี้ได้ยิ่งดี!”
“แม่ครับ ผมขอละ ยังไงเมษาก็เป็นลูกสาวผมอีกคนนะครับถือว่าผมขอ”
“หึ...ลูกสาวงั้นเหรอ? แกเลือกเอาตาเหนือ ว่าจะไล่เด็กกาฝากนั่นไปคนเดียว หรือแกจะให้ฉันไล่ไปทั้งแม่ทั้งลูก!”
ปากพล่ามต่อว่าลูกชาย ชำเลืองหางตามองไปยังลูกสะใภ้ ที่ได้แต่ยืนนิ่ง มือสองข้างผสานกันแน่น ก้มหน้าไม่กล้าสบสายตาที่จงเกลียดจงชังคู่นั้น เพราะรู้ดีว่าคุณหญิง ‘บุษบา’ ไม่เคยรักและเอ็นดูตัวเองกับลูก ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้
‘มินตรา’ อยู่กินกับสามี คุณ ‘ทิศเหนือ’ มา 2 ปีกว่า ที่ยังอยู่ที่นี่ได้เพียงเพราะเธอมีลูกชายให้เขา คุณหญิง ‘บุษบา’ ถึงได้ยอม แต่ก็ไม่เคยมีสักวันที่คุณหญิงจะไม่ต่อว่า พูดจาถากถางให้เจ็บช้ำน้ำใจ
ถึงสามีจะรักและเอ็นดูเธอกับลูกสาวมากแค่ไหน ทว่า...สิทธิ์ในการตัดสินใจทุกอย่าง ขึ้นอยู่กับคุณหญิง ‘บุษบา’ เพียงผู้เดียว
“.....” ทิศเหนือเองกลืนไม่เข้าคายไม่ออก คนหนึ่งคือแม่ผู้ให้กำเนิด อีกคนคือเมียที่เขารัก เขาทำได้เพียงเดินเข้าไปโอบไหล่เป็นการปลอบประโลมเมีย ให้กำลังใจผ่านแววตาที่แสนอบอุ่น
“แกก็รู้...ถ้าไม่ใช่เพราะเมียแกมีตา ‘ธันวา’ แม่ไม่มีวันรับผู้หญิงอย่าง ‘มินตรา’ เป็นลูกสะใภ้เด็ดขาด คิดให้ดี ระหว่างลูกในไส้กับลูกนอกไส้แกจะเลือกใคร”
“ไหนแกเคยสัญญากับแม่ของมีนาเอาไว้ ว่าจะไม่รักใครไปมากกว่าลูกและเมีย แล้วดูที่แกทำสิ ให้เงินมันใช้ ส่งมันเรียนโรงเรียนดี ๆ คิดจะยกมันขึ้นมาเทียบหลานฉัน แกทำอะไรเคยคิดถึงความรู้สึกมีนาบ้างไหม”
“โธ่หลานย่า เสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก หวังว่าพ่อจะรัก ที่ไหนได้! แกมันไม่มีหัวใจทิศเหนือ!" แสร้งทำหน้าเศร้า" ฉันให้เวลาแกแค่ 3 วัน ไล่นางเด็กเมษานั่นออกไปจากบ้านฉัน! ถ้าแกไม่ทำตามที่ฉันบอก!”
“แก!” นิ้วเหี่ยวย่น สายตาชิงชัง ชี้ไปที่ลูกสะใภ้ที่ได้แต่ก้มหน้าร้องไห้ “ไสหัวออกไป แล้วบอกลูกสาวแกด้วย เป็นแค่กาฝากอย่าริอ่านอยากเป็นหงส์!”
ว่าจบคุณหญิง ‘บุษบา’ ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าร่ำรวยที่สุดในเมืองเชียงใหม่ ต้นตระกูลเก่าแก่ ลูกสาวนายพลใหญ่ ผู้ทรงอิทธิพลในแถบเมืองเหนือ เจ้าของที่ดิน โรงแรม รีสอร์ตนับพันไร่ เดินเชิดหน้าออกจากบ้านผู้เป็นลูกไปอย่างไม่สนใจไยดีว่าคนฟังจะรู้สึกเจ็บปวดเสียใจ กับคำพูดจากปากเน่า ๆ ของตัวเอง
เหลือไว้แต่ความเงียบ และความหนักใจไว้ให้กับผู้เป็นลูก...
‘มีนา’
ใครกันนะที่ชื่อมีนา แมวน้อยผู้สุดแสนน่ารักนั่งเอียงคอสงสัย เมื่อได้ยินบทสนทนา
ตั้งแต่อยู่กับหม่ามี้มา ผักกาดไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย มีนากลับมาทำไมต้องอยากให้มี้เมษาออกไปด้วย มีนาเป็นใครไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ ผักกาดไม่ชอบชื่อนี้เลย
คุณย่าขา บอกผักกาดหน่อยสิ ทำไมต้องให้มี้ไปอยู่ที่อื่น ถ้ามี้ไปอยู่ที่อื่นผักกาดจะอยู่กับใคร ไม่เอานะผักกาดจะอยู่กับมี้ (╯3╰)
มี้ขา ~~ เหมียว ~~
(Maysa-Part)
09.00 น.
ห้องรับแขก
“แม่ขอโทษจริง ๆ นะเม”
“ค่ะ...เมเข้าใจ”
“ไว้ทุกอย่างดีขึ้น แม่จะรับเมกลับมาอยู่ด้วย”
“ค่ะ...ถ้าไม่มีอะไรเมขอตัวก่อนนะคะ” ว่าจบก็ลุกจากห้องรับแขก ตรงไปยังห้องนอนใต้บันไดห้องเดิม ห้องที่เงียบสงบมองเห็นทิวหมอกยามเช้า
เฮ้อ...ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มหลับตาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เบื่อที่สุดคือการเดินทางไกล เกลียดที่สุดคือความรู้สึกที่ไม่เหลือใคร อยู่ตัวคนเดียวบนโลกที่โหดร้าย
'ถ้าไม่ต้องการ ทำไมต้องให้เมษาเกิดมาด้วย' คำถามนี้เฝ้าถามตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ชีวิตเหมือนดั่งนกน้อยไร้รังนอน ระหกระเหินไร้ทิศทาง
เพิ่งย้ายกลับมาอยู่กับแม่ได้ไม่ถึงสองปี ทุกอย่างเหมือนจะไปได้สวย แต่พอแม่มีครอบครัวใหม่ มีลูกคนใหม่ โอเค...อาทิตย์หน้าต้องย้ายไปอยู่กับพ่ออีกแล้วสินะ
พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่จำความยังไม่ได้ แต่ที่รู้และจำได้ไม่มีวันลืม ฉันเหมือนตัวภาระของพวกเขาทั้งสองคน เวลาแม่มีปัญหา ท่านจะให้ไปอยู่กับพ่อเหมือนเช่นตอนนี้
และต่อไปถ้าพ่อมีปัญหา แน่นอนต้องย้ายกลับมาอยู่กับแม่ที่นี่ ทำให้ต้องย้ายโรงเรียนบ่อยครั้ง การย้ายโรงเรียนบ่อย ๆ ทำให้แทบไม่มีเพื่อน กลายเป็นคนเก็บตัว โลกส่วนตัวสูง
ความสุขของครอบครัว คืออะไรไม่รู้ ความสุขเดียวที่รู้คือ การได้วาดภาพ ได้ทำในสิ่งที่รัก การวาดภาพมันทำให้ฉันยิ้มได้
และอีกสิ่งที่ทำให้ชีวิตที่แสนโดดเดี่ยวแสนอ้างว้าง กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้คือการมีเจ้าผักกาดแมวตัวน้อยเข้ามาเติมเต็ม สองสิ่งนี้เท่านั้นทำให้หัวใจดวงน้อยมีแรงหายใจสู้ต่อ
‘งานที่รัก และ สัตว์เลี้ยงตัวโปรด’
6 เดือน กับเส้นทางนักวาดภาพประกอบนิยาย เหมือนเป็นการเปิดโลกอีกใบหนึ่ง โลกที่ทำให้ยิ้มได้ โลกที่ทำให้รู้สึกว่า ตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว โลกที่โอบกอดเมษาเอาไว้ ขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนที่คอยเป็นรอยยิ้ม
โดยเฉพาะพี่คนนี้ นามปากกา
Artery
‘พี่รี่ของน้องเมษา’
บทล่าสุด
#64 บทที่ 64 ชีวิตดั่งนิยาย (END)
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#63 บทที่ 63 เข็มพี่ใหญ่นะ
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#62 บทที่ 62 อย่าปล่อยมือ
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#61 บทที่ 61 ไม่เลิกกันได้ไหม
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#60 บทที่ 60 ‘รัก ห่วง หวง’
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#59 บทที่ 59 ขอถามอะไรสักอย่าง
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#58 บทที่ 58 ตื๊อไม่เลิก
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#57 บทที่ 57 อมแค่นี้ฟันไม่ผุหรอก 18+
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#56 บทที่ 56 รำลึกความหลัง
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#55 บทที่ 55 คำตอบเดียว
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026
คุณอาจชอบ 😍
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง
“ฉันไม่ได้แอบ”
“แต่เธอได้ยิน”
“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”
“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง
“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”
“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม
“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย
“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”
“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง













