บทนำ
เขาเป็นนักเขียนนิยายอีโรติก นามปากกา (Artery) อาร์เทอรี ที่ใคร ๆ เข้าใจว่าเป็นผู้หญิง!
รวมถึง
เธอ...สาวน้อยนักวาด
ต่อหน้าคนอื่น...ทำเป็นไม่รู้จัก
ลับหลัง...จ้องจับน้องกิน
เธอ...ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายเวลาทำงาน
เขา...ชอบมาวุ่นวายในเวลาทำงาน
เธอ...ชอบนอนคนเดียว
เขา...ชอบนอนกอดเธอ
เธอ...ชอบกินบะหมี่
เขา...ชอบกินเธอ...
บท 1
เหมียว ~~
เพี้ยง เพี้ยง เพี้ยง เพี้ยง อยากมีตะเกียงวิเศษ
เอามาถูและถูและถู เรียกคนเอ็นดูสักคน
ให้กลายเป็นเหงาสองคนได้ปะ
ว้าว ว้าว ว้าว ว้าว อยากลองเป็นต้าวสักวัน
อยากสมมุติให้ใครคนนั้นมายืนข้างฉันสักหน่อย
อยากชวนมาเป็น My Boy ให้ปะ
ตะเกียงวิเศษ (One Wish) - Minnie CAC feat. Ai ATK
@เชียงใหม่
06.00 น.
เช้านี้กับอุณหภูมิ 18 องศา เข้าช่วงเดือนแห่งความรัก สายลมหนาวพัดผ่านสวนร้อยบุปผา จนดอกไม้ใบหญ้าแกว่งไกว
เหมียว ~~ วันนี้อากาศดีนั่งชมวิวสวย ๆ ลมเย็น ๆ พัดใส่หน้า ขนสีขาวนุ่มฟูปลิวไสวตามแรงลม
ว้าว ~~ ทำตาโต นั่นมันพี่คนหล่อข้างบ้านนี่นา ~~ ผักกาดชอบจังตื่นเช้ามันดีแบบนี้นี่เอง เฮ้อ…แมวสวยชอบผู้ชายหล่อค่ะ
ว่าแต่….นั่นยัยคุณย่ามหาภัยนี่นา มาทำไมแต่เช้า…ท่าไม่ดีแล้ว มาทีไรยัยคุณย่าชอบดุหม่ามี้ผักกาด มี้ผักกาดน่ารักขนาดนั้น ดุหม่ามี้ได้ไง!
ไม่รอช้า รีบกระโดดลงจากขอบหน้าต่างตรงไปเตียงนอน
มี้! มี้! ตื่นค่ะ คุณย่ามหาภัยมา มี้!! โอ๊ยแมวหัวจะปวด มี้ไม่ยอมตื่น นอนคลุมโปงอีกต่างหาก อย่างว่าวันนี้วันเสาร์มี้ไม่ต้องไปโรงเรียน
ฮึบ! ไม่เป็นไร เมื่อคืนมี้ทำงานดึก มี้ทำงานหนัก เพื่อหาเงินซื้อขนมแมวเลียให้ผักกาด มี้รู้ว่าผักกาดชอบ...
ในฐานะลูกที่ดี ผักกาดจะไปสืบข่าวให้มี้เองค่ะ! เหมียว ~
ว่าแล้วเดินย่อง ๆ มองซ้ายที ขวาที กลัวคุณย่าจะดุเอา ลงไปชั้นล่าง อยากรู้ว่าคุณย่ามหาภัยมาทำไมแต่เช้า มันต้องมีอะไรไม่ดี เกี่ยวกับมี้เมษาแน่นอน! ผักกาดสัมผัสได้ กลิ่นมันตุ ๆ
ห้องรับแขก
ผักกาดนั่งแอบสังเกตการณ์ผ่านช่องประตู แอบสุด ๆ แอบเหมือนป้าข้างบ้านที่ชอบเผือก (ⓛ ω ⓛ *)
“ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าฉันไม่ชอบนางเด็กกาฝากนั่น!”
“คุณแม่ครับ”
“ไม่ต้องมาพูด อีกไม่กี่เดือน มีนาจะกลับมาแล้ว แกทำยังไงก็ได้ ให้นางเด็กกาฝากนั่นออกไปจากที่นี่! เดี๋ยวนี้! วันนี้ได้ยิ่งดี!”
“แม่ครับ ผมขอละ ยังไงเมษาก็เป็นลูกสาวผมอีกคนนะครับถือว่าผมขอ”
“หึ...ลูกสาวงั้นเหรอ? แกเลือกเอาตาเหนือ ว่าจะไล่เด็กกาฝากนั่นไปคนเดียว หรือแกจะให้ฉันไล่ไปทั้งแม่ทั้งลูก!”
ปากพล่ามต่อว่าลูกชาย ชำเลืองหางตามองไปยังลูกสะใภ้ ที่ได้แต่ยืนนิ่ง มือสองข้างผสานกันแน่น ก้มหน้าไม่กล้าสบสายตาที่จงเกลียดจงชังคู่นั้น เพราะรู้ดีว่าคุณหญิง ‘บุษบา’ ไม่เคยรักและเอ็นดูตัวเองกับลูก ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้
‘มินตรา’ อยู่กินกับสามี คุณ ‘ทิศเหนือ’ มา 2 ปีกว่า ที่ยังอยู่ที่นี่ได้เพียงเพราะเธอมีลูกชายให้เขา คุณหญิง ‘บุษบา’ ถึงได้ยอม แต่ก็ไม่เคยมีสักวันที่คุณหญิงจะไม่ต่อว่า พูดจาถากถางให้เจ็บช้ำน้ำใจ
ถึงสามีจะรักและเอ็นดูเธอกับลูกสาวมากแค่ไหน ทว่า...สิทธิ์ในการตัดสินใจทุกอย่าง ขึ้นอยู่กับคุณหญิง ‘บุษบา’ เพียงผู้เดียว
“.....” ทิศเหนือเองกลืนไม่เข้าคายไม่ออก คนหนึ่งคือแม่ผู้ให้กำเนิด อีกคนคือเมียที่เขารัก เขาทำได้เพียงเดินเข้าไปโอบไหล่เป็นการปลอบประโลมเมีย ให้กำลังใจผ่านแววตาที่แสนอบอุ่น
“แกก็รู้...ถ้าไม่ใช่เพราะเมียแกมีตา ‘ธันวา’ แม่ไม่มีวันรับผู้หญิงอย่าง ‘มินตรา’ เป็นลูกสะใภ้เด็ดขาด คิดให้ดี ระหว่างลูกในไส้กับลูกนอกไส้แกจะเลือกใคร”
“ไหนแกเคยสัญญากับแม่ของมีนาเอาไว้ ว่าจะไม่รักใครไปมากกว่าลูกและเมีย แล้วดูที่แกทำสิ ให้เงินมันใช้ ส่งมันเรียนโรงเรียนดี ๆ คิดจะยกมันขึ้นมาเทียบหลานฉัน แกทำอะไรเคยคิดถึงความรู้สึกมีนาบ้างไหม”
“โธ่หลานย่า เสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก หวังว่าพ่อจะรัก ที่ไหนได้! แกมันไม่มีหัวใจทิศเหนือ!" แสร้งทำหน้าเศร้า" ฉันให้เวลาแกแค่ 3 วัน ไล่นางเด็กเมษานั่นออกไปจากบ้านฉัน! ถ้าแกไม่ทำตามที่ฉันบอก!”
“แก!” นิ้วเหี่ยวย่น สายตาชิงชัง ชี้ไปที่ลูกสะใภ้ที่ได้แต่ก้มหน้าร้องไห้ “ไสหัวออกไป แล้วบอกลูกสาวแกด้วย เป็นแค่กาฝากอย่าริอ่านอยากเป็นหงส์!”
ว่าจบคุณหญิง ‘บุษบา’ ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าร่ำรวยที่สุดในเมืองเชียงใหม่ ต้นตระกูลเก่าแก่ ลูกสาวนายพลใหญ่ ผู้ทรงอิทธิพลในแถบเมืองเหนือ เจ้าของที่ดิน โรงแรม รีสอร์ตนับพันไร่ เดินเชิดหน้าออกจากบ้านผู้เป็นลูกไปอย่างไม่สนใจไยดีว่าคนฟังจะรู้สึกเจ็บปวดเสียใจ กับคำพูดจากปากเน่า ๆ ของตัวเอง
เหลือไว้แต่ความเงียบ และความหนักใจไว้ให้กับผู้เป็นลูก...
‘มีนา’
ใครกันนะที่ชื่อมีนา แมวน้อยผู้สุดแสนน่ารักนั่งเอียงคอสงสัย เมื่อได้ยินบทสนทนา
ตั้งแต่อยู่กับหม่ามี้มา ผักกาดไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย มีนากลับมาทำไมต้องอยากให้มี้เมษาออกไปด้วย มีนาเป็นใครไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ ผักกาดไม่ชอบชื่อนี้เลย
คุณย่าขา บอกผักกาดหน่อยสิ ทำไมต้องให้มี้ไปอยู่ที่อื่น ถ้ามี้ไปอยู่ที่อื่นผักกาดจะอยู่กับใคร ไม่เอานะผักกาดจะอยู่กับมี้ (╯3╰)
มี้ขา ~~ เหมียว ~~
(Maysa-Part)
09.00 น.
ห้องรับแขก
“แม่ขอโทษจริง ๆ นะเม”
“ค่ะ...เมเข้าใจ”
“ไว้ทุกอย่างดีขึ้น แม่จะรับเมกลับมาอยู่ด้วย”
“ค่ะ...ถ้าไม่มีอะไรเมขอตัวก่อนนะคะ” ว่าจบก็ลุกจากห้องรับแขก ตรงไปยังห้องนอนใต้บันไดห้องเดิม ห้องที่เงียบสงบมองเห็นทิวหมอกยามเช้า
เฮ้อ...ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มหลับตาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เบื่อที่สุดคือการเดินทางไกล เกลียดที่สุดคือความรู้สึกที่ไม่เหลือใคร อยู่ตัวคนเดียวบนโลกที่โหดร้าย
'ถ้าไม่ต้องการ ทำไมต้องให้เมษาเกิดมาด้วย' คำถามนี้เฝ้าถามตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ชีวิตเหมือนดั่งนกน้อยไร้รังนอน ระหกระเหินไร้ทิศทาง
เพิ่งย้ายกลับมาอยู่กับแม่ได้ไม่ถึงสองปี ทุกอย่างเหมือนจะไปได้สวย แต่พอแม่มีครอบครัวใหม่ มีลูกคนใหม่ โอเค...อาทิตย์หน้าต้องย้ายไปอยู่กับพ่ออีกแล้วสินะ
พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่จำความยังไม่ได้ แต่ที่รู้และจำได้ไม่มีวันลืม ฉันเหมือนตัวภาระของพวกเขาทั้งสองคน เวลาแม่มีปัญหา ท่านจะให้ไปอยู่กับพ่อเหมือนเช่นตอนนี้
และต่อไปถ้าพ่อมีปัญหา แน่นอนต้องย้ายกลับมาอยู่กับแม่ที่นี่ ทำให้ต้องย้ายโรงเรียนบ่อยครั้ง การย้ายโรงเรียนบ่อย ๆ ทำให้แทบไม่มีเพื่อน กลายเป็นคนเก็บตัว โลกส่วนตัวสูง
ความสุขของครอบครัว คืออะไรไม่รู้ ความสุขเดียวที่รู้คือ การได้วาดภาพ ได้ทำในสิ่งที่รัก การวาดภาพมันทำให้ฉันยิ้มได้
และอีกสิ่งที่ทำให้ชีวิตที่แสนโดดเดี่ยวแสนอ้างว้าง กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้คือการมีเจ้าผักกาดแมวตัวน้อยเข้ามาเติมเต็ม สองสิ่งนี้เท่านั้นทำให้หัวใจดวงน้อยมีแรงหายใจสู้ต่อ
‘งานที่รัก และ สัตว์เลี้ยงตัวโปรด’
6 เดือน กับเส้นทางนักวาดภาพประกอบนิยาย เหมือนเป็นการเปิดโลกอีกใบหนึ่ง โลกที่ทำให้ยิ้มได้ โลกที่ทำให้รู้สึกว่า ตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว โลกที่โอบกอดเมษาเอาไว้ ขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนที่คอยเป็นรอยยิ้ม
โดยเฉพาะพี่คนนี้ นามปากกา
Artery
‘พี่รี่ของน้องเมษา’
บทล่าสุด
#64 บทที่ 64 ชีวิตดั่งนิยาย (END)
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#63 บทที่ 63 เข็มพี่ใหญ่นะ
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#62 บทที่ 62 อย่าปล่อยมือ
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#61 บทที่ 61 ไม่เลิกกันได้ไหม
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#60 บทที่ 60 ‘รัก ห่วง หวง’
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#59 บทที่ 59 ขอถามอะไรสักอย่าง
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#58 บทที่ 58 ตื๊อไม่เลิก
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#57 บทที่ 57 อมแค่นี้ฟันไม่ผุหรอก 18+
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#56 บทที่ 56 รำลึกความหลัง
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#55 บทที่ 55 คำตอบเดียว
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026
คุณอาจชอบ 😍
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เมียขัดดอก
"คุณหมอคะฉันขอร้องล่ะคุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยเถอะนะ" หญิงสาวขอร้องอ้อนวอนถึงขั้นยกมือขึ้นมากราบไหว้
"ทางเราช่วยได้เท่าที่ช่วยจริงๆ" ถ้าเขาทำแบบนั้น โรงพยาบาลของเขาอาจจะถูกฟ้องได้ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเลย และมันก็ไม่คุ้มกับการเสี่ยง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะ จะให้กราบเท้าฉันก็ยอม"
"คุณอย่าทำแบบนี้เลย"เขารีบพยุงร่างของหญิงสาวที่กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าให้กลับขึ้นมายืนใหม่อีกครั้ง
"คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันเคยเรียนหมอมาค่ะ ฉันคงพอช่วยงานคุณได้ไม่มากก็น้อย" เพราะเธอเคยเรียนมาด้านนี้ก็เลยรู้ว่าใครที่สามารถจะช่วยแม่ของเธอได้ และก็รู้ด้วยว่ามันเสี่ยงมากถ้าจะทำแบบนี้
"คุณก็เคยเรียนหมอมา คุณก็คงจะรู้ผมคงช่วยไม่ได้"
"ถ้าเปลี่ยนจากช่วยงานเป็นเอาร่างกายของฉันแลกเปลี่ยนได้ไหมคะ"
"คุณพูดอะไร"
"ถ้าคุณหมอยอมช่วยผ่าตัดให้แม่ฉันฉันจะยอมมอบร่างกายให้คุณค่ะ" เธอมีคนที่จะมาบริจาคอวัยวะแล้ว เหลือแค่การผ่าตัดเท่านั้น..
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













