บทที่ 48 สุดท้ายก็โกรธไม่ลง

“ปล่อยค่ะหนูเจ็บ” น้ำเสียงสั่นไหวเครือความเจ็บแสบ

“ปล่อยพี่เมนะ!” เอสเธอร์ตะคอกเสียงดัง “ไม่ปล่อยใช่ไหม! ได้!”

งับ!!

“โอ๊ย! นางเด็กบ้า!” แม่พี่อาเธอร์ร้องลั่นด้วยความเจ็บ เมื่อเอสเธอร์ก้มหน้างับที่แขนท่านอย่างแรง

“ช่วยไม่ได้นะคะ หนูบอกให้คุณป้าปล่อยพี่เมคุณป้าไม่ปล่อยเอง” เอสเธอร์ดึงฉันไปหลบข้าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ