บทที่ 7 ‘พี่รี่คนทะลึ่ง’

1 เดือนผ่านไป

หลังจากวันนั้นที่เกิดเรื่องทำเอาผวาหวาดระแวงอยู่หลายวัน สุดท้ายพ่อรู้เรื่องเข้าจนได้

ท่านจัดการหาที่อยู่ให้เสร็จสรรพเป็นคอนโดใกล้มหาวิทยาลัย

‘ถ้าหนูห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย เกรงใจพ่อหนูไม่ต้องคิดมาก คอนโดนี้เป็นของลุงหยาง’

พ่อพูดแค่นั้น บอกเพียงท่านเป็นห่วง คอนโดนี้ไม่มีใครอยู่ ให้อยู่ไปก่อนหรือถ้าไม่สะดวกอะไรให้บอกไม่ใช่ทำอะไรโดยพลการ

เพราะถ้าเกิดเรื่องขึ้นอีกอาจไม่โชคดีเหมือนครั้งที่แล้ว

จะว่าไปที่นี่น่าอยู่มากเงียบสงบเหมาะแก่การวาดภาพ มีห้องนอนสองห้องฉันอยู่ห้องเล็กอีกห้องถูกปิดไว้ ส่วนห้องรับแขกกลายเป็นที่โปรดของหนูผักกาด น้องชอบนอนดูการ์ตูน เพราะทีวีจอใหญ่มาก แทบจะไม่ใช่แมวอยู่แล้วลูกแม่ อะไรที่มนุษย์ทำได้ผักกาดก็ทำได้ เหลือแค่พูดได้เท่านั้น

ชอบที่สุดคือห้องครัว มีครบทุกอย่าง ซื้อของมาใส่ตู้เย็นไว้ หิวก็ทำกินเอง อาหารง่าย ๆ ไข่เจียว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

เห็นป้าแม่บ้านบอกว่าเจ้าของห้องเป็นคนขี้หวง เวลามาทำความสะอาดก็ไม่เคยได้เข้าห้องนอนใหญ่สักครั้ง

ฉันได้แต่พยักหน้าเข้าใจ ไม่คิดจะไปยุ่งอะไรอยู่แล้ว

อีกไม่นานจะเปิดเทอม ดีนะที่งานไม่เยอะ เคลียร์ให้พี่ ๆ นักเขียนเสร็จหมดแล้ว

เหลือก็แค่...พี่รี่

ซึ่งมีแต่ภาพเรต 18+ แต่ละท่าที่บรีฟมา ทำเอาหืดขึ้นคอ มองภาพที่ตัวเองวาด วาดไปเขินไป เขินขนาดไหนก็ต้องทำให้เสร็จ ความรับผิดชอบไม่ใช่แค่อาชีพนักวาด ทุกอาชีพควรยึดตรงนี้เป็นหลัก

CHATLING

Maysa: พี่รี่ดูสิว่าแบบนี้ได้ไหม หรือพี่มีอะไรตรงไหนอยากปรับแก้หรือเปล่า (ส่งภาพแล้ว)

Arthur: (อ่านไม่ตอบ)

Maysa: แก้ตรงไหนบอกเมได้เลยนะ (ภาพที่ว่าคือท่าด็อกกี้ (The Doggie) 

Arthur: ไหนว่าไม่เคยมีแฟน

Maysa: หือ... (ให้ดูภาพ เกี่ยวอะไรกับมีแฟนไม่มีแฟน)

Arthur: วาดได้ขนาดนี้ไม่ธรรมดานะเรา มีประสบการณ์มาก่อนหรือเปล่า

Maysa: บ้า! จะไปเคยกับใคร พี่รี่ก็ว่าไป คลิปมีตั้งเยอะแยะ ว่าแต่เม นิยายตัวเองน่ะ NC แต่ละตอน บอกเลยว่า...

Arthur: ว่า?

Maysa: อ่านแล้วเขินค่ะ นึกภาพตามเลย （｡>‿‿<｡ ）

Arthur: แค่เขินอย่างเดียวเหรอ?

Maysa: ใช่ เอ่อ พี่รี่ ๆ ขอถามอะไรหน่อยสิ (พี่เขาจะหาว่าทะลึ่งไหมนะ)

Arthur: ถามอะไร

Maysa: ที่เขียนน่ะมาจากประสบการณ์จริง ๆ พี่หรือเปล่า อ่านแล้วมันเรียลมากเลยนะ

Arthur: อือ...ก็มีบ้าง ทำไม

Maysa: เปล่า...แค่อยากรู้ (เขินตัวบิดแล้วถึงว่าอ่านแล้วฟินมาก)

Arthur: อยากรู้อะไร?

Maysa: แฮ่ อายจังค่ะไม่กล้าถาม แต่เมอยากรู้ว่า ครั้งแรกมันเจ็บแล้วเลือดออกเหมือนที่พี่แต่งในนิยายเปล่า เมดูในคลิปไม่เห็น...เหมือนแบบนั้นเลย คือเหมือนการแสดงมากกว่า เลยอยากถามจากประสบการณ์จริงของพี่

Arthur: มั้ง เคใหญ่ กระแทกแรง ๆ ก็คงฉีก

Maysa: มั้ง? แล้วครั้งแรกของพี่รี่ไม่เจ็บเหรอ? เลือดออกเยอะเปล่าเจ็บมากไหม (อะไรของเขา...มั้ง...ก็แสดงว่าไม่มั่นใจน่ะสิ)

Arthur: ไม่นะเสียวดี...ถามแบบนี้อยากลอง?

Maysa: เปล่าสักหน่อย...แค่ถาม...อยากรู้เฉย ๆ

Arthur: นึกว่าอยากลอง ถ้าอยากลองพี่ช่วยได้นะ

Maysa: (พี่ช่วยได้นะ หมายถึงทำเรื่องแบบนั้นน่ะนะ?)

Arthur: อ่านแล้วทำไมไม่ตอบ

Maysa: ก็ไม่รู้จะตอบอะไร เราคุยเรื่องแบบนี้กันมันปกติใช่ไหม (ยกมือขึ้นเกาหัวแก้เขิน ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะกล้าคุยเรื่องแบบนี้)

Arthur: ไม่รู้สิ...ปกติมั้ง

Maysa: เหรอ...เมว่าไม่ปกติมั้งคะ เขินเนี่ยหน้าแดงหมดแล้ว

Arthur: หึ...เขินแต่วาดภาพได้ขนาดนั้นไม่น่าเขินแล้วไหม คีย์แทงหวยซะขนาดนั้น

Maysa: คีย์แทงหวย? อะไรคะ (ทำหน้าสงสัยก่อนจะนึกขึ้นได้...ไอ้...พี่รี่)

Arthur: แล้วคิดว่าอะไร

Maysa: ฮื่อ...พี่รี่คนทะลึ่ง

Arthur: ทะลึ่งอะไร ก็ว่าไปตามภาพ ใครกันแน่ที่ทะลึ่ง?

Maysa: ไม่เอา ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ว่าแต่ภาพโอเคใช่ไหมคะ

Arthur: โอเค แค่นี้ก็เก่งแล้ว แต่ถ้าอยากวาดให้ดีขึ้นไปกว่านี้อีก ต้องมีประสบการณ์เรื่องบนเตียง จะได้เข้าใจอารมณ์และความรู้สึกมากขึ้น บางท่าทื่อไป แข็งไป ในบางท่าทางดูเวอร์ เชื่อพี่ลองไม่กี่ครั้งเมจะเข้าถึงอารมณ์การวาด

Maysa: พี่รี่ ไอ้คนลามก บอกว่าไม่พูดแล้วไง หลอกเมเหรอ เรื่องบนเตียงมันเกี่ยวอะไรกับวาดภาพ คนบ้า ๆ ๆ ๆ ๆ (ไอ้พี่บ้าพูดอะไรไม่รู้เขินหน้าแดงหมดแล้ว)

Arthur: โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้ว แล้วเป็นยังไง นอนคอนโดใหม่จะครบเดือน เริ่มชินหรือยัง

Maysa: ค่ะ โอเคแล้ว นอนสบายมาก

Arthur: นอนคนเดียวแบบนี้ระวัง ผีเล่นหัวนะ

Maysa: ฮื่อ...คนบ้าเมกลัวผี จะพูดถึงทำไม (ผีเล่นหัว ผีเล่นหัว อร๊าย อีพี่รี่ลามก)

Arthur: ไม่ชอบเหรอ ผีเล่นหัว 5555

Maysa: หยุดพูดไปเลย ไอ้คนลามก ห้ามพูด เมไปวาดภาพดีกว่า ไม่คุยกับคนทะลึ่งอย่างพี่แล้ว

Arthur: ระวังผี...

Maysa: หยุดเลยคนบ้า!!!

---------

“หึ...เด็กน้อยนึกว่าจะแน่”

@มหาวิทยาลัย

จะว่าไปเวลาเดินเร็วเหมือนกันนะ เผลอแป๊บเดียวเปิดเรียนได้สองอาทิตย์กว่า และที่สำคัญไปกว่านั้น

พี่คนนั้น พี่ภีมพ่อค้าหนุ่มสุดหล่อ เขาเป็นรุ่นพี่ที่คณะด้วย หล่อ ใจดี หมูหวานชมพี่เขาทุกวัน

“เป็นอะไร” หันไปถามหมูหวานที่นั่งทำหน้าเซ็งอยู่ข้าง ๆ ที่จริงตอนนี้เราสองคนต้องอยู่ในคลาสเรียน ทว่าระบบมีปัญหา เห็นพี่ภีมบอกว่าต้องให้รุ่นพี่วิศวะคอมฯ มาดูให้

เพื่อไม่ให้เสียเวลาไปเปล่า ๆ เลยหยิบไอแพดคู่ใจออกมาวาดภาพประกอบนิยายให้พี่รี่ (ภาพปกตินะไม่ใช่ภาพโป๊) ภาพโป๊ใครจะกล้าวาดในที่สาธารณะ

“เบื่อ” หมูหวานเอามือเท้าคางมองหน้าละห้อย

“เบื่ออะไร?” ปากพูดกับเพื่อนตามองจอ

“พี่ภีมชอบเมษา พี่ภีมไม่ชอบหมูหวาน เฮ้อ...”

“บ้า...ก็พูดไป พี่เขาไม่ได้ชอบเมสักหน่อย” พูดไปเรื่อยยัยเพื่อนคนนี้

“เหรอคะ มองจากนอกโลกก็รู้ค่ะ ว่าพี่ภีมชอบเมษา มองตาหวานเยิ้มขนาดนั้น! ดูแลเทกแคร์ทุกอย่าง ตามติดเป็นเงา ไม่ชอบเรียกว่าอะไร เห็น ๆ อยู่ว่าจีบ!” พูดแล้วทำหน้ายู่ใส่

“.....” ได้แต่ส่ายหัว หมูหวานนางก็พูดไปเรื่อย พี่ภีมเขาก็ดูแลน้อง ๆ ปี 1 ดีกันทุกคนนั่นแหละ หมูหวานคิดมากไปเอง

“ว่าแต่ ไหนดูสิ อุ๊ย เมทำไมวาดสวย เราเรียนสายเดียวกันปะเนี่ย หมูหวานวาดคนยังเป็นก้างปลาอยู่เลย” ว่าพลางขยับเข้าใกล้

“เวอร์ไปแล้ว” จริง ๆ เลยไอ้เด็กคนนี้

“พูดจริง วาดสวยงะ ผู้ชายหล่อโฮก!! ขอมาเป็นผัวได้ปะ” กะพริบตาถี่ ทำเป็นออดอ้อน

“ไม่ให้ คนนี้ของเม”

“ได้ไง หมูหวานจะเอา!”

“หมูหวานจะเอาคร่า”

“ไม่ให้”

“ว่าแต่ภาพนี้ของพี่รี่อะไรนั่นใช่ไหม”

“.....” พยักหน้าแทนคำตอบ

“อยากวาดแบบนี้บ้างจัง”

“ก็วาด”

“ขี้เกียจ ขอนั่งดูแทนแล้วกัน”

แล้วสองคนเพื่อนรักก็พูดเถียงหยอกล้อเล่นกันตามประสา

โดยไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนเดินออกมาจากตึกคณะ สายตาคมเฉี่ยวมองตรงมายังหน้าจอไอแพด

‘ภาพนั้นบรีฟงานเองทุกอย่างมีเหรอที่จะจำไม่ได้’

“ไอ้ภีม งั้นเหรอ?”

“เมษา”

‘หึ...เป็นคนคนเดียวกันอย่างที่คิดไว้จริง ๆ ด้วย’ ริมฝีปากสวยเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นอีกครั้ง มองเด็กแว่นเพื่อนรุ่นพี่ของน้องสาวตัวแสบ พลางคิดในใจ

‘แบบนี้มีอะไรให้แกล้งเด็กน้อยอีกแล้วสินะ’