บทที่ 9 ‘จูบแรก’

“พี่ไม่มีแฟน หรือน้องจะเป็นแฟนพี่ก็ได้นะ”

ฮื่อ!!

เอวบางถูกรวบแน่น กลิ่นอายร้อนกรุ่นโน้มเข้าแนบชิด แผ่นหลังถูกกดแนบชิดกับชั้นหนังสือ ขาคู่ยาวประชิดเข้ามา ก้มหน้าประทับจูบลงบนริมฝีปากนุ่มแรง ๆ อย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

สมองเหมือนจะช็อกหยุดทำงานไปชั่วขณะ

ริมฝีปากถูกบดขยี้หนัก ๆ จูบซ้ำ ๆ จูบแล้วไล่งับไปตามริมฝีปากนุ่ม แต่อีกฝ่ายกลับไม่คิดจะตอบสนอง ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อแทบหยุดหายใจ

หืม เสียงครางกระหึ่มคล้ายไม่พอใจ เรียวลิ้นร้อนเริ่มรุกล้ำสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กอย่างง่ายดาย

ปลายลิ้นอุ่นล่วงล้ำจู่โจมอย่างไร้การควบคุม ไล่ต้อนเรียวลิ้นเล็ก ตวัดพันเกี่ยวไปมาตักตวงความหอมหวานตามอำเภอใจอย่างไม่รู้สึกเบื่อ โดยที่อีกฝ่ายสติหลุดลอยหายไปในอากาศ

ยัยเด็กแว่น...ช่างหอมหวานเหมือนลูกกวาด จนไม่สามารถหยุดความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ได้

ท่อนแขนแกร่งดึงร่างเล็กกระชับแนบชิดติดกันแทบทุกส่วน

“อึก...”

เมษาหายใจไม่ออก อยากจะผลักไส แต่ไร้เรี่ยวแรง และไร้ประโยชน์ที่จะผลัก เขาออกแรงกอดรัดแน่นขึ้น คนตัวเล็กในอ้อมแขนเริ่มมึนเบลอ สมองเบลอเลื่อนลอยรู้สึกเหมือนเอวคอดกำลังจะหัก

เขายังคงไม่สนใจ ปรนเปรอจูบต่อเนื่อง ชนิดที่ไม่ให้อีกฝ่ายได้หายใจหายคอ สายตาเฉี่ยวชำเลืองมองใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ พร้อมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

“ฮื่อ” ตัวเล็กร้องท้วงในลำคอ สติไหววูบเข้ามาในหัว รู้สึกอับอายถึงขีดสุด จิตใต้สำนึกสั่งการให้ถอยหนี สองมือยกขึ้นดันหน้าอกแข็งแรง

ทว่าร่างสูงกลับไม่พอใจที่ถูกผลักไส จึงยิ่งรุกล้ำหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม

‘ไม่ได้นะ จะยอมให้เขาจูบแบบนี้ไม่ได้’

‘ไอ้โรคจิต!’ เมื่อสติกลับคืนมาเต็มร้อย คนที่ยืนตัวแข็งทื่อตัวสั่นเทาฮึดขึ้นสู้

งับ!!

“อ๊ะ” ชายหนุ่มหยุดชะงัก เมื่อถูกฟันคมของเธอกัดริมฝีปากอย่างแรงจนเลือดสีสดซึมออกมา

‘ช่วยไม่ได้ใครบอกให้มารังแกคนอื่นแบบนี้เอง’ เธอมองหน้าเขาอย่างไม่พอใจ

“ปล่อย!! ทำบ้าอะไรของพี่” ผลักหน้าอกอย่างแรง รีบเดินหนี

หมับ!

เขาเร็วกว่าคว้าเอวคอดกระชับแน่นอีกครั้ง

“.....” เขาเงียบไม่พูดอะไร จ้องใบหน้าหวานอย่างคาดโทษ พลางยกมือขึ้นใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดเลือดที่ริมฝีปากออก

“สมน้ำหน้า!”

“ไอ้โรคจิต! ปล่อย!!” ตัวเล็กเริ่มโวยวาย ดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอด

‘ไอ้โจรขโมยจูบ! ไอ้บ้า เมเกลียดพี่!’ ด่าเขาทางสายตา

“หึ...พี่โรคจิตกว่าที่น้องคิดอีก”

ฟอด!!

ฮื่อ!!

“ไอ้!!!”

ไม่เพียงไม่สำนึก ยังแอบขโมยหอมแก้ม ก่อนจะเดินจากไปทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล่อยให้คนที่โดนกระทำได้แต่อ้าปากค้าง อยากจะสบถด่าเขาออกไปดัง ๆ แต่ที่นี่คือห้องสมุด

“สาบานเมจะไม่เข้าใกล้พี่อีก ไอ้โรคจิต!” สองมือกำหมัดแน่น ไม่อ่านมันแล้วหนังสือ รีบกลับดีกว่า ถ้าเกิดไอ้รุ่นพี่บ้ากามกลับมาอีกจะแย่...

18.00 น.

CHATLING

Maysa: พี่รี่

Arthur: ว่าไง (ตอบไวมากเหมือนรู้ว่าจะทักหา)

Maysa: เมขอเลื่อนส่งงานได้ไหมคะ 2 วัน

Arthur: เลื่อนงาน?

Maysa: ค่ะ...พอดีข้อมือเจ็บนิดหน่อย (ทำหน้าเซ็ง นึกแล้วโมโหเพราะไอ้พี่หน้าหล่อโรคจิตนั่นคนเดียว)

Arthur: ไปโดนอะไรมา

Maysa: ข้อมือเคล็ดนิดหน่อยค่ะ

Arthur: นึกว่าโมโหทุบโต๊ะ จนมือเจ็บ

Maysa: เดี๋ยวนะ!! รู้ได้ไง?

Arthur: เดาเอา เจ็บก็พักไปก่อนหายค่อยทำต่อ

Maysa: งื้อ...ขอบคุณค่ะ น่ารักที่สุด อยู่ใกล้ ๆ นะจะจุ๊บปากแรง ๆ

Arthur: วันนี้ก็ได้ไปแล้วไง (หือ...หมายความว่าไงกัน)

Maysa: ฮื่อ...พี่รี่พอพูดถึงเรื่องนี้...เมโดนแกล้งมาค่ะ (ทำหน้าเศร้าเบ้ปากจะร้อง)

Arthur: ใครกันกล้าแกล้งน้องสาวพี่

Maysa: ไอ้โรคจิตค่ะ! พูดแล้วโมโห หนูระบายกับพี่ได้ไหม

Arthur: ว่ามาสิ

Maysa: คือว่า...พี่รี่ ฮื่อ ร้องไห้แล้วนะ โดนโรคจิตขโมยจูบ

Arthur: ขโมยจูบ? ใครกันกล้าขโมยจูบเมก่อนพี่

Maysa: ฮื่อ จริงจังค่ะ อย่ามาแซวเมนะ (คนยิ่งกลุ้มยังจะมาเล่นอีก)

Arthur: แค่จูบเองใคร ๆ ก็จูบ

Maysa: แต่ไม่ใช่เมค่ะ พี่รี่รู้ไหม เมไม่รู้จักกับไอ้พี่โรคจิตคนนั้นเลยนะ อยู่ ๆ ก็มาจูบเมเฉยเลย แล้วอีกอย่างเขาก็มีแฟนอยู่แล้วด้วย!

Arthur: มีแฟน?

Maysa: มั้งคะ...ก็ยัยมิกิแสดงออกว่าเป็นเจ้าของขนาดนั้น แต่ไม่รู้ค่ะ รู้แค่ไม่ชอบ! เมเกลียดเขา! ไอ้รุ่นพี่โรคจิต! บ้ากามคนนั้น เมไม่ชอบ!!!!!

Arthur: เขาชอบเมหรือเปล่า ใครจะบ้าอยู่ ๆ เดินไปจูบคนที่ไม่รู้จัก นึกดี ๆ อาจรู้จักกันมาก่อนก็ได้

Maysa: เฮ้อ...ไม่รู้จักค่ะ เขาชื่ออาเธอร์ เป็นพี่ชายรุ่นน้องที่โรงเรียน เจอกันสามครั้ง ครั้งแรกที่หน้าโรงเรียนตอนเขาไปรับน้องสาว ครั้งที่สองเขาไปช่วยเมไว้จากพวกขี้ยา และวันนี้เขาขโมยจูบแรกเมไป ฮื่อ...

Arthur: แล้วเป็นไงรู้สึกดีไหม จูบครั้งแรก

Maysa: ดีกับผีน่ะสิ

Arthur: ทำไมไม่ชอบแบบนั้นเหรอ?

Maysa: ฮะ...ไม่ชอบแบบนั้น หมายความว่าไงคะ

Arthur: เปล่าไม่มีอะไร แล้วเขาทำอะไรเมบ้าง

Maysa: ก็...ก็ถ้าไม่ใช่พี่รี่ เมไม่เล่าหรอกนะ เขาสอดลิ้นเข้ามาในปากเมด้วย

Arthur: เมจูบตอบ

Maysa: บ้าเหรอ เมกัดปากเขาต่างหาก เลือดออกด้วยสมน้ำหน้า

Arthur: กัดเขาแบบนั้นไม่กลัวโดนเขากัดคืนเหรอ

Maysa: ไม่มีทางค่ะ เขาจะไม่ได้จูบเมอีก เมจะสู้ ถ้าเจอกันแล้วทำแบบนั้นกับเมอีก เมจะต่อยให้หน้าแหกเลย คนอะไรหน้าตาดีแต่นิสัยไม่ดี!

Arthur: จะต่อยเขาไม่กลัวเขาจับกดเตียงหรือไง

Maysa: จับกดเตียง?

Arthur: หึ...ไม่มีอะไร ตัวเตี้ยแค่นั้นต่อยเขาถึงหรือไง ฮื้ม

Maysa: พี่รี่ ˇ︿ˇ บู้บี้ความสูงเมทำไม เข้าข้างเขาเหรอ

Arthur: แล้วเขาหล่อไหมล่ะ

Maysa: เอ่อ...หล่อค่ะ แต่นิสัยไม่ดี พี่ภีมนิสัยดีกว่าตั้งเยอะ

Arthur: พี่ภีม?

Maysa: ใช่ พี่ภีมหล่อน่ารักเป็นสุภาพบุรุษสุด ๆ เลย เมชอบ

Arthur: ชอบ?

Maysa: ใช่ค่ะ

Arthur: ชอบแล้วทำไมไม่ไปคุยกับเขา มาคุยกับพี่ทำไม?

แล้วเขาก็ปิดแชตหายไปเลย...