บทที่ 10 ติดกับดัก
โกดังสินค้า
"ของลอทใหม่ที่พึ่งเข้ามาครับนายใหญ่" พ่อหนุ่มผิวเข้มที่คอยดูแลทุกอย่างในโกดังแห่งนี้ รายงานชายแก่ที่จ้องเขาด้วยใบหน้าดูเกรงขาม
"รอบนี้อย่าให้พลาดเด็ดขาด"
"ครับนายใหญ่"
"นายใหญ่จะทดลองของลอทใหม่ไหมครับ"
คนแก่พยักหน้ากับลูกน้องที่ดูแลสินค้าให้เขามาหลายปี อย่างรู้ใจกัน
"ผมเตรียมของไว้แล้วครับ"
"มึงนี่รู้ใจกูทุกอย่างจริงๆ" มือสากยกขึ้นไปตบบ่าคนเอาใจ
"แน่นอนครับนายใหญ่"
ชายหนุ่มผิวเข้มยิ้มด้วยความภูมิใจ เมื่อในที่นี่คงไม่มีใครรู้ใจชายแก่ได้ดีไปกว่าเขา ที่ทำงานมานานหลายปี
ห้องด้านบน
แอ๊ดดดด (เสียงเปิดประตู)
ร่างท้วมก้าวเข้าไปในห้องที่มืดสนิท คงมีเพียงแค่แสงไฟดวงน้อยๆ ที่หัวเตียงทำให้มองเห็นหญิงสาววัยแรกแย้มที่นั่งขดตัวอยู่บนที่นอนใหญ่ด้วยใบหน้าหวาดกลัว
แอ๊ดดดดด
ประตูถูกปิดลงด้วยมือลูกน้องคนสนิทของชายแก่ หลังจากนั้นสิ่งที่ตามมาคงมีแค่เพียงเสียงกรีดร้องของหญิงสาวในห้องที่โหยหวนอยู่เป็นระลอก
ด้านหน้าโกดัง
"รับรองว่าครั้งนี้ไม่พลาดแน่นอนครับนายใหญ่"
"ทำให้ได้อย่างที่มึงพูด เพราะถ้าพลาดมึงจะไม่ได้พูดอีก"
"ครับนายใหญ่" ชายหนุ่มผิวเข้มกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ก่อนโค้งศีรษะให้คนแก่ที่ก้าวขึ้นรถไป
"ลูกพี่ ลูกพี่!" ลูกน้องคนสนิทของชายผิวเข้มวิ่งหน้าตาตื่นมาเรียกลูกพี่ของตัวเอง
"อะไรของมึงวะ โวยวายเสียงดัง" ชายผิวเข้มหันไปทำหน้าหงุดหงิดลูกน้องตัวเอง
"อีเด็กคนนั้น มัน..."
"ตายแล้ว"
"ใช่พี่ มันตายแล้ว"
"มึงจะเอะอะโวยวายเสียงดังทำไม ยังกับไม่เคยเจอ มันตายก็ไปจัดการ มึงจะเก็บไว้ตั้งโชว์หรือไง!" คนผิวเข้มสั่งลูกน้องเสียงดัง
"ครับลูกพี่" ชายหนุ่มรีบเดินกลับไปจัดการทุกอย่างตามคำสั่งหัวหน้าตัวเอง พร้อมเรียกเพื่อนร่วมงานอีกสองคนไปด้วย
ชายผิวเข้มเดินไปดูดบุหรี่ด้วยท่าทางสบายใจ เหมือนก่อนหน้านี้ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
ตะเข็บชายแดน
"พวกมันมาแล้วครับนาย" เดวิดนั่งลงข้างแดเนียลที่กำลังซุ่มมองอะไรบางอย่าง
"ใจเย็นๆ ไม่ต้องรีบร้อน ลูกน้องแกพร้อมยัง?"
"ทุกคนเตรียมพร้อมหมดแล้วครับนาย รอคำสั่งจากนายครับ"
"อือ ไอ้เอริคไปไหน?"
"มันอ้อมไปดูลาดเลาอีกฝั่งครับ"
แดเนียลมองกลุ่มคนที่กำลังขนย้ายอะไรบางอย่างลงจากรถบรรทุก ถ้าเขาเดาไม่ผิดน่าจะเป็นเสบียงอาหารที่ใช้ในการเดินทาง
"นายครับ" เอริคเรียกมาเฟียหนุ่มเมื่อเขาไปดูลาดเลาอีกฝั่งมา
"มึงไปไหนมา?"
"ผมรู้สึกว่ามันแปลกๆ"
"มีอะไร?"
"พวกมันคุ้มกันน้อยมาก ในกระท่อมก็เงียบมาก เหมือนไม่มีอะไรอยู่ข้างในเลย"
"คงไม่..." เหมือนแดเนียลจะฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
"คุ้มกันนาย!"
เอริคเรียกลูกน้องทุกคนกลับมาแต่ดูเหมือนจะช้ากว่าเสียงปืนที่ยิงสาดมายังพวกเขา ทำให้ทุกคนที่ซุ่มอยู่ต้องรีบหาที่หลบกำบัง
ปัง! ปัง! ปัง!
"เชี้ยเอ้ย! เราติดกับดักพวกมัน" แดเนียลสบถอย่างหัวเสีย
"หนีก่อนเถอะครับนาย ตอนนี้เราเป็นเป้านิ่ง" เดวิดยิงสกัดให้เจ้านายหนุ่มก่อนจะพาแดเนียลวิ่งหลบไปยังป่าอีกด้าน
ปัง! ปัง! ปัง!
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนยิงโต้ตอบกันไปมาดังสนั่นทั่วทั้งป่า ลูกน้องแดเนียลพลาดท่าโดนยิงไปหลายคน เดวิดทำได้แค่พาเจ้านายหนุ่มวิ่งหลบกระสุนโดยมีเอริคคอยยิงสกัดให้
"โอ้ย!!"
"ไอ้เดวิด!"
"นายไม่ต้องห่วงผม รีบหนีไปก่อน"
"ไม่!" แดเนียลค้านเสียงแข็งก่อนจะหันปลายกระบอกปืนไปยังฝ่ายตรงข้ามที่เล็งปืนมายังเขา
ปัง!
ตอนนี้แดเนียลและลูกน้องพลาดท่าให้กับฝ่ายตรงข้าม เมื่อพวกมันล้อมรอบพวกเขาไว้ เอริควิ่งเข้ามาพยุงเดวิดช่วยแดเนียล เพราะพ่อบอดี้การ์ดผิวเข้มโดนยิงเข้าที่ต้นขา
"เอายังไงต่อดีครับนาย ตอนนี้คนของเรามีน้อยกว่าพวกมัน" เอริคขอความเห็นจากนายหนุ่ม
"ยังไงกูก็ไม่ยอมตายอยู่ที่นี่หรอก พวกมึงก็ห้ามตายเหมือนกัน" แดเนียลบอกลูกน้องด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ยังไงเขาก็ไม่มีวันเอาชีวิตคนของตัวเองมาทิ้งที่นี่เด็ดขาด
"ครับนาย/ครับนาย" สองบอดี้การ์ดหนุ่มรับคำแดเนียล ก่อนทั้งสามคนจะวิ่งกันต่อไป
ปัง! ปัง! ปัง!
"มึงจะหนีไปไหนไอ้คนดี วันนี้เป็นวันตายของมึง นายใหญ่สั่งให้กูมาส่งพวกมึงไปลงนรก มึงหนีกูไม่รอดหรอก" หัวหน้าฝ่ายตรงข้ามเอ่ยขึ้นเสียงดัง เมื่อเห็นแดเนียลวิ่งไปหลบที่หลังต้นไม้ใหญ่
แดเนียลสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดกำกระบอกปืนตัวเองแน่น เมื่อเขาพาเดวิดมาหลบได้สำเร็จ
"นายครับ" เอริคเรียกเจ้านายหนุ่มที่ลุกขึ้นก้าวเดินออกไปเผชิญหน้ากับฝ่ายตรงข้าม พ่อหนุ่มฝรั่งโยนปืนให้เอริคที่ซ้อนอยู่หลังต้นไม้ พร้อมชูมือสองข้างบอกให้ฝ่ายตรงข้ามรู้ว่าเขาไม่มีอาวุธ แดเนียลจ้องมองปืนหลายกระบอกที่เล็งมายังเขา ใบหน้ากะล่อนมองฝั่งตรงข้ามอย่างท้าทาย
"ยิงดิ ยิงดิ! เล็งอะไร"
"ปากเก่งนะมึงจะตายอยู่แล้ว"
"ถ้ากูกลัวตายกูจะมาทำไม ใครจะเป็นคนยิง มึง หรือว่ามึง" แดเนียลชี้หน้าศัตรูทีละคนอย่างไม่เกรงกลัว
"ฮ่าๆ ไอ้ฝรั่งเจ้าของผับชื่อดัง จะตายอยู่แล้วยังมาทำปากดี" ชายหนุ่มที่ดูจะเป็นหัวหน้าทุกคนหัวเราะเสียงดังกับท่าทางของแดเนียลที่ดูปากเก่งกวนโอ้ยอยู่ในตอนนี้
"กูให้มึงยิงแล้วนะ แต่พวกมึงไม่ยิงเอง งั้นกูจัดเองละกัน"
ปัง! ปัง! ปัง!
แดเนียลล้มตัวลงไปนอนกับพื้นก่อนจะรับปืนจากเอริคที่โยนมาให้เขา พ่อหนุ่มฝรั่งเล็งไปที่กลางหน้าผากหัวหน้าฝ่ายตรงข้ามพร้อมลั่นไก และดูเหมือนชายหนุ่มจะทำมันได้ดีอย่างไม่พลาดเป้าเลยแม้แต่น้อย ลูกน้องปลายแถวถูกวิถีกระสุนจากด้านหลังยิงใส่และล้มลงไปกองบนพื้นกันทีละคนจนหมด
"โทษทีวะกูมาช้าไป" แทนไทหันไปเอ่ยกับแดเนียลที่นอนอยู่บนพื้นหญ้า
"ไม่มารับศพกูเลยล่ะ" แดเนียลแขวะพ่อหนุ่มหน้าคม
"กูกะเวลาผิด กูน่าจะมาช้ากว่านี้อีกนิด แผ่นดินจะได้สูงขึ้น"
"ขอบคุณครับเพื่อนรัก"
แทนไทเดินไปยื่นมือให้แดเนียลพร้อมดึงพ่อหนุ่มฝรั่งขึ้นมายืนเคียงข้างเขา
บนรถบรรทุก
แทนไทถอนหายใจเมื่อทุกอย่างบนรถโล่งสะอาดจนน่าเจ็บใจ
"กูพลาดเอง"
"เอาน่าถือว่ากูมาผจญภัย"
"แต่ลูกน้องมึง"
"มันไม่ตายง่ายๆ หรอก ไอ้เอริคพามันไปหาหมอแล้ว"
"อือ" แทนไทกระโดดลงจากหลังรถบรรทุกตามหลังแดเนียล ก่อนทั้งสองจะเดินไปยังรถยนต์ของแทนไท ที่มีไทก้าลูกน้องคนสนิทของพ่อหนุ่มหน้าคมรออยู่
แทนไทมาส่งแดเนียลที่ผับก่อนทั้งสองจะแยกจากกัน พ่อหนุ่มฝรั่งเดินไปดูอาการบอดี้การ์ดคู่ใจ ก่อนจะกลับไปเคลียร์งานตัวเองต่อเมื่อเห็นว่าเดวิดปลอดภัย
