บทนำ
การเข้าหาเขาสำหรับเธอมันคือเรื่องหลอกลวงทั้งเพ ใบหน้าที่ใสซื่ออ่อนต่อโลกคิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันถูกต้องมาโดยตลอด เธอไม่รู้เลยว่ารอยแผลเพียงเล็กน้อยที่ฝากไว้กับเขา จะทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล
***
พระเอก : แดเนียล (เจ้าของผับในคราบมาเฟีย) อายุ 32 ปี
หนุ่มฝรั่งนัยตาสีฟ้าเขาดูกะล่อนเข้าถึงง่าย และลื่นไหลยิ่งกว่าปลาไร้เกล็ด ชายหนุ่มเพียบพร้อมทุกอย่าง ทั้งรูปร่าง หน้าตา และฐานะทางสังคม แต่ใบหน้าหล่อๆ และนิสัยกะล่อนที่ทุกคนเห็น อาจเป็นแค่เปลือกนอกที่ปกปิดธาตุแท้ของเขาเอาไว้เพียงแค่เท่านั้น "เธอกลัวไหม...สาวน้อย?"
***
นางเอก : ยาหยี (เธอเป็นผู้หญิง (แก้ขัด) ของแดเนียล) อายุ 22 ปี
หญิงสาวผู้มีใบหน้าหวาน ดวงตาใสซื่อ ตัวเล็กน่าถนุถนอม เธอซื่อจนดูเหมือนโง่ และการพบเจอกับแดเนียลทำให้ชีวิตเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล "หยียอมทำทุกอย่างตามคำสั่งคุณค่ะ"
"อาบด้วยกันสิ"
"หยีอาบแล้วค่ะ คุณแดเนียล..."
"ฉันอยากให้อาบอีก"
คนตัวเล็กมองร่างใหญ่ที่จ้องมองเธอนิ่ง ก่อนอมยิ้มพยักหน้าตอบรับแดเนียล
"ค่ะ ได้ค่ะ"
บท 1
ห้องใต้ดิน
"หนักเลยเหรอ?"
"ครับนาย อาละวาดอย่างเดียว ไม่ยอมแตะอะไรเลยครับ"
แดเนียลเดินมาหยุดหน้าประตูเหล็กสีดำ คนตัวใหญ่พยักหน้าให้ลูกน้องคนสนิท ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้านใน
"ปล่อยฉัน! ปล่อย!!"
"เลิกโวยวายสักที หนวกหู!"
"คุณ...ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันที ฉันขอล่ะ ฉันไม่ไหวแล้ว"
แดเนียลมองคนตัวเล็กที่ถูกล่ามโซ่ไว้กับหัวเตียง ใบหน้าหญิงสาวฟกช้ำ เนื้อตัวมอมแมมสวมใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นกำลังขอร้องอ้อนวอนเขาอยู่ในตอนนี้
"กินข้าวซะ ถ้าไม่อยากตาย"
"ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันขอเถอะ ขอเถอะนะ"
แดเนียลเดินเข้าไปบีบใบหน้าคนตัวเล็ก มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมาตรงหน้าหญิงสาว
"เธออยากได้ไอ้นี่เหรอ?"
มือเล็กรีบคว้าสิ่งของตรงหน้าคนตัวใหญ่ แต่ดูเหมือนแดเนียลจะดึงหนีไม่ให้หญิงสาวคว้าได้
"ฉันขอละนะ ฉันขอร้อง" คนตัวเล็กพนมมือขอร้องชายหนุ่มตรงหน้าด้วยใบหน้าอ้อนวอน
"กินข้าว!"
แดเนียลตักข้าวยัดเข้าปากหญิงสาวพร้อมบังคับให้คนตัวเล็กเคี้ยวและกลืนลงคอ หญิงสาวยอมกินข้าวและดื่มน้ำเพราะเธอหวังจะได้ของในมือชายหนุ่มตรงหน้า
"อิ่มแล้วก็พักผ่อนซะ"
"เดี๋ยว! ของฉันล่ะ?" ของฉัน!"
"ไม่มีอะไรที่เป็นของเธอทั้งนั้น ของทุกอย่างในนี้มีแต่ของฉัน"
แดเนียลยืดตัวยืนขึ้นเต็มความสูงจ้องมองคนตัวเล็กที่ผอมซูบ เนื้อตัวมอมแมมดูน่าสมเพศ ร่างสูงหมุนตัวเตรียมก้าวออกจากห้อง
"คุณค่ะ"
คนตัวเล็กลุกขึ้นมากอดชายหนุ่มจากด้านหลัง เพื่อรั้งไม่ให้เขาออกจากห้องไป
"ฉันยอมแล้ว ฉันยอมคุณทุกอย่างเลย"
มือเล็กสอดล้วงเข้าไปในเป้ากางเกงชายหนุ่ม แดเนียลหมุนตัวกลับมาสบตาหญิงสาว ใบหน้าหล่อสไตล์ยุโรปโน้มลงไปประกบริมฝีปากหนาบนริมฝีปากอวบอิ่มคนตัวเล็ก มือเล็กอีกข้างสัมผัสล้วงกระเป๋ากางเกงร่างสูง
"ดูสารรูปตัวเองบ้าง!"
แดเนียลผลักคนตัวเล็กลงไปกองบนพื้น ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป
"อร้ายยยย"
หญิงสาวกรีดร้องเสียงดัง เมื่อชายหนุ่มรู้ทันแผนการของเธอ แขนเล็กสองข้างถูกยกขึ้นมากอดตัวเอง ตอนนี้หญิงสาวรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตกสลายแยกออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ เมื่อเธอไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ
ห้องทำงานแดเนียล
"พวกนั้นกลับแล้วเหรอ?"
"ครับนาย เห็นบอกคุณมาเก๊ามีเรื่องด่วนต้องไปจัดการ"
"เด็กนั้นมาจากของลอทสุดท้ายเหรอ?"
"ครับนาย พยศไม่เบา เห็นบอกว่าเข้ามาได้ไม่นาน เธอไม่ยอมทำตามที่พวกมันสั่ง พวกมันเลยใช้ยากับเธอ โชคดีที่เราไปช่วยไว้ได้ทัน" บอดี้การ์ดหนุ่มบอกกล่าวเจ้านายของเขา
"สภาพ..." แดเนียลส่ายหน้า เมื่อนึกถึงหญิงสาวที่ใบหน้าฟกช้ำจนดูไม่ได้
"นายจะเอายังไงต่อครับ ผมว่าสภาพนี้..."
"รักษาต่อไป"
"แต่..."
"ทำตามที่กูสั่งก็พอ เอาประวัติมาให้กูด้วย"
"ครับนาย"
บอดี้การ์ดหนุ่มโค้งศีรษะให้แดเนียล ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานเจ้านายหนุ่มไป
"เป็นไงวะมึง?"
"ดูแลต่อ"
"นายจะเก็บไว้ทำไมวะ ติดยาหนักขนาดนี้"
"เออ! มึงเป็นลูกน้อง มีหน้าที่ทำตามคำสั่งก็ทำไป ไม่ต้องมีปากมีเสียง" พ่อหนุ่มหน้าฝรั่งบอกกล่าวเพื่อนร่วมงาน
"ครับคุณเอริค"
"เออ! เดวิด คืนนี้มึงไปจัดการงานให้นายใช่ไหม?"
"อือ งานสบายส่งของนิดหน่อย"
"งั้นพรุ่งนี้เจอกัน"
"ครับคุณเพื่อน" ร่างสูงใหญ่ผิวสีเข้มแต่หน้าหล่อสไตล์ยุโรปพยักหน้าให้พ่อหนุ่มหัวทอง
เดวิดเดินไปอีกฝั่ง ส่วนทางด้านเอริคเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองต่อ
หลายวันต่อมา
ชั้นดาดฟ้า
"นี่ครับนาย" เอริคยื่นเอกสารในมือให้มาเฟียหนุ่ม
"กูขี้เกียจอ่าน"
"เธอชื่อยาหยีครับ ประวัติพ่อแม่เสียชีวิตอาศัยอยู่กับยาย และยายพึ่งเสียไปปีที่แล้ว ตอนนี้อยู่คนเดียวพึ่งเรียนจบ สาเหตุที่โดนจับมาขายน่าจะถูกเพื่อนหลอก ครับนาย"
"แค่นี้"
"ครับนาย ข้อมูลที่ผมหามามีแค่นี้ครับ"
"ก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่น ทำทุกอย่างให้เธอกลับมาเหมือนเดิม ยังไงก็ช่วยงานในผับกูได้"
"แต่...เธอจะยอมหรือครับนาย ที่โดนอัดยาและซ้อมมาขนาดนี้ก็เพราะไม่ยอมทำงานให้พวกมัน"
"กูมีวิธีแล้วกัน หน้าที่มึงคือทำให้ผู้หญิงคนนั้นกลับมาเป็นปกติให้เร็วที่สุด"
"ครับนาย" เอริคโค้งศีรษะให้แดเนียลก่อนจะเดินจากมาเฟียหนุ่มไป
"นายครับ"
"มึงมีอะไร!"
"เออ...คืนนี้นายจะเรียกใช้ใครครับ?" เดวิดเดินสวนทางกับเอริคเข้ามาหาเจ้านายหนุ่ม
"มีเด็กใหม่เข้าไหม?"
"มีครับ"
"จัดมาแล้วกัน"
"ครับนาย" เดวิดรับคำสั่งมาเฟียหนุ่มก่อนจะเดินจากไป
ห้องนอนแดเนียล
ร่างสูงเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยท่อนบนที่เปลือยเปล่าสวมเพียงกางเกงยีนส์สีซีด ในมือข้างหนึ่งถือเชือกสีแดงส่วนมืออีกข้างถือผ้าสีดำผืนเล็ก
ร่างบางในชุดสายเดี่ยวสีแดงสดหันมามองชายหนุ่มด้วยดวงตาสั่นไหว มือเล็กสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่นด้วยความกลัว
"นายค่ะ หนู..."
"ชู้วววว" แดเนียลยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะริมฝีปากเล็ก
ร่างใหญ่จัดการผูกแขนสองข้างหญิงสาวติดไว้กับหัวเตียง ก่อนจะใช้ผ้าสีดำปิดตาสองข้างหญิงสาวไม่ให้มองเห็นการกระทำของเขา
แดเนียลปลดกระดุมและรูดซิปกางเกงตัวเองลงมาอย่างเชื่องช้า ฝ่ามือใหญ่ประคองใบหน้าหญิงสาวให้เชิดขึ้นมาเล็กน้อย
"ไม่ต้องกลัว"
"อื้อออ"
อุ้งปากเล็กถูกกระแทกด้วยท่อนเอ็นลำใหญ่ ร่างสูงขยับศีรษะหญิงสาวเข้าออกช้าๆ ร่างบางพยายามหาช่องว่างหายใจ เมื่อชายหนุ่มกระแทกกระทันเข้ามาในอุ้งปากเธอไม่ยอมหยุด
"อ๊าสสสส"
แดเนียลกดศีรษะปลดปล่อยของเหลวเข้าไปในอุ้งปากเล็ก จนหยดสุดท้าย
อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก!
"กลืนลงไปให้หมด อย่าให้เลอะบนที่นอนฉัน"
ร่างสูงจัดการกับกางเกงตัวเอง ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อและออกจากห้องไป
"จัดการทุกอย่างซะ"
"ครับนาย"
เดวิดรับคำสั่งแดเนียลก่อนจะเข้าไปจัดการแก้มัดให้หญิงสาวในห้องเจ้านาย และพาเธอกลับไปยังชั้นล่าง
ห้องใต้ดิน
"เป็นไงบ้าง?"
"เรียบร้อยดีครับนาย เธอยอมให้ความร่วมมือกับหมอแล้วครับ"
"มึงจัดการต่อแล้วกัน พรุ่งนี้ไม่ต้องไปกับกู เดี๋ยวให้ไอ้เดวิดไปแทน"
"ครับนาย"
แดเนียลกลับขึ้นมาทำงานตัวเองต่อ ร่างสูงเดินสำรวจความเรียบร้อยภายในผับเมื่อวันนี้ลูกค้าวีไอพีเข้าเยอะกว่าปกติ
บทล่าสุด
#64 บทที่ 64 ผู้ชายแก้ขัด (จบ)
อัปเดตล่าสุด: 2/6/2026#63 บทที่ 63 ผู้หญิงของผม
อัปเดตล่าสุด: 2/6/2026#62 บทที่ 62 ยอมก็ได้
อัปเดตล่าสุด: 2/6/2026#61 บทที่ 61 เอาคืน
อัปเดตล่าสุด: 2/6/2026#60 บทที่ 60 โดนซะแล้ว
อัปเดตล่าสุด: 2/6/2026#59 บทที่ 59 ย้อนความหลัง
อัปเดตล่าสุด: 2/6/2026#58 บทที่ 58 ลองดูไหม
อัปเดตล่าสุด: 2/6/2026#57 บทที่ 57 ขอดูแล
อัปเดตล่าสุด: 2/6/2026#56 บทที่ 56 ผิดแผน
อัปเดตล่าสุด: 2/6/2026#55 บทที่ 55 ทำคะแนน
อัปเดตล่าสุด: 2/6/2026
คุณอาจชอบ 😍
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
พิษรักคุณหมอ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเอง
สปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













