บทที่ 4 อยากช่วยงาน
ห้องรับรอง
"สวัสดีค่ะ" ยาหยียกมือไหว้หมอหนุ่มที่นั่งรอเธออยู่ในห้องรับรอง
"หวัดดีครับ เชิญนั่งก่อนครับ"
"ขอบคุณค่ะ"
ยาหยีนั่งลงตรงข้ามคุณหมอ เมื่อเขาส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรมาให้เธอ
"ผมเข้าเรื่องเลยนะครับ" คุณหมอเอ่ยเข้าประเด็นเพราะเขารู้ดีว่าทุกคนที่มาที่นี่ต้องทำหน้าที่อะไร
"ค่ะ" ยาหยีพยักหน้าตอบคุณหมอ
"คุณจำเป็นต้องทำตามความต้องการของนายจ้าง ทราบนะครับ"
"ค่ะ"
"เราจำเป็นต้องตรวจร่างกาย และคุมกำเนิดตามความต้องการของคุณแดเนียล คุณยินยอมใช่ไหมครับ?" คุณหมอหนุ่มถามความเห็นจากคนไข้สาวอย่างให้เกียรติ
"ค่ะ ยินยอมค่ะ"
"โอเคครับ ถือว่าทุกอย่างจบสวย"
คุณหมอหนุ่มลุกขึ้นเอ่ยลาคนไข้ของตัวเอง เขาไม่อยากนับว่าหญิงสาวคนนี้เป็นคนที่เท่าไหร่ที่เขาต้องทำแบบนี้ เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องมาสนใจ หน้าที่ของหมอหนุ่มมีเพียงทำตามความต้องการของคนจ่ายเงินเพียงเท่านั้น
เอริคเดินเข้ามาหายาหยีก่อนจะพาคนตัวเล็กกลับห้องพักแดเนียล เมื่อหญิงสาวจัดการทุกอย่างตามความต้องการของเจ้านายเขาเสร็จ
หน้าห้องนอนแดเนียล
"โอเคนะครับ"
"ค่ะ" ยาหยีส่งยิ้มน้อยๆ ส่งให้เอริคก่อนจะผลักประตูเข้าไปภายในห้องนอน
"เป็นไงมั่งมึง" เดวิดเอ่ยถามเพื่อนร่วมงาน เมื่อเขาเห็นเอริคมาส่งผู้หญิงของเจ้านาย
"เรียบร้อยดี นายล่ะ?"
"อยู่ห้องวีไอพีชั้นล่าง"
"มึงหาเด็กไปให้อีกแล้วเหรอ?"
"อือ ไม่รู้นายเป็นไรเมื่อคืนดูนิ่งแปลกๆ" เดวิดเอ่ยถึงมาเฟียหนุ่มที่เรียกใช้งานเขากลางดึกเมื่อคืน
"คงเรื่องงานล่ะมั่ง"
"มึงว่ารายนี้จะอยู่ได้นานแค่ไหน?" เดวิดเอ่ยถามเพื่อนร่วมงานอย่างเข้าใจกัน
"ไม่รู้ดิวะ ปกติก็ไม่เกินสองเดือน" เอริคตอบตามประสบการณ์ที่เขาเคยเจออย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่
"ซื่อขนาดนี้กูให้อาทิตย์เดียว"
"จะพนัน?"
"เอาไหมล่ะ?"
"จัดไป"
"กูได้กินข้าวฟรีทั้งเดือนแน่" เดวิดเอ่ยอย่างมั่นใจ ว่าสิ่งที่ตัวเองคิดจะไม่มีทางผิดเพี้ยนเป็นอย่างอื่น
"ของแบบนี้ต้องดูไป" เอริคเดินลงไปยังชั้นล่างด้วยใบหน้านิ่งเรียบ
ใบหน้าสวยที่ยืนอยู่หน้าประตูก้าวเดินเข้ามานั่งยังปลายเตียงใหญ่ คนตัวเล็กได้ยินทุกอย่างที่สองบอดี้การ์ดหนุ่มพูดคุยกัน ร่างบางเดินไปเก็บเสื้อผ้าและข้าวของของแดเนียลที่กองอยู่บนพื้น มาเฟียหนุ่มน่าจะกลับมาอาบน้ำช่วงที่เธอไม่อยู่
บาร์ชั้นล่าง
เดวิดทักทายลูกค้าประจำของผับเจ้านาย ก่อนจะหันไปยิ้มทักทายสาวเสิร์ฟที่เขารู้จักเป็นอย่างดี
"หวัดดีค่ะเดวิด" ร่างอรชรเดินเข้ามายิ้มหวานทักทายบอดี้การ์ดเจ้าของผับ
"คืนนี้ว่างนะ"
"สำหรับเดวิด ดิฉันว่างเสมอแหละค่ะ"
คนผิวเข้มหน้าหล่อยิ้มกรุ้มกริ่มมองเรือนร่างอรชรที่เดินกลับไปทำงานของตัวเองต่อ
"คุณเดวิดคะ"
"คุณยาหยี ลงมาได้ไงครับ ทำไมไม่อยู่บนห้อง" เดวิดทำหน้าตกใจที่เห็นยาหยีมาโผล่ที่นี่เวลานี้
"หยีว่างนะคะ มีอะไรให้หยีช่วยไหมคะ?"
"ว่าง? เออ...ไปช้อปปิ้งไหมครับ หรือว่า..."
"หยีอยากทำงาน"
"เออ...คุณยาหยีกลับขึ้นไปด้านบนก่อนเถอะครับ อย่าทำให้ผมลำบากใจเลยครับ" เดวิดเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นกังวลกับคนตัวเล็ก
คนหน้าหวานพยักหน้ายอมทำตามที่บอดี้การ์ดหนุ่มบอกกับเธอ หญิงสาวมองไปทั่วบริเวณก่อนจะตัดใจเดินออกมา
"เฮ้อ! ผู้หญิงอะไรอยากทำงาน อยู่เฉยๆ สบายๆ ไม่ชอบ"
"มึงคุยกับใครวะ?" เอริคถามเพื่อนร่วมงานที่บ่นอยู่คนเดียว
"คุยคนเดียว"
"แต่เมื่อกี้กูเห็นเหมือนคุณยาหยี"
"เออ กลับขึ้นห้องไปแล้ว"
"แน่ใจนะ?"
"เออ แน่ใจดิ แล้วตอนนี้มึงเห็นไหมล่ะ!"
เอริคกวาดสายตามองหาใครอีกคน ก่อนจะยอมเดินกลับไปทำงานตัวเองต่อ
ทางเดินบริเวณห้องวีไอพี
"เธอ!"
"คะ?"
ยาหยีหันไปมองหญิงสาวรูปร่างเซ็กซี่ที่คว้าข้อมือเธออยู่ตอนนี้
"มาใหม่ใช่ไหม?"
"ค่ะ"
"มานี้เลย พอดีเลยลูกค้าอยากได้เด็กใหม่"
ยาหยีไม่ทันได้ปฏิเสธก็ถูกแม่สาวหุ่นเซ็กซี่พาเธอมายังห้องมุมสุดของผับ
"จัดการด้วย ฉันไปแล้ว"
"จัดการ จัดการอะไรคะ..."
ยาหยียังไม่ได้คำตอบ แม่สาวหุ่นเซ็กซี่ก็เดินจากเธอไปโดยไม่สนใจหันกลับมามอง คนตัวเล็กมองซ้ายมองขวา ก่อนจะผลักประตูเข้าไปด้านใน ร่างบางก้าวเดินช้าๆ เข้าไปภายในห้อง
"มาแล้วเหรอ?"
"ค่ะ" ยาหยีโค้งศีรษะเล็กน้อยให้ลูกค้าที่อยู่ภายในห้อง
"ทำอะไรได้บ้าง?"
"ทำ...ทำได้ทุกอย่างค่ะ"
"พูดแบบนี้ กะจะเอาใจฉันเหรอ?"
ชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัดยกยิ้มมุมปาก เมื่อหญิงสาวตรงหน้าตอบเขาด้วยแววตาใส่ซื่อ
"มานี่มา"
ชายวัยกลางคนโอบไหล่เล็กหญิงสาวให้เดินไปนั่งลงที่โซฟาตัวยาวพร้อมกับเขา ยาหยียอมทำตามอย่างว่าง่าย
"รินเหล้าให้ฉันหน่อยสิ"
มือเล็กเทน้ำสีอำพันลงในแก้วทรงสวย ก่อนจะยื่นให้คนข้างกายเธอ
"เธอชื่ออะไร?"
"ยาหยีค่ะ"
"ชื่อเพราะจัง มาทำงานที่นี่นานยัง?"
"พึ่งมาค่ะ"
"หึ เธอนี่ถามคำตอบคำ กลัวฉันเหรอ?"
"ป่าวค่ะ หยีไม่รู้จะชวนคุณคุยอะไร"
"เรียกฉันว่าท่านปิติก็ได้ จะได้ไม่ดูห่างเหิน"
"ค่ะท่าน...ปิติ"
"ทำไมรอบนี้แดเนียลรับสาวพูดน้อยมาได้"
ยาหยีไม่ตอบอะไร ร่างบางรินเหล้าให้ท่านปิติและรับฟังในสิ่งที่ชายวัยกลางคนพร่ำเพ้อกับเธอ
"ท่านค่ะ ท่าน"
คนตัวเล็กสะกิดคนข้างกายที่เมาซบเธออยู่ไม่ยอมห่าง ชายวัยกลางคนปรับทุกข์เรื่องราวชีวิตกับหญิงสาว ใบหน้าหวานอมยิ้ม เมื่อเธอสามารถช่วยเหลือใครสักคนได้ถึงแม้จะเป็นแค่การได้รับฟังเฉยๆ ก็ตาม
"เธอทำอะไร!"
"คุณแดเนียล..."
ร่างสูงเดินเข้ามากระชากคนตัวเล็กขึ้นมาแนบอกแกร่งตัวเอง ทำเอาคนเมาเซล้มลงไปนอนบนโซฟา
"มานี่เลย!"
"เดี๋ยวก่อนค่ะ แล้วลูกค้า..."
"หุปปาก!"
"ค่ะ"
ยาหยียอมเงียบเมื่อแดเนียลตะคอกเธอเสียงดัง คนตัวเล็กถูกพามายังห้องชั้นใต้ดิน พ่อหนุ่มฝรั่งผลักเธอเข้าไปในห้องมืดที่มีเพียงแสงไฟสลัวอยู่ในตอนนี้
"เธอกำลังทำอะไร!"
"ทำงานช่วยคุณไงค่ะ" ยาหยีตอบแดเนียลด้วยสีหน้าแววตาใสซื่อในแบบฉบับของเธอ
"ทำงาน?" คนตัวใหญ่ทำหน้าสงสัย
"ค่ะ ทำงาน ทำงานเหมือนที่คนอื่นทำ คุณแดเนียลบอกเองไม่ใช่หรือคะ ว่าให้หยีทำทุกอย่างที่คุณต้องการ"
"เธอโง่จริงๆ หรือแกล้งโง่"
"อะไรหรือคะ?"
"ต่อจากนี้คนที่สั่งเธอได้คือฉันคนเดียว และงานที่เธอต้องทำอย่างเดียวในตอนนี้คือถ่างขาให้ฉันก็พอ เข้าใจไหม!"
"คุณไม่ได้ให้หยีช่วยงานในผับหรือคะ?"
"ฉันมีคนเยอะแยะเธอไม่ต้องยุ่ง หน้าที่เธอแค่ทำตามคำสั่งฉันก็พอ"
"ค่ะ คุณแดเนียล"
แดเนียลมองคนตัวเล็กด้วยใบหน้าแปลกใจ ก่อนจะส่ายหน้าไปมาช้าๆ เมื่อหญิงสาวตรงหน้าซื่อจนดูเหมือนโง่
