บทที่ 5 ของเล่นใหม่
"อยากทำงาน?" แดเนียลเลิกคิ้วเอ่ยถามคนตัวเล็ก
"ค่ะ"
"มานี่"
แดเนียลคว้าข้อมือเล็กให้เดินตามเขาไป ใบหน้าหวานกวาดสายตามองไปทั่วห้อง เธอพึ่งสังเกตว่าภายในห้องดูวังเวงและเงียบจนน่ากลัว ร่างสูงพาคนตัวเล็กมาหยุดที่ผนังมุมห้อง
"อะไรหรือคะ?"
"ของเล่นใหม่"
คนตัวใหญ่ดึงโซ่บนผนังให้ร่วงลงมาทั้งสองข้าง ยาหยีสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงโซ่กระทบพื้น
"กลัวไหม?"
ร่างบางส่ายหน้าปฏิเสธกับคำถามของร่างสูง
"อยากใช้นี่ไหม?"
แดเนียลชูผ้าสีดำผืนเล็กขึ้นมาให้หญิงสาวดู ยาหยีส่ายหน้าไปมาช้าๆ ใบหน้าหวานจ้องมองเข้าไปในดวงตาแดเนียลอย่างเชื่อใจ
"แน่ใจ?"
"ค่ะ"
แดเนียลจ้องมองเรือนร่างคนตัวเล็กอย่างพิจารณา ฝ่ามือใหญ่ดันไหล่มนให้ถ้อยไปชิดกำแพง ก่อนยกแขนหญิงสาวขึ้นทีละข้างเพื่อใช้โซ่ล็อคไว้ หญิงสาวหายใจติดขัดเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อหรูบนร่างกายชายหนุ่ม มือหนาปลดอาภรณ์หญิงสาวออกทีละชิ้นจนตอนนี้ร่างบางมีเพียงชั้นในลายลูกไม้สีดำปกปิด คนตัวใหญ่ถอดเสื้อยืดสีเข้มทิ้งลงบนพื้น ก่อนจะเดินเข้าไปสูดกลิ่นหอมตามผิวกายคนตัวเล็ก
"อ๊ะ!"
ริมฝีปากอวบอิ่มร้องออกมา เมื่อเขี้ยวชายหนุ่มฝังลงมายังผิวเนื้อเนียนใสของเธอ ฝ่ามือใหญ่บีบเคล้นนวดคลึงสองเต้าใหญ่หญิงสาวอย่างเอาแต่ใจ ร่างบางเงยหน้ากัดริมฝีปากล่างเมื่อความเสียวซ่านคืบคลานเข้ามาในกายเธอ แขนสองข้างถูกตรึงติดผนัง หญิงสาวทำได้แค่กำมือเล็กแน่นพร้อมบิดเร้าเมื่อฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วร่างกายเธอ
แดเนียลเดินจากหญิงสาวไป ก่อนจะเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมอะไรบางอย่างในมือ คนตัวเล็กกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอเมื่อเห็นสิ่งที่ชายหนุ่มถือมา
"ถ้าเจ็บก็บอก"
หญิงสาวพยักหน้ากับสิ่งที่ชายหนุ่มบอกกล่าวเธอ มือใหญ่ฟาดแส้ลงบนต้นขาเนียนคนตัวเล็ก ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเธอรับรู้ได้ถึงความเจ็บที่กระทบผิวตัวเอง แต่หญิงสาวยังพอทนได้ มือใหญ่ฟาดลงมาอีกสองสามครั้ง ร่างบางเม้มปากหลับตาควบคุมอารมณ์ตัวเอง
แดเนียลยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ ก่อนจะโยนแส้ทิ้งลงพื้น ร่างสูงกระชากชั้นในตัวบนหญิงสาวขาดวิ่นติดมือมา ใบหน้าหล่อยิ้มอย่างพึ่งพอใจก่อนจะโน้มลงไปกัดสองเต้าใหญ่
"อ๊ะ! อื้อออ"
คนตัวเล็กพยายามเก็บกั้นเสียงกรีดร้องของตัวเองที่หลุดรอดออกมา เมื่อความเจ็บปวดคืบคลานเข้ามาแทนที่ความเสียวซ่านก่อนหน้านี้
"ขอร้องให้ฉันปล่อยเธอสิ"
ยาหยีส่ายหน้าปฏิเสธร่างสูงตรงหน้าเธอ คนตัวเล็กโน้มใบหน้าเข้าไปจูบริมฝีปากหนาที่อยู่ห่างเธอเพียงเล็กน้อย แดเนียลจูบตอบกลับคนตัวเล็กอย่างไม่ปฏิเสธ
"กลับห้องกันนะคะ" เสียงหวานเอ่ยกับร่างสูงที่ถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง
แดเนียลปลดโซ่สองข้างออกจากข้อมือหญิงสาว ร่างสูงเดินไปหยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมให้คนตัวเล็ก ก่อนจะอุ้มเธอไปยังลิฟต์เพื่อกลับห้องนอนตัวเอง
คนตัวใหญ่วางร่างบางลงบนที่นอนอย่างเบามือ และขึ้นคร่อมหญิงสาวตามมา ริมฝีปากหนาจูบซับตามซอกคอเนียนใสพร้อมลูบไล้ปลุกเร้าอารมณ์คนใต้ร่าง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ร่างสูงทำหน้าหงุดหงิดเมื่อมีคนมาขัดจังหวะเขาในตอนนี้ ใบหน้าหล่อเลื่อนลงมาดูดสองเต้าใหญ่อย่างไม่ใส่ใจ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"เชี้ยเอ้ย! ถ้าไม่มีอะไรสำคัญมึงตาย"
แดเนียลดึงผ้าห่มมาคลุมให้ร่างบาง ก่อนจะเดินหน้านิ่งไปยังประตูหน้าห้อง
"มีเหี้ยอะไร!"
"นายครับ คุณฮาดินมาครับ" เดวิดบอกเจ้านายหนุ่มด้วยใบหน้าซีเรียส
"บอกให้มันรอ"
"คุณฮาดินบอกเรื่องด่วนครับ ต้องคุยตอนนี้"
"อะไรของมันวะ! เออ...เดี๋ยวกูไป"
แดเนียลปิดประตูเสียงดังด้วยท่าทางหัวเสีย ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อยืดในตู้และออกจากห้องไป ทิ้งให้ร่างเล็กมองตามด้วยความสงสัย
ห้อง MEMBER
"มีเรื่องด่วนอะไรวะ รอกูไม่ได้เลยเชียว" แดเนียลกระแทกตัวนั่งลงตรงข้ามเพื่อนสนิท
"หงุดหงิดแบบนี้ ได้ของเล่นใหม่มาละสิ" ฮาดินเอ่ยอย่างรู้ทันพ่อหนุ่มหัวทอง
"รู้ดี"
"อย่างมึงมีอะไรให้เดา"
"มึงมีอะไร?" แดเนียลเอ่ยถามด้วยใบหน้าจริงจัง
"คนที่เราส่งไปตายแล้ว"
"ห่ะ! เป็นไปได้ไง?"
"กูว่าพวกมันต้องรู้ความเคลื่อนไหวของเรา"
"เป็นไปไม่ได้ มึงก็รู้ว่าไอ้มาเก๊ารอบคอบเรื่องนี้แค่ไหน" แดเนียลเอ่ยถึงเพื่อนอีกคนที่ทำงานนี้อย่างรอบคอบมาโดยตลอด
"มันเป็นไปแล้ว กูแค่อยากให้มึงระวังตัวหน่อยช่วงนี้"
"อือ"
"ครั้งหน้าเราพลาดไม่ได้เด็ดขาด"
"กูรู้น่า"
"รู้ก็ดี กูกลับแล้ว เพลาๆ บ้างนะมึง" ฮาดินเตือนพ่อหนุ่มนักรักที่ยังครองโสดคนเดียวในกลุ่ม
"ครับนายฮาดิน" แดเนียลตอบเพื่อนสนิทอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะมองตามหลังพ่อหนุ่มฝรั่งผิวเข้มที่เดินออกจากห้องไป ร่างสูงเทเหล้ายี่ห้อดีลงในแก้ว ก่อนจะยกขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมด
"นายครับ จะให้เรียกเด็กให้ไหมครับ?"
"อือ เอามาแค่ชงเหล้า"
"ครับนาย" เดวิดโค้งศีรษะรับคำสั่งมาเฟียหนุ่ม
ยาหยีจ้องมองประตูบานใหญ่ หญิงสาวอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อยก่อนจะเดินมานั่งที่โซฟาราคาแพงมุมห้องเพื่อรอใครบางคน
"มีเรื่องอะไรหรือเปล่านะ ถึงได้รีบไปแบบนั้น" คนตัวเล็กพึมพำกับตัวเอง เมื่อนึกถึงท่าทางของแดเนียลก่อนหน้านี้
ช่วงบ่าย
"คุณยาหยีทานอะไรก่อนไหมครับ?" เอริคเอ่ยถามยาหยีเมื่อวันนี้เขาได้รับมอบหมายให้พาหญิงสาวไปซื้อข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว เพราะคนตัวเล็กไม่มีอะไรติดตัวมาเลย เสื้อผ้าที่ใส่ทุกวันนี้ก็เป็นของพนักงานในผับที่เอริคหามาให้
"ไม่เป็นไรค่ะ หยีไม่หิว"
"งั้นก็ไปกันเลยนะครับ"
ยาหยีพยักหน้าเดินตามเอริคลงไปยังชั้นล่าง ก่อนที่ชายหนุ่มจะพาหญิงสาวไปยังลานจอดรถ
ห้างสรรพสินค้า
บอดี้การ์ดหนุ่มหิ้วถุงเสื้อผ้าเดินตามหลังยาหยี หญิงสาวเลือกซื้อแต่ของจำเป็นไม่กี่อย่าง ก่อนจะเดินไปสั่งเครื่องดื่ม
"กาแฟหนึ่งโกโก้หนึ่งค่ะ"
รอไม่นานพนักงานก็ยื่นเครื่องดื่มให้ลูกค้าสาว ยาหยียื่นกาแฟให้เอริคพร้อมส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม
"ขอบคุณครับ คุณยาหยีไม่เห็นต้องลำบากสั่งให้ผมเลย"
"ไม่ได้หรอกค่ะ วันนี้คุณเอริคอุตส่าห์มาเดินซื้อของเป็นเพื่อนหยี น่าจะลำบากกว่าการสั่งน้ำแค่ไม่กี่คำ" คนตัวเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจกับบอดี้การ์ดหนุ่ม
"ขอบคุณครับ"
"หยีกลัวคุณเอริคจะง่วง ปกติผู้ชายเขาไม่ชอบอะไรแบบนี้ ไม่ใช่หรือคะ?"
"ไม่เสมอไปหรอกครับ"
"พูดแบบนี้ หมายความว่าคุณเอริคชอบหรือคะ?"
"ป่าวครับ หน้าที่ผมคือดูแลคุณยาหยีผมไม่มีสิทธิ์พูดว่าชอบหรือไม่ชอบได้หรอกครับ"
"ได้สิ ถ้าเหนื่อยก็ต้องขอพัก ไม่ว่าจะหิว ง่วง หรือมีธุระ ก็ต้องบอก หยีไม่อยากถูกมองว่าเป็นคนใจร้าย" ยาหยีหันไปบอกเอริคอย่างที่ใจหญิงสาวคิด
"ครับ" บอดี้การ์ดหนุ่มยิ้มตอบรับความใสซื่อของคนตัวเล็ก ถ้าให้เขามองหญิงสาวในตอนนี้ เธอดูใสซื่ออ่อนต่อโลกไม่เหมือนกับคนที่เคยผ่านเรื่องราวร้ายๆ มาเลยสักนิด
