บทที่ 6 หายไป
ห้องนอนแดเนียล
ยาหยีลุกขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อประตูหน้าห้องถูกเปิดออก แต่รอยยิ้มหวานก็ต้องจางหายไปเมื่อคนที่เดินเข้ามาภายในห้องไม่ใช่คงที่เธอเฝ้ารอ
"อาหารเย็นครับ"
เอริคถือถาดอาหารมาวางบนโต๊ะให้ยาหยี เมื่อเวลานี้เป็นช่วงอาหารเย็นของหญิงสาว
"ขอบคุณค่ะ"
"คุณยาหยีอยากลงไปด้านล่างไหมครับ?"
"หยีลงไปได้หรือคะ?" ยาหยีทำหน้าดีใจเมื่อได้ยินในสิ่งที่เอริคเอ่ยกับเธอ
"ได้สิครับ ถ้าคุณยาหยีอยากลงไป"
"คุณแดเนียล ห้ามไม่ให้หยีออกไปไหนนี่ค่ะ"
"นายไม่อยู่ครับ รับรองได้ว่าเราจะไม่ถูกจับได้"
คนตัวเล็กทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเผยรอยยิ้มหวานพยักหน้าตอบตกลงบอดี้การ์ดหนุ่ม
บาร์ชั้นล่าง
"ดื่มแค่น้ำผลไม้นะครับ ถ้าไม่อยากถูกจับได้"
"ค่ะ" ยาหยียิ้มตอบรับคำบอกกล่าวเอริค
"เธอ!"
"คุณ"
"วันนั้นขอโทษนะ พี่ไม่รู้ว่าคุณเป็นเด็กคุณแดเนียล"
"ไม่เป็นไรค่ะ หยีก็เป็นพนักงานเหมือนทุกคน อะไรที่หยีทำได้หยีก็ต้องทำ"
"ได้ไง วันนั้นฉันโดนคุณแดเนียลด่าจนหูชา"
"หยีขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ"
"ไม่เป็นไรโชคยังดีที่แค่โดนดุ เธอก็ช่วยเหลือฉันไว้ ถ้าไม่ได้เธอ ลูกค้าวีไอพีคงโวย"
"แต่หยีก็ทำให้คุณโดนด่า"
"เรื่องเล็กน้อย อีกอย่างเรียกฉันว่าโรสก็ได้ หรือเรียกว่าเจ้โรสเหมือนพวกนี้มันเรียกกัน จะได้ไม่อึดอัด มีอะไรปรึกษาฉันได้ตลอดโดยเฉพาะเรื่องคุณแดเนียล เจ้นี่รู้ลึกรู้จริง"
"ขอบคุณค่ะ"
"ว่าแต่คุณแดเนียลหายไปใช่ไหมช่วงนี้"
"พี่รู้ได้ไงคะ?"
"นั้นไงหน้าเศร้าขนาดนี้ คงไม่พ้นนายไม่ไปหา ไม่ต้องเศร้าเจ้สืบมาแล้ว นายไม่ได้เรียกเด็กคนไหนเลยช่วงนี้ คงออกไปทำงานจริงๆ"
"หยีไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นค่ะ หยีแค่เป็นห่วงว่าคุณแดเนียลจะทำงานหนักจนไม่มีเวลาพักผ่อน"
"โถ้ เด็กน้อย ไม่ต้องห่วงนายหรอก ห่วงตัวเองก่อนเถอะใสซื่อขนาดนี้ระวังนายจะเบื่อเอา หัดแต่งตัวเซ็กซี่ซะบ้างถ้าไม่อยากลงมาทำงานข้างล่าง นี่เจ้เตือนด้วยความหวังดีนะ"
ยาหยียิ้มเจือนๆ ให้หญิงสาวที่ดูจะรู้ทุกอย่างในผับแห่งนี้เป็นอย่างดี
"เจ้ไปแล้ว อย่าลืมที่เจ้บอกนะ" หญิงสาวหุ่นเซ็กซี่โบกมือลายาหยีแต่ก็ยังไม่วายหันมาย้ำกับคนตัวเล็กอีกครั้งให้หญิงสาวทำตามคำแนะนำของเธอ ยาหยียิ้มหวานมองตามหลังเจ้โรส ที่เดินไปชี้นิ้วสั่งสาวๆ ที่กำลังให้บริการลูกค้าอยู่
ผับของแดเนียลถูกจัดออกเป็นหลายโซนด้วยกันมีโซนหลักๆ อยู่สามโซนใหญ่ๆ ชั้นล่างสุดจะเป็นลูกค้าปกติเข้าออกได้ตามอายุที่กำหนด ชั้นกลางจะเป็นนักธุรกิจหน้าใหม่ ข้าราชการระดับกลาง และพวกมีเงินถุงเงินถังพอใช้จ่ายไม่ขัดสน ส่วนชั้นบนสุดเป็นพวกมาเฟีย นักธุระกิจเงินหนา นักการเมืองชั้นผู้ใหญ่ คุณชายคุณหนูที่ใช้เงินพ่อแม่เหมือนเศษกระดาษ และยังมีโซนที่นักท่องราตรีรู้จักเป็นอย่างดีเพราะมีนารีค่อยบริการทุกไซต์ทุกเกรดที่ต้องการ ผู้หญิงทุกคนยินยอมและเต็มใจเพราะมาเฟียหนุ่มไม่มีกฏบังคับหรือขืนใจพนักงานของตัวเอง ทุกคนที่ทำงานกับชายหนุ่มรู้และเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี
"คุณยาหยีง่วงยังครับ"
"ค่ะ"
"เดี๋ยวผมไปส่งครับ"
"เออ...คุณแดเนียลล่ะคะ วันนี้หยียังไม่เห็น"
"แอบนายลงมาข้างล่าง ยังกล้าถามถึงนะครับ"
"หยีขอโทษค่ะ"
"ผมล้อเล่นครับ เอริคบอกผมหมดแล้ว นายออกไปทำธุระข้างนอกครับ คืนนี้คงไม่กลับมา"
"อย่างนั้นหรือคะ"
ยาหยีพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่เดวิดบอกกับเธอ คนตัวเล็กเดินตามบอดี้การ์ดหนุ่มไปยังลิฟต์ส่วนตัวของแดเนียล
กลางดึง
ยาหยีได้ยินเสียงตะกุกตะกักที่หน้าประตู คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นจากที่นอนและเดินไปหยิบรูปปั้นตั้งโชว์ติดมือไปยังหน้าห้อง
"อร้ายยย"
ร่างบางหลับตาปี๋ง้างมือตั้งท่าจะฟาดใครบางคนที่เซมาเกาะตัวเธอ
"ฉันเอง"
"คุณแดเนียล"
ยาหยีทำหน้าตกใจเมื่อเห็นคราบเลือดบนเสื้อที่อยู่ข้างเอวแดเนียล คนตัวเล็กประคองชายหนุ่มไปนั่งบนโซฟาด้วยความทุลักทุเล
"เดี๋ยวหยีไปตาม..."
"ไม่ต้อง! ห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด"
"แต่ว่า..."
"ไปเอากล่องพยาบาลข้างเตียงมา"
คนตัวเล็กยอมทำตามคำสั่งมาเฟียหนุ่ม ยาหยีเดินกลับมาพร้อมอุปกรณ์ทำแผล ก่อนจะวางลงบนโต๊ะหน้าโซฟา
"ถอดเสื้อออกก่อนนะคะ"
มือเล็กยื่นไปถอดเสื้อแจ็คเก็ตสีดำชายหนุ่มออกมาพาดบนโซฟา ก่อนหันไปถอดเสื้อยืดสีขาวชายหนุ่มออกช้าๆ แดเนียลหลับตาลงเพื่อควบคุมอารมณ์ตัวเอง ใบหน้าสวยเบิกตากว้างเมื่อเห็นแผลที่มีรอยลึกหลายเซ็นข้างเอวร่างสูง
"หยีว่าไปหาหมอเถอะนะคะ ไม่งั้นก็เรียกหมอมาก็ได้ แผลลึกขนาดนี้ คุณทำแผลเองไม่ได้หรอกค่ะ"
"ใครบอกว่าฉันจะทำ"
"หมายความว่า..."
"เธอต้องทำให้ฉัน"
"หยีทำไม่ได้หรอกค่ะหยีกลัว แผลลึกแบบนี้ยังไงก็ต้องเย็บ ให้หยีเรียกคุณเอริคหรือคุณเดวิดดีกว่าไหมคะ?"
"หึ ทำไมวันนี้เธอพูดเก่งจัง" แดเนียลพยายามยิ้มให้กับท่าทางเป็นกังวลของคนตัวเล็ก
"นะคะ ให้หยี..."
"เธอต้องทำ ไม่อย่างนั้นก็ปล่อยฉันไว้อย่างนี้ เธอไปนอนเถอะ"
"ใครจะนอนหลับ" ใบหน้าสวยบูดบึ้งขึ้นมาเมื่อแดเนียลเอ่ยประชดประชันเธอ
คนตัวเล็กเปิดกล่องพยาบาลก่อนจะค้นหาอุปกรณ์ที่ใช้ล้างแผลและเย็บแผลให้ชายหนุ่ม
"ไม่มียาชา" ยาหยีเงยหน้าขึ้นมามองแดเนียลเหมือนจะร้องไห้เมื่อหญิงสาวรู้ว่าต้องเย็บแผลสดๆ ให้มาเฟียหนุ่ม
"แค่นี้ไกลหัวใจ รีบทำเหอะเธอจะได้พักผ่อน"
ยาหยีสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะเทแอลกอฮอล์ล้างแผลให้ชายหนุ่ม แดเนียลกำมือแน่นก่อนจะก้มลงกดจมูกบนศีรษะเล็กหญิงสาว เมื่อคนตัวเล็กก้มหน้าก้มตาล้างแผลให้เขา
"หยีจะเย็บแล้วนะคะ"
ใบหน้าหวานหันมาสบตาคนเจ็บอย่างกล้าๆ กลัวๆ ดวงตากลมโตสั่นไหวเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าเธอคงเจ็บไม่ใช่น้อย ถ้าถูกปลายเข็มแหลมๆ จิ้มลงไปบนผิวเนื้อ แดเนียลจูบริมฝีปากอวบอิ่มก่อนจะถอนออกอย่างอ้อยอิ่ง
"ฉันเชื่อใจเธอ"
ยาหยีจิ้มเข็มลงไปบนเนื้อชายหนุ่มฝ่ามือใหญ่สองข้างกำแน่นขึ้นทุกครั้งที่ร่างบางทิ่มเข็มลงมา
"เสร็จแล้วค่ะ"
คนตัวเล็กหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อเธอกลั้นหายใจทุกครั้งที่ทิ่มปลายเข็มลงบนผิวเนื้อมาเฟียหนุ่ม
"ไปพักผ่อนเถอะ จำไว้เรื่องนี้ห้ามบอกใครทั้งนั้น"
"ค่ะ"
ร่างบางพยักหน้าอย่างเข้าใจในคำสั่งของแดเนียล เมื่อเธอปิดผ้าพันแผลให้เขาเสร็จ
