บทที่ 7 พนักงานใหม่
ห้องนอนแดเนียล
"นายครับ เพื่อนนายมาครับ" เอริคเคาะประตูก่อนจะผลักเข้ามาเรียกเจ้านายตัวเอง
"อือ เดี๋ยวกูไป"
ร่างใหญ่ขยับตัวเล็กน้อย เมื่อตอนนี้ยาหยีนอนจับมือเขาแน่นไม่ยอมปล่อย แดเนียลลุกขึ้นจากที่นอนด้วยความระมัดระวังเพราะกลัวหญิงสาวข้างกายจะรู้สึกตัวตื่น
"คุณแดเนียลจะไปไหนหรือคะ?"
"ฉันทำเธอตื่นเหรอ?"
"ป่าวค่ะ หยีรู้สึกตัวเอง"
"ฉันจะไปหาเพื่อน"
"แต่อาการคุณ..."
"เธอตื่นก็ดี มาล้างแผลให้ฉันหน่อย"
คนตัวเล็กพยักหน้าเดินเข้าห้องน้ำไปหยิบกะละมังกับผ้าขนหนูผืนเล็กออกมาวางบนโต๊ะข้างหัวเตียง
"เช็ดตัวก่อนนะคะ"
มือเล็กบิดน้ำออกจากผ้าจนหมาด ก่อนจะหันกลับมาเช็ดตัวให้แดเนียลด้วยท่าทางระมัดระวัง
"เธอกลัวผิวฉันหลุดหรือไง?"
"หยีกลัวโดนแผลคุณค่ะ"
แดเนียลมองสำรวจคนตัวเล็กที่กำลังเช็ดตัวให้เขาอยู่ในตอนนี้อย่างพิจารณา
"เธอไม่กลัวฉันเหรอ?"
"คะ? คุณแดเนียลพูดกับหยีหรือคะ?"
"ป่าว พอได้แล้ว เธอจะขัดให้ตัวฉันกลายเป็นทองหรือไง"
"ค่ะ เดี๋ยวหยีล้างแผลให้"
คนตัวเล็กเดินไปเก็บกะละมังกับผ้าขนหนูผืนเล็ก ก่อนหญิงสาวจะเดินกลับมาพร้อมกล่องพยาบาล
"เจ็บนิดหนึ่งนะคะ"
"ฉันไม่ใช่เด็ก ไม่ต้องมาหลอก"
ยาหยีก้มหน้าทำแผลให้แดเนียลด้วยความระมัดระวัง คนตัวเล็กเผลอกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อดวงตาคู่สวยมองหน้าท้องแกร่งที่แต่งแต้มด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ
"เสร็จยัง?"
"เสร็จ...เสร็จแล้วค่ะ"
ยาหยีรีบหันไปเก็บอุปกรณ์ทำแผลและลุกขึ้นจากเตียงใหญ่ ดวงตาคู่สวยจ้องมองแดเนียลที่กำลังติดกระดุมเสื้อตัวเองอยู่ในตอนนี้
"หยีช่วยค่ะ"
มือเล็กยื่นไปติดกระดุมเสื้อให้ชายหนุ่ม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองพ่อหนุ่มฝรั่ง เมื่อตอนนี้คนตัวใหญ่กำลังก้มลงมาสูดกลิ่นหอมข้างแก้มเนียน
"เสร็จแล้วค่ะ"
ยาหยีขยับออกมาเล็กน้อยพร้อมอมยิ้มมองหน้าแดเนียล
"ฉันไปแล้ว"
คนตัวเล็กพยักหน้าก่อนจะหมุนตัวกลับ ร่างบางไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกริมฝีปากหนากดลงมาทาบทับริมฝีปากอวบอิ่มของเธออย่างรวดเร็ว ฝ่ามือใหญ่กดท้ายทอยหญิงสาวไม่ให้ขยับหนีเขาไปไหน มือเล็กผลักอกแกร่งเล็กน้อยเมื่อเธอเริ่มหายใจไม่ออก
"อย่าไปทำหน้าแบบนี้กับใคร"
แดเนียลเดินออกจากห้องนอนตัวเองไป ทิ้งให้ยาหยีทำหน้างงกับประโยคทิ้งท้ายของชายหนุ่ม
บาร์ชั้นล่าง
"ยาหยี"
"สวัสดีค่ะพี่โรส มีอะไรให้หยีช่วยไหมคะ?"
"ใช้งานได้ใช่ไหม?"
"ค่ะ หยีว่าง"
"ดีเลย ยังไงหยีก็เป็นเด็กนาย เออ...คุณแดเนียล เจ้วานให้เอาของไปเสิร์ฟห้องเมมเบอร์หน่อยแล้วกัน วันนี้ลูกค้าเยอะมาก เด็กเจ้ปลีกตัวไม่ได้เลย"
"ได้ค่ะ"
"ไปแค่ห้องเมมเบอร์นะ ห้ามไปห้องอื่นเด็ดขาด"
"ค่ะพี่โรส"
เจ้โรสเรียกพนักงานให้ถือถาดวอสก้าราคาแพงมาให้ยาหยี คนตัวเล็กรับของจากพนักงานก่อนจะเดินไปยังห้องที่เจ้โรสบอกกับเธอ
หน้าห้อง MEMBER
"วันนี้พวกมีเมียมาหากูถึงที่เลยหรือวะ?"
"มึงไม่ต้องทักทายกลบเกลื่อนไอ้แดเนียล หลังงานแต่งกูมึงหายหัวไปไหน" มาเก๊าเอ่ยถามเมื่อแดเนียลหายไปจากงานแต่งของเขาช่วงทำพิธี
"กูง่วง"
"ง่วงพ่องมึงสิ" มาเก๊าแย้งอย่างรู้ทัน
"มึงไปไหน อย่ามาเล่นลิ้น" แทนไทเอ่ยถามพ่อหนุ่มฝรั่งหัวทองด้วยใบหน้าจริงจัง
"เออๆ กูเงี่ยน พอใจยัง"
"ไอ้เชี้ย! งานแต่งเพื่อนมึงก็ยังไม่เว้น" มาเก๊าส่ายหน้าระอากับพ่อหนุ่มฝรั่ง
ฮาดินมองสามหนุ่มพูดคุยกัน ก่อนจะปลีกตัวออกไปคุยธุระข้างนอก
"ขอโทษนะคะ รบกวนสอบถามได้ไหมคะ?"
ฮาดินหันมามองคนตัวเล็กน่าตาน่ารักที่ถือถาดวอสก้าอยู่ในมือตอนนี้
"มีอะไร?"
"คุณพอจะรู้จักห้องเมมเบอร์ไหมคะ?"
ฮาดินชี้นิ้วไปยังห้องมุมสุดทางเดิน ก่อนจะหันกลับมาสนใจคนในสายต่อ
"ขอบคุณค่ะ" คนตัวเล็กโค้งศีรษะขอบคุณชายหนุ่มที่ตอบคำถามเธอ
"เดี๋ยวก่อน!"
"คะ?" ยาหยีทำหน้าสงสัย
"พนักงานใหม่เหรอ?"
"คะ หยี เออ...ดิฉันเป็นพนักงานใหม่ค่ะ"
"ใครใช้เธอมา?"
ยาหยีมองชายหนุ่มด้วยใบหน้าตั้งคำถาม
"ใครใช้ให้เธอเอาเหล้ามาห้องนี้?"
"อ๋อ พี่...เจ้โรสค่ะ"
"อือ ไปเถอะ"
"ค่ะ"
ยาหยีโค้งศีรษะให้คนตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปยังห้องเมมเบอร์
คนตัวเล็กตั้งท่าจะเคาะประตูแต่ก็ถูกฮาดินผลักเธอเข้าไปพร้อมกับเขา หญิงสาวทำตัวไม่ถูกเมื่อสายตาทุกคู่หันมามองที่เธอ
"ขอโทษค่ะ ดิฉันขออนุญาตเสิร์ฟเครื่องดื่มค่ะ"
"พนักงานใหม่เหรอ?" มาเก๊าหันไปถามแดเนียลเมื่อเขาไม่คุ้นหน้าหญิงสาวในตอนนี้
แดเนียลหันไปมองยาหยีด้วยใบหน้าที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะหันมายิ้มตอบเพื่อนสนิท
"อือ"
"เอามาวางตรงนี้ก็ได้ครับคนสวย"
มาเก๊ากวักมือเรียกพนักงานสาวสวยที่ยืนนิ่งอยู่ข้างฮาดิน ยาหยีเดินเข้าไปวางขวดวอสก้าราคาแพง ก่อนจะถอยออกมาเล็กน้อย
"ดิฉันขอตัวนะคะ"
"จะรีบไปไหน มานี่ก่อนสิ"
ยาหยีมองหน้าแดเนียล เมื่อตอนนี้มาเก๊าตบเบาะข้างตัวเองให้คนตัวเล็กนั่งลง
"ทำตามที่ลูกค้าสั่ง" แดเนียลเอ่ยกับพนักงานสาวด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"ค่ะ"
ยาหยีเดินไปนั่งลงข้างมาเก๊า ก่อนที่พ่อหนุ่มหน้าตี๋จะยืนแก้วเหล้ามาให้เธอ
คนตัวเล็กกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อตอนนี้แดเนียลไม่ได้หันมาสนใจเธอเลยสักนิด ยาหยีรับแก้วทรงสวยมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก่อนมาเก๊าจะชนแก้วกับเธอเป็นการบังคับให้หญิงสาวดื่มอย่างปฏิเสธไม่ได้
"มาเก๊ามึงเพิ่งแต่งงาน เบาหน่อย" ฮาดินหันมาปรามเจ้าบ่าวป้ายแดง
"กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย แค่เด็กมันน่าแกล้ง"
"มานี่" ฮาดินพยักหน้าเรียกพนักงานสาวให้เดินไปนั่งข้างเขา
"เดี๋ยวก่อนสิ ดื่มหมดแก้วก่อนสิคนสวย" มาเก๊าคว้าเอวบางไม่ให้ขยับหนีเขาไปไหน เมื่อหญิงสาวยังไม่ดื่มสิ่งที่เขาเทให้
ยาหยียกแก้วขึ้นดื่มจนหมด ใบหน้าคนตัวเล็กบูดเบี้ยว เมื่อของเหลวในแก้วผ่านลำคอเธอลงไป
"เชิญคุณฮาดินรับช่วงต่อเลยครับ"
มาเก๊าส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้ฮาดิน แต่ดูเหมือนพ่อหนุ่มหน้านิ่ง จะไม่ได้สนใจประโยคแกล้งเย้าของเพื่อนสนิท
ยาหยีนั่งลงข้างฮาดิน พร้อมกับใบหน้าดุดันที่หันมามองเธอนิ่ง
"เทเหล้าให้ฉันก็พอ"
"ค่ะ"
คนตัวเล็กคอยเทเหล้าให้ฮาดินอย่างเงียบๆ เมื่อตอนนี้สี่หนุ่มกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
