บทที่ 8 ไม่เสียเวลา
เวลา 23.00 น.
เวลาล่วงเลยมาจนถึงห้าทุ่มเหมือนตอนนี้ทุกคนกำลังเมาได้ที่ คงมีแค่แทนไทที่ดื่มน้อยกว่าคนอื่นเมื่อพรุ่งนี้เขาต้องพาแฟนสาวไปทำธุระ
"ทำไมวันนี้มึงเงียบจังวะแดเนียล?" มาเก๊าเอ่ยถามเจ้าของผับ ด้วยใบหน้าแปลกใจ
"ทำไม? กูขี้เกียจพูดไม่ได้หรือไง?"
"อย่างมึงเนี่ยนะ!" แทนไทเอ่ยเสริมมาเก๊า เมื่อวันนี้แดเนียลก้มหน้าก้มตายกแก้วอย่างเดียว
"ดิฉันขอตัวนะคะ" ยาหยีขอตัวออกจากห้องเมมเบอร์ไป เมื่อตอนนี้ฮาดินบอกให้เธอหยุดเทเหล้าให้เขา
ประตูหน้าห้องเมมเบอร์ถูกปิดลง เมื่อพนักงานสาวเดินออกจากห้องไป
"ไปหามาจากไหนวะ?" แทนไทเอ่ยถามทันที เมื่อพนักงานสาวเดินออกจากห้องไป
"ก็เหมือนทุกคน" แดเนียลตอบเพื่อนสนิทด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"แต่กูว่าคนนี้ไม่เหมือนว่ะ ถ้ามึงปล่อยให้ทำงานคงเอาตัวไม่รอด" มาเก๊าค้านเจ้าของผับ
"ทดลองงานยังวะ?" แทนไทเอ่ยถามพ่อหนุ่มฝรั่งอย่างรู้ทัน
"อย่างคุณแดเนียล จะเหลือหรือวะ" ฮาดินที่เงียบอยู่นานตอบคำถามแทนไทแทนเพื่อนสนิท
"พวกมึงจะจับผิดอะไรกู"
"อย่าร้อนตัวสิเพื่อน" มาเก๊าเดินไปตบไหล่แดเนียลพร้อมยิ้มมุมปาก
"ถ้ามึงไม่จริงจัง หยุดเหอะ กูว่าเด็กมันซื่อเกินไป" ฮาดินเอ่ยเตือนเพื่อนสนิท เมื่อเขารู้สันดานแดเนียลดีกว่าใคร
"ฮ่าๆ อย่างกูไม่กินซ้ำหรอก อยู่กับพวกมึงแม่งน่าเบื่อ กลับไปได้แล้ว กูมีนัดตรวจพนักงานใหม่"
สามมาเฟียหนุ่มยักไหล่ก่อนจะเดินออกจากห้อง ฮาดินเดินมายืนเคียงข้างแดเนียล
"ให้มันจริง ไอ้กะล่อน" มาเฟียหนุ่มเดินตามแทนไทกับมาเก๊าออกจากห้องเมมเบอร์ไป เมื่อเขาเอ่ยกับแดเนียลจบ
บาร์ชั้นล่าง
"ยาหยีไปไหน?" แดเนียลเอ่ยถามเดวิคที่ตรวจตราพื้นที่โดยรอบอยู่
"ผมเห็นเอริคพาไปห้องวีไอพีครับ"
แดเนียลพยักหน้าก่อนจะเดินไปยังโซนวีไอพี ร่างสูงเดินไปตามทางเดินที่มีแสงสว่างเพียงเล็กน้อย ก่อนจะผลักประตูเข้าไปยังห้องวีไอพี เมื่อเขาเห็นเอริคเดินถืออะไรบางอย่างเข้าไป
"มึงทำอะไร?"
"นาย คุณยาหยีอาการไม่ดีเลยครับ คงไม่เคยดื่มหนักขนาดนี้"
"มึงออกไป เดี๋ยวกูจัดการเอง"
"ครับนาย"
เอริคยื่นผ้าเย็นให้เจ้านายหนุ่ม ก่อนจะโค้งศีรษะและเดินออกจากห้องไป
"อื้อออ" คนตัวเล็กครางในลำคอเมื่อความเย็นสัมผัสผิวเธอ
"ดื่มไม่ได้ยังทำเก่ง"
แดเนียลปลดกระดุมเสื้อคนตัวเล็ก ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้สัมผัสผิวเนียนใสร่างบางอย่างถือวิสาสะ ดูเหมือนพ่อหนุ่มฝรั่งจะไม่ได้หยุดแค่เช็ดตัวให้พนักงานสาว แต่ฝ่ามือหนากลับบีบเคล้นสองเต้าใหญ่ไปมาไม่ยอมหยุด
"อื้อออ คุณแดเนียล" ยาหยีพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าสวยรู้สึกสร่างเมาขึ้นมาทันที เมื่อเธอเห็นมือใหญ่แดเนียลบนหน้าอกตัวเอง
"เป็นไง?"
"หยีขอโทษค่ะ"
"เรื่อง?"
"หยีทำให้คุณแดเนียลเสียเวลา"
"เธอก็ทำให้เวลาของฉันไม่เสียเปล่าสิ" แดเนียลช้อนคางใบหน้าหวานขึ้นมามองตัวเอง
ยาหยีมองแดเนียลด้วยสายตาตั้งคำถาม ดวงตาคู่สวยมองหน้าพ่อหนุ่มฝรั่งด้วยความไร้เดียงสา
แดเนียลดึงมือเล็กมาวางบนเป้ากางเกงตัวเอง แก้มใสสองข้างแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเธอรับรู้ได้ถึงสิ่งที่คนตัวใหญ่ต้องการ
"ทำซะคนสวย ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันเสียเวลา"
มือเล็กแกะกระดุมกางเกงยีนส์ชายหนุ่มก่อนจะรูดซิปลงช้าๆ ยาหยีกลืนน้ำลายลงคอพร้อมลมหายใจที่ขาดเป็นห้วงๆ
"ไม่ต้องกลัวนี้แค่เบสิค เรียนรู้ไว้ซะ"
นิ้วเรียวยาวสัมผัสพวงแก้มเนียนใสเพื่อปลอบประโลม ใบหน้าหวานขยับเข้าใกล้ของหวงชายหนุ่ม มือหนางัดท่อนเอ็นลำใหญ่ออกมาโชว์ตระหง่านตรงหน้าคนตัวเล็ก
"อ้าปาก"
ยาหยีพยายามหลบสายตาจากภาพที่เห็นตรงหน้าในตอนนี้ แต่ดูเหมือนเธอหลบยังไงก็คงจะไม่พ้น เมื่อแดเนียลสอดนิ้วเรียวยาวเข้ามาในอุ้งปากเล็กหญิงสาว ฝ่ามือใหญ่ขยับเข้าออกช้าๆ
"อ๊อก! อ๊อก!"
ร่างสูงรีบดึงมือออกเมื่อคนตัวเล็กตั้งท่าจะอ้วกออกมา
"ไม่เป็นไรค่ะ หยีทนได้"
ใบหน้าหวานที่ตอนนี้มีน้ำตาคลอเบ้าเอ่ยบอกร่างสูงตรงหน้าเธอ
มือเล็กยื่นไปสัมผัสท่อนเท็นลำใหญ่พร้อมอ้าปากกลืนกินเข้าไปช้าๆ
"อ๊าส" แดเนียลคำรามในลำคอเมื่ออุ้งปากเล็กสัมผัสส่วนที่เสียวที่สุดของเขา
ยาหยีเงยหน้าขึ้นไปมองแดเนียล หญิงสาวเริ่มขยับศีรษะไปมาช้าๆ พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่ลูบสัมผัสเส้นผมยาวสลวยของคนตัวเล็ก เมื่อตอนนี้หญิงสาวขยับเร็วขึ้น
"อ๊าส ไม่ไหวแล้ว"
"อื้ออออ"
มือใหญ่กดศีรษะเล็กเมื่อหญิงสาวจะถอดถอนอุ้งปากเล็กออกจากแก่นกายเขา
"อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก"
ยาหยีสำลักน้ำขาวขุ่นที่พุ่งเข้ามาในอุ้งปากเธอ คนตัวเล็กยกหลังมือขึ้นมาเช็ดริมฝีปากอวบอิ่มตัวเอง ก่อนจะหันหน้าเพื่อหลบสายตาแดเนียล
ร่างสูงรูดซิปติดกระดุมกางเกงตัวเอง ก่อนจะเดินออกจากห้องวีไอพีไป
ยาหยีจัดเสื้อผ้าหน้าผมตัวเองให้เรียบร้อย และเดินตามหลังแดเนียลไป
ห้องแต่งตัว
"คุณโรส"
"คะ คุณแดเนียล"
เจ้โรสที่กำลังจัดแจงเสื้อผ้าให้สาวๆ ต้องรีบวางมือและเดินตรงดิ่งเข้ามาหาเจ้าของผับ
"เด็กเธองานเยอะเหรอ?"
แดเนียลกวาดสายตามองไปทั่วทั้งห้อง ที่ตอนนี้หญิงสาวทุกคนกำลังแสดงสีหน้าท่าทางยั่วยวนเขาสุดชีวิต
"ค่ะคุณแดเนียล ช่วงนี้เด็กโรสลูกค้าแน่นตลอด แต่สำหรับคุณแดเนียล เด็กโรสว่างเสมอค่ะ มีอะไรให้โรสรับใช้หรือเปล่าคะ?" เจ้โรสตอบเจ้าของผับไปตามจริง เมื่อช่วงนี้แดเนียลยอมให้อิสระคนเก่าที่อยู่นานออกไปใช้ชีวิตที่พวกหล่อนต้องการ จนเธอหาเด็กใหม่มาเติมไม่ทัน
"อย่ายุ่งกับคนของฉัน"
แดเนียลโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างริมฝีปากสีสดก่อนจะเดินออกจากห้องแต่งตัวไป ทำเอาเจ้โรสเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที
"มีอะไรหรือเจ้ คุณแดเนียลจะเรียกใช้ใคร หนูไหม?"
"หนูหรือเปล่าเจ้"
"หรือว่าเป็นหนูเจ้"
สาวๆ ที่เจนสนามรีบเดินเข้ามาถามเจ้านายสาวด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะปกติแดเนียลไม่ย่างกรายมาเฉียดแถวนี้
"โอ้ย! เงียบ! ไม่เรียกใช้ใครทั้งนั้นแหละ กลับไปทำงานของตัวเองได้แล้ว" เจ้โรสพยายามปรับสีหน้าตัวเองให้เป็นปกติ ก่อนจะเดินออกจากห้องแต่งตัวไป
ยาหยีมองซ้ายมองขวาก่อนจะเดินเข้าไปหาเจ้โรสที่กำลังรับแขกอยู่ในตอนนี้
"พี่โรสมีอะไรให้หยี..."
"ไปเลย! ไม่ต้องมาช่วยอะไรฉันทั้งนั้น"
"ทำไมคะ? หยีทำอะไรให้พี่โรสไม่สบายใจหรือคะ?"
"เฮ้อ!" เจ้โรสถอนหายใจ เมื่อหญิงสาวตรงหน้าเธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
"เธอไปดูแลคุณแดเนียลเถอะ ไม่ต้องอยากทำงานอะไรทั้งนั้น"
"แต่..."
"ถ้าไม่อยากให้ฉันเดือนร้อน ทำตามที่ฉันบอกก็พอ"
"ค่ะ" ยาหยีพยักหน้าตอบรับคนตรงหน้าเธอ ก่อนจะเดินคอตกไปหาเอริค
"ฉันก็คิดว่านายจะกินเล่นๆ ดันติดใจแกงจืดซะงั้น โชคดีนะสาวน้อย หวังว่าเธอคงไม่..." เจ้โรสสลัดความคิดบางอย่างออกจากหัวตัวเอง เมื่อริมฝีปากแดงพึมพำตามหลังคนตัวเล็กที่เดินจากไป
