บทที่ 9 พื้นที่ส่วนตัว
ห้องทำงานแดเนียล
เจ้าของผับสั่งงานลูกน้องคนสนิททั้งสองด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เมื่อภารกิจในครั้งนี้เขาอาสาออกหน้าแทนสามหนุ่มที่มีพันธะรอบตัว
"อย่าให้พลาดนะ"
"ครับนาย" เดวิดรับคำแดเนียล
"นี่ข้อมูลของลูกค้าพวกมันครับ คุณแทนไทฝากผมมาครับ" เอริคยื่นแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กให้แดเนียล
"อือ ไปทำทุกอย่างตามแผนได้"
"ครับนาย / ครับนาย" สองบอดี้การ์ดหนุ่มโค้งศีรษะให้แดเนียล ก่อนทั้งสองจะเดินออกจากห้องทำงานเจ้านายหนุ่มไป
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"ใคร?"
"หยีเองค่ะ"
"เข้ามา"
ยาหยีเดินเข้ามาภายในห้องทำงานแดเนียลอย่างกล้าๆ กลัวๆ เมื่อนี่เป็นครั้งที่สองที่แดเนียลยอมให้เธอเข้ามาในห้องนี้อีกครั้ง
"นั่งลงก่อนสิ"
"ค่ะ"
"เธออยากทำงาน?"
"คะ? ใช่ค่ะ หยีไม่อยากอยู่เฉยๆ เป็นภาระให้คุณค่ะ" คนตัวเล็กตอบคำถามมาเฟียหนุ่ม
"งั้นก็มาช่วยงานฉัน"
"จริงหรือคะ? คุณแดเนียลจะยอมให้หยีช่วยงานคุณจริงๆ หรือคะ?" คนตัวเล็กทำหน้าตื่นเต้น
"ทำไมต้องทำหน้าดีใจขนาดนั้น"
"ก็หยีอยากช่วยงานคุณ"
"ไม่เคยพบเคยเจอ ใครๆ ก็อยากอยู่เฉยๆ สบายๆ กันทั้งนั้น"
ยาหยีส่งยิ้มหวานมองหน้าแดเนียล เมื่อคนตัวใหญ่ยอมให้เธอช่วยงานเขา
ห้องนอนแดเนียล
"เธออยากแยกห้องไหม?" แดเนียลเอ่ยถามหญิงสาวที่เดินตามหลังเขาเข้าห้องมา
"คุณแดเนียลอึดอัดหรือคะ?" ยาหยีเอ่ยถามแดเนียด้วยน้ำเสียงที่เบาลง
"ฉันแค่คิดว่าเธออยากมีพื้นที่ส่วนตัว"
"หยีแล้วแต่คุณเลยค่ะ ยังไงคุณก็เป็นเจ้านายหยี" คนตัวเล็กก้มหน้ายอมรับกับทุกอย่างที่แดเนียลอยากให้เธอทำ
"เลี้ยงง่าย" แดเนียลพยักหน้ามองหญิงสาวที่เดินเข้าห้องน้ำไป
รุ่งเช้า
"พร้อมแล้วใช่ไหมครับ" เอริคเอ่ยถามคนตัวเล็กที่เดินออกมาจากห้องนอนเจ้านายเขา
"จะไปไหนกันหรือคะ?" ยาหยีทำหน้าสงสัย
"ไปห้องใหม่คุณไงครับ"
"ห้องใหม่?"
"นายให้ผมเตรียมห้องให้คุณตั้งแต่เมื่อคืน วันนี้ผมเลยมารับคุณไปดูครับว่าจะให้ปรับเพิ่มตรงไหนไหม"
"ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ห้องยังไงหยีก็อยู่ได้"
"เชิญครับ"
เอริคเดินนำยาหยีออกจากผับไปยังลานจอดรถ ร่างสูงขับรถยี่ห้อหรูพาคนตัวเล็กไปยังจุดมุ่งหมายที่เขาจัดเตรียมไว้ตามคำสั่งแดเนียล
คอนโดหรูกลางใจเมือง
"ที่นี่หรือคะ?" ยาหยีทำหน้าตกใจเมื่อเห็นคอนโดตรงหน้าตัวเอง
"ครับ ขึ้นไปข้างบนกันดีกว่าครับ"
ยาหยีก้าวเดินด้วยความกังวล เมื่อทุกอย่างภายในคอนโดแห่งนี้หรูหราจนเธอไม่กล้าแตะต้องอะไรสักอย่าง และที่สำคัญที่นี่เงียบจนดูน่ากลัว
"ห้องนี้ครับ"
เอริคเปิดประตูให้คนตัวเล็กเดินเข้าไปภายในห้องของเธอ ยาหยีชะงักเท้าเมื่อทุกอย่างตรงหน้ากว้างขวางและหรูหรา จนเธอไม่กล้าที่จะพักอาศัย
"หยีอยู่ไม่ได้หรอกคะ มันใหญ่เกินไป"
"ไม่ต้องห่วงหรอกเธอไม่ได้อยู่คนเดียว"
"คุณแดเนียล"
แดเนียลเดินออกมาจากห้องมุมซ้ายมือกับเดวิด ก่อนจะพยักหน้าให้บอดี้การ์ดทั้งสองหลบไป
"จะมีใครมาอยู่กับหยีหรือคะ?"
"ฉันไง"
ยาหยีมองหน้าแดเนียลด้วยแววตาแปลกใจ เมื่อชายหนุ่มไม่เคยพักที่อื่นนอกจากผับของเขา
"ฉันล้อเล่น ทำไม? เธอกลัวอะไร?"
"ป่าวค่ะ หยีรู้สึกว่ามันมากเกินไป ที่จริงหยีอยู่ที่ผับก็ได้ ถ้าคุณแดเนียลไม่อยากให้หยีอยู่ห้องคุณ ให้หยีอยู่ห้องพักพนักงานก็ได้ค่ะ" คนตัวเล็กบอกแดเนียลไปอย่างที่ใจคิด
"ไหนบอกจะเป็นเด็กดี ตอนนี้กล้าขัดฉันแล้วเหรอ?"
"ป่าวค่ะ หยีไม่กล้า..."
"มานี่ ไปดูห้องนอนเธอกัน"
แดเนียลคว้าข้อมือเล็กให้เดินตามเขาเข้าไปยังห้องมุมสุดด้านใน มือใหญ่ผลักประตูเข้าไปก่อนดึงคนตัวเล็กมายืนด้านหน้าตัวเอง
"ชอบไหม?"
ใบหน้าหวานเผยรอยยิ้มออกมาทันที เมื่อเห็นห้องนอนที่ถูกตกแต่งน่ารักและมีสีสันสะอาดตา ทำให้เธอนึกถึงห้องนอนของตัวเองก่อนหน้านี้
"ชอบค่ะ"
"นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของเธอ เธอมีสิทธิ์กับทุกอย่างในนี้"
"ขอบคุณนะคะ หยีไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไง กับสิ่งที่คุณทำให้..."
"เป็นเด็กดีให้ฉันก็พอ" แดเนียลเอ่ยตัดบทหญิงสาวที่กำลังจะร่ายยาวขอบคุณเขา
"ค่ะ" คนตัวเล็กก้มหน้ารับคำร่างใหญ่ที่ดึงเธอเข้าไปแนบอกแกร่งเขา
"พักผ่อนเถอะ ฉันไปแล้ว"
"คุณแดเนียล...จะมาที่นี่อีกใช่ไหมคะ?"
"ฮ่าๆ กลัวฉันจะทิ้งเธอหรือไง?"
"ค่ะ" ยาหยีตอบกลับแดเนียลด้วยใบหน้าใสซื่อ
"หึ เด็กน้อย" แดเนียลลูบผมยาวสลวยยาหยีพร้อมส่งยิ้มให้หญิงสาวที่เงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยใบหน้าที่เศร้าลง
"ตอนเย็นเจอกัน"
ริมฝีปากหนาก้มลงมาจูบริมฝีปากอวบอิ่มก่อนจะถอนออกช้าๆ อย่างอ้อยอิ่ง และตัดใจเดินออกจากห้องนอนหญิงสาวไป
คนตัวเล็กส่งยิ้มหวานให้แดเนียล เมื่อได้ยินประโยคส่งท้ายที่ชายหนุ่มบอกกับเธอ
หน้าห้องพักยาหยี
"วันนี้กูไม่เข้าผับ"
"ครับนาย" เอริครับคำสั่งเจ้านายหนุ่มพร้อมหันไปมองเดวิดที่เดินมาเคียงคู่เขา
"เตรียมของพร้อมหรือยัง?"
"เรียบร้อยครับนาย" เดวิดตอบคำถามแดเนียล เมื่อก่อนหน้านี้มาเฟียหนุ่มให้เขาไปทำอะไรบางอย่างให้
แดเนียลพยักหน้าให้สองบอดี้การ์ดหนุ่ม ก่อนจะเดินนำเอริคและเดวิดไปยังลิฟต์ส่วนบุคคลของคอนโดหรู
คฤหาสน์นอกชานเมือง
ผัวะ!!
เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าสากของร่างใหญ่ที่ยืนก้มหน้าอยู่ในตอนนี้ดังไปทั่วห้องโถง ทำเอาชายชุดดำอีกสี่ห้าคนรีบก้มหน้าเพราะกลัวว่าตัวเองจะเป็นรายต่อไป
"แค่ผู้หญิงคนเดียวพวกมึงยังหาไม่เจอ พวกมึงนี่เลี้ยงเปลืองข้าวสุกจริงๆ"
"พวกผมขอโทษจริงๆ ครับคุณภาคิน"
"ไสหัวออกไป!!"
ชายหนุ่มผิวเข้ม หน้าตาดี รูปร่างสูงโปร่ง หลับตาลงช้าๆ เพื่อข่มอารมณ์โกรธของตัวเอง เมื่อลูกน้องของเขาทำงานไม่ได้ดั่งใจ
"ใจเย็นสิ ยัยหนูคงไปเที่ยวเล่นตามเคย" เสียงแหบพร่าของชายแก่เดินเข้ามาตบเบาๆ ที่ไหล่ของลูกชาย
"แด๊ด น้องหายไปเป็นเดือนแล้ว แด๊ดยังจะใจเย็นได้อีกเหรอ?" ภาคินถอนหายใจเอ่ยกับผู้เป็นพ่อที่ยังใช้ชีวิตปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ยัยหนูเพิ่งเรียนจบ ให้น้องได้ใช้ชีวิตบ้าง แกก็กังวลเกินเหตุ"
"แด๊ดก็รู้ว่าน้องไม่เคยเหลวไหล ยิ่งถ้าหนีเที่ยว ไม่มีทางเป็นไปได้ ผมว่าเรื่องนี้มันไม่ชอบมาพากล ลูกน้องผมก็ตามหาไม่เจอ แด๊ดไม่คิดว่ามันแปลกงั้นเหรอ?" ภาคินเอ่ยทุกอย่างที่ผิดปกติออกมา
"ฉันมีงานต้องทำ"
"แด๊ดปิดปังอะไรผมหรือเปล่า" ภาคินเอ่ยถามผู้เป็นพ่อด้วยคำถามสงสัย
คนแก่มองหน้าลูกชายนิ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องโถ่งไปโดยไม่สนใจตอบคำถามชายหนุ่ม
"ท่านครับ ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ" ลูกน้องคนสนิทของคนแก่เดินมาโค้งศีรษะบอกเจ้านาย
"อื้ม"
ใบหน้าหล่อมองตามหลังผู้เป็นพ่อ ที่เดินขึ้นรถไปพร้อมลูกน้องคนสนิทของท่าน
