บทที่ 10 BAD BABY (SEAN) 09 : ไปสั่งสอนยัยนั่น(1)
(Alice’s talk)
“ทำไมรักยังไม่มาอีกนะ นี่อาจารย์สอนมา 10 นาทีแล้วนะ” ฉันชะเง้อมองออกไปนอกห้องเรียนหลายต่อหลายครั้งก็ยังไม่เห็นวี่แววของเพื่อนรักเลย
“เราว่ามันแปลกๆ นะ อลิซลองโทรหาเลิฟดูดีกว่า” กายที่นั่งถัดจากฉันพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบายใจ
“โทรศัพท์รักอยู่ในกระเป๋าน่ะ ไม่ได้พกติดตัวไปด้วย” ฉันกระสับกระส่ายรู้สึกใจหวิวแปลกๆ ก่อนจะได้ยินเสียงขออนุญาตดังมาจากประตูหน้าห้องเรียน
“เชิญค่ะนักศึกษา...ทำไมถึงเข้าเรียนช้าขนาดนี้มันเกินเวลามา 10 นาทีแล้วนะ” เสียงอาจารย์เอ่ยถามนักศึกษาวิศวะชายที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่
“ขอโทษครับ...พอดีว่าผมช่วยพาน้องผู้หญิงที่ถูกทำร้ายในห้องน้ำไปส่งที่ห้องพยาบาลมาครับเลยมาเข้าเรียนช้า”
“เธอว่าใครถูกทำร้ายนะ” อาจารย์ถามอย่างสงสัย
แต่คงไม่ใช่แค่อาจารย์เท่านั้น นักศึกษาคนอื่นที่อยู่ในห้องที่ได้ยินเรื่องทั้งหมดก็คงอยากรู้เหมือนกันรวมถึงฉันด้วย อดรู้สึกตงิดใจไม่ได้จนต้องหันไปมองหน้ากาย แล้วก็เห็นกายมองหน้าฉันอยู่เหมือนกัน
“น้องเขาเรียนวิชานี้ด้วยครับชื่อว่า ลักษณ์นารา กิจบริบูรณ์”
“รัก/เลิฟ!” สิ้นคำพูดของพี่ผู้ชายคนนั้น ฉันกับกายก็อุทานออกมาเสียงดัง
“เพื่อนของน้องเหรอ?”
“ใช่ค่ะ/ครับ!” ฉันกับกายตอบพร้อมกับลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่เดินตรงไปหาพี่ผู้ชายคนนั้นทันที
“เพื่อนหนูตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะพี่ เพื่อนหนูเจ็บมากรึเปล่าคะ” ฉันละล่ำละลักถามอย่างร้อนใจ
“ตอนนี้ทำแผลและนอนพักอยู่ที่ห้องพยาบาลครับ”
“เอ่อ...อาจารย์คะ หนูขออนุญาตไปดูเพื่อนหน่อยได้ไหมคะ”
ถึงพี่เขาจะบอกมาแบบนั้นแต่ฉันอยากจะเห็นด้วยตาตัวเองมากกว่า ฉันไม่กลัวเรื่องจะถูกหักคะแนนหรืออาจารย์จะเช็คขาดในคาบเรียนนี้ฉันก็ไม่สนใจแล้ว เพราะตอนนี้อาการของรักน่าเป็นห่วงที่สุด ยิ่งรู้สาเหตุที่รักบาดเจ็บเพราะถูกทำร้าย ฉันก็ไม่สามารถนั่งเรียนได้อีกต่อไป
“งั้นเอาอย่างนี้แล้วกัน...” อาจารย์ประจำวิชาพูดกับฉัน ก่อนจะหันไปพูดกับนักศึกษาทั้งหมดในห้องด้วย
“วันนี้ยกคลาส...ส่วนเรื่องสอนชดเชยอาจารย์จะหาเวลาแล้วจะบอกกับนักศึกษาอีกทีนะคะ เลิกคลาสค่ะ”
หลังจากที่อาจารย์ยกคลาสพวกเรารวมถึงรุ่นพี่คนนั้นก็เดินตรงไปที่ห้องพยาบาลทันที อาจารย์เดินเข้าไปถามกับนักศึกษาแพทย์ที่เป็นคนดูแลรัก เพื่อยืนยันว่าแผลที่เกิดกับรักนั้นเกิดจากการถูกทำร้ายร่างกายจริงๆ ก่อนที่อาจารย์จะเดินออกมาคุยกับรุ่นพี่คนนั้นที่หน้าห้องอยู่พักนึงแล้วอาจารย์ก็แยกตัวไป
“พอดีว่าพี่ต้องไปก่อนน่ะครับ นี่เบอร์พี่ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็โทรมาได้ตลอดเลยครับ”
“ขอบคุณนะคะพี่เอที่ช่วยเลิฟไว้ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ” ฉันรับกระดาษแผ่นเล็กที่พี่เอยื่นให้ พร้อมกับยกมือไหว้เขาอยู่หลายครั้ง
ฉันเองก็เพิ่งมารู้จักชื่อของรุ่นพี่คนที่ช่วยยัยรักไว้ก็เมื่อไม่กี่นาทีนี่เอง แต่ดูเหมือนว่ากายจะพอรู้จักกับพี่เอคนนี้อยู่เหมือนกัน
“ไม่เป็นไรครับ งั้นพี่ขอตัวก่อน” ก่อนไปพี่เอก็ยิ้มให้ฉัน ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กายเบาๆ และเดินออกจากห้องพยาบาลไป
ตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่ฉันกับกาย เราสองคนมองหน้ากันแม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่ฉันว่าเราสองคนก็น่าจะกำลังรู้สึกแบบเดียวกัน
“อลิซเดี๋ยวเราอยู่เป็นเพื่อนด้วย ถ้าเลิฟตื่นเราจะได้ขับรถไปส่งที่ห้อง” กายพูดอย่างเป็นห่วง
"ขอบใจนะ..." ฉันพยักหน้ารับ
เพราะไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายเพื่อนรัก มันเลยทำให้ฉันกังวลว่าพวกนั้นจะกลับมาอีก อย่างน้อยมีกายอยู่ที่นี่ด้วยมันก็ทำให้อุ่นใจขึ้นมาก
ฉันลากเก้าอี้มานั่งที่ข้างเตียงไล่สายตามองใบหน้าของเพื่อนด้วยความสงสาร เพราะร่องรอยการถูกทำร้ายร่างกายมันชัดเจนจนไม่ต้องเพ่งหา มุมปากแตกแก้มทั้งสองข้างมีรอยนิ้วปรากฎเป็นรอยแดงทั้งสองข้าง ต้นแขนมีรอยฟกช้ำเขียวเป็นจ้ำ เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนมอมแมมจนมองไม่เห็นเคล้าของเสื้อนักศึกษาสีขาวสะอาดตาอย่างก่อนหน้านี้เลย
“ทำไมนะรัก ทำไมต้องมาโดนอะไรแบบนี้ด้วย” ฉันกระซิบถามเสียงเบาพลางบีบมือเพื่อนด้วยความรู้สึกเสียใจ
ฉันกัดปากตัวเองแน่นพยายามจะไม่หลุดพูดอะไรออกไปมากกว่านี้ และพอจะเดาเรื่องขึ้นมาได้กลายๆ ว่าเรื่องที่รักถูกทำร้ายมันจะต้องเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นอย่างแน่นอน ส่วนคนที่ทำก็น่าจะเป็นกลุ่มเดิมที่เคยทำร้ายเราสองคน แล้วคนที่ฉันสงสัยที่สุดก็ดันเป็นแฟนกับเพื่อนของฉันที่ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ในห้องนี้ด้วย
ฉันชำเลืองมองกายที่นั่งอยู่ที่มุมห้องก็เห็นว่ากายก็มีสีหน้าที่เคร่งเครียดอยู่เหมือนกัน เขานั่งกดโทรศัพท์อยู่พักนึงเหมือนกำลังแชทคุยกับใครสักคนอยู่ แม้อยากจะถามว่าคนนั้นใช่ม่านฟ้าหรือเปล่า แต่ฉันก็เลือกที่จะเงียบและนั่งรอให้คนเจ็บฟื้นขึ้นมาเพื่อจะได้ถามในเรื่องที่ฉันสงสัย แล้วก็ภาวนาในใจขอให้เรื่องบ้าๆ นี่มันจบลงสักที
(Alice End)
