บทที่ 15 เจ็บแต่จบ

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน ก่อให้เกิดลำแสงเป็นเส้นยาวบนพื้น ชายหนุ่มที่ท่อนบนเปลือยเปล่าขยับตัวอย่างเกียจคร้าน เขาเอื้อมมือคลำสะเปะสะปะไปหาคนตัวเล็กที่ควรจะนอนข้าง ๆ แต่สิ่งที่เขาพบกลับเป็นเพียงความว่างเปล่า...

จากความสะลึมสะลือ ปีขาลลืมตาขึ้นทันที หัวใจเต้นระรัว ร่...