บทที่ 2 เจอของจริง
ปีขาลถอนหายใจยาว ความกระวนกระวายที่เกาะกุมเขามาทั้งคืนค่อย ๆ จางลง เมื่อเห็นภาพจากกล้องวงจรปิดบนจอแสดงแค่ชายหญิงนั่งกินข้าวร่วมกัน ไม่มีอะไรที่ดูผิดปกติหรือเกินเลย
เขาพิงตัวกับพนักเก้าอี้ ความเครียดที่รัดเขาไว้อย่างเหนียวแน่นคลายออกเพียงเล็กน้อย แต่ความระแวงยังคงรบกวนใจ ราวกับเงาที่ไม่ยอมหายไปง่าย ๆ
“เห็นไหม กูบอกแล้ว มึงคิดมากเกินไป” กฤตินพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ พลางตบบ่าเพื่อน
“อืม กูคงระแวงไปเอง... แต่กวางก็ไม่น่าไว้ใจ ยิ่งพักนี้ยิ่งทำตัวแปลก” ปีขาลพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความกังวล ดวงตายังจับจ้องจอภาพ เผื่อว่าจะมีอะไรเล็ดลอดสายตาไป
ความทรงจำในหัวพาเขากลับไปเมื่อสามเดือนก่อน ตอนที่จับได้ว่าเธอแอบแชตกับผู้ชายอีกคน คำว่า ‘คิดถึง’ ที่เธอพิมพ์ยังติดอยู่ในใจ ไม่ยอมจางหาย
ยิ่งนึกก็ยิ่งโกรธ แทนที่เธอจะสำนึกผิด กลับหัวเราะและบอกว่าเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน ‘ก็แค่ทำงานด้วยกันเฉย ๆ เขาแค่มาถ่ายแบบให้’ เธอบอกแบบนั้นด้วยสีหน้าไม่สะทกสะท้าน
แต่ใครจะไปเชื่อว่าเพื่อนร่วมงานที่ไหนจะส่งข้อความบอก 'คิดถึง' กันในเมื่อรู้ว่ามีแฟนแล้ว แถมแฟนของเธอก็ไม่ใช่คนที่ไม่มีใครรู้จัก ฟอลโลเวอร์เกือบสามแสนคนที่ติดตามเธอต่างก็รู้กันหมด แล้วไอ้เหี้ยนั่นจะไม่รู้ได้ยังไง!
แค่คิดก็เหมือนมีไฟสุมอยู่ในอก แต่เอาเถอะ... จะโทษแต่มือที่สามก็ไม่ได้ คนของตัวเองนั่นแหละตัวดี! ทุกครั้งที่พูดย้ำเรื่องนี้ เธอก็โวยวายใส่หาว่าเขาไม่เชื่อใจพอพูดแรง ๆ หน่อยก็กล้าท้าทาย ‘ถ้าไม่พอใจก็เลิกกันสิ’
‘ท้ามาอย่างนี้ใครจะยอมเลิกวะ... ก็คนมันรักไปแล้ว’ ปีขาลนึกในใจ
ทุกอย่างมันยุ่งเหยิงไปหมด แต่จะให้เขายอมเลิกจริง ๆ ก็ไม่มีทางหรอก รักมากขนาดนี้ ใครจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ กัน
เหตุการณ์นั้นยิ่งสุมไฟในใจ ทำให้เขาเชื่อใจเธอน้อยลงเรื่อย ๆ ความรู้สึกไม่มั่นคงเริ่มกัดกินจิตใจเหมือนปลวกที่กัดกร่อนไม้ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ยังรักเธออย่างท่วมท้น รักมากจนยอมทุกอย่าง แม้จะเจ็บปวด
“ไว้ใจน้องหน่อยเถอะ เด็กมันยังวัยรุ่น คงแค่อยากสนุก ตอนมึงอายุเท่าน้อง มึงก็ไม่น้อยหน้าใครเลยนะ” กฤตินพยายามพูดปลอบ
ปีขาลพยักหน้าเบา ๆ แม้ความระแวงยังคงอยู่ แต่เขาก็ยอมรับว่าที่เพื่อนพูดมันก็ถูก
“อืม... ก็จริงของมึง” ปีขาลพึมพำ คำพูดของกฤตินทำให้เขานึกถึงช่วงวัยรุ่นของตัวเอง ตอนนั้นเขาก็สุดเหวี่ยงเหมือนกัน คุยกับผู้หญิงทีละสี่ห้าคน เปลี่ยนคู่ขาแทบทุกเดือน เรียกได้ว่าเป็นเพลย์บอยตัวพ่อเลยก็ว่าได้
จนกระทั่งเขาเจอกับ ‘กวางสาวยั่วสวาท’ เมื่อสองปีก่อน เธอทำให้เขาหยุดทุกอย่าง ทั้งนิสัยเจ้าชู้และชีวิตที่ไร้ทิศทาง เขาเริ่มวางแผนชีวิต วาดฝันถึงการแต่งงานและมีลูกสักสองสามคน
เพียงแค่คิดถึงอนาคต เขาก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข หวังว่าในวันนั้น ภรรยาของเขาจะต้องเป็นกวางน้อยที่เขารักอย่างสุดหัวใจ
“เด็กมันยังคึกคะนอง มึงควรจะปล่อยวางบ้าง ถ้าคุมมากเกินไป ระวังจะเสียเค้าไปจริง ๆ” กฤตินพูดเตือนอีกครั้ง แต่คราวนี้คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่ทิ่มแทงหัวใจ
ปีขาลหันขวับมองหน้าเพื่อน “อ้าว ไอ้สัส นั่นปากเหรอ! ถ้ากวางทิ้งกูไปจริง มึงก็เตรียมหยอดข้าวต้มกูได้เลย” เขามองกฤตินอย่างหงุดหงิด
“มึงจริงจังขนาดนั้นเลยเหรอวะ” กฤตินยักคิ้ว มองเพื่อนอย่างไม่อยากเชื่อ ปีขาลแม่งคลั่งรักเกินไปแล้วจริง ๆ
“เออ! ขนาดนั้นแหละ” ปีขาลตอบเสียงหนักแน่น ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “ขอบใจนะเพื่อน กูไปบริษัทก่อน บาย”
เขาลุกขึ้นเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี พร้อมผิวปากเบา ๆ เหมือนน้ำหนักที่เคยกดทับในใจเบาลงบ้าง ต่างจากตอนขามาอย่างเห็นได้ชัด
กฤตินมองตามหลังเพื่อน พลางหัวเราะเบา ๆ “มึงเจอของจริงเข้าแล้ว ไอ้ปีขาล...” เขาพึมพำกับตัวเอง ส่ายหน้าอย่างขำขัน
ย้อนคิดถึงสมัยก่อนที่ผู้หญิงต่างร้องไห้ขอให้ปีขาลอย่าทิ้งพวกเธอ แต่ตอนนี้กลับเป็นปีขาลที่กลัวจะถูกทิ้งเสียเองจนแทบคลั่ง
บรรยากาศในห้องเลคเชอร์หลังจากอาจารย์นิตยาเดินออกไป กลายเป็นห้องสนทนาสบาย ๆ เสียงเล็กแหลมบ่นขึ้นทันทีที่ประตูปิดลง
“โอ๊ย เบื่อ! เมื่อไหร่จะเรียนจบวะ? ขี้เกียจเรียนแล้วนะเนี่ย” กรินาถอนหายใจเฮือกใหญ่ นั่งนิ่งพลางเอามือเท้าคางอย่างเหนื่อยหน่าย
วิชานี้เหลือแค่เซคเดียวให้เลือกลง จึงต้องฝืนตัวเองมานั่งเรียน ถึงไม่อยากแต่ก็เลี่ยงไม่ได้ ปีสี่แล้ว ถ้าไม่ลงตอนนี้ จบไม่ทันแน่
เธอหยิบกระจกพกพาขึ้นมา เติมลิปสติกเล็กน้อย ทำเหมือนว่าการแต่งหน้าจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง
“อาจารย์นิตยาโหดจริง ๆ ที่จริงกูตื่นมาลงของอาจารย์นิรันดร์ทันนะ แต่ดันต้องมาเรียนเป็นเพื่อนมึงเนี่ย กวาง” สิงหา หนุ่มหน้าหวานคนเดียวในกลุ่มบ่นพร้อมกับเหล่มองหญิงสาวที่กำลังเช็คหน้าผ่านกระจก
กรินายักไหล่ไม่ใส่ใจ แล้วยื่นหน้าเข้าใกล้เพื่อนชาย “แหม เตง... อยากอยู่กับเค้าก็ยอมรับมาเถอะ ใช่ไหมคะ น้องออกัส เด็กน้อยของมัมหมี” เธอพูดหยอก แกล้งกระซิบใกล้ ๆ
“กวนตีน” สิงหาเบือนหน้าหนีทันควัน หูแดงนิด ๆ ด้วยความอาย เขาไม่เคยชอบฉายา ‘เด็กน้อยของมัมหมี’ ที่แฟนคลับตั้งให้เลย แม้จะสูงถึงร้อยแปดสิบสาม แต่ภาพลักษณ์น่าเอ็นดูจากซีรีส์ยังติดตัวเขามาเสมอ
“กวาง...” เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น แววตาจับจ้องเธอ ท่าทางจริงจังกว่าปกติ ราวกับส่งสัญญาณให้หยุดเล่น
คนขี้เล่นชะงัก แต่ยังไม่ทันตอบอะไร พิมใจที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ รีบสะกิดแขน “เฮ้ย! อีกวาง ถอยออกมาหน่อย มีคนยกมือถือถ่ายอยู่”
กรินาเบือนหน้าออกอย่างเร็ว คนยังเดินออกจากห้องไม่หมด เพื่อนที่เป็นดาราในกระแสย่อมถูกจับตามอง ถ้ามีใครถ่ายคลิปไปลงโซเชียล คนที่จะเดือดร้อนก็คือเธอเอง ถ้าชิปเปอร์ ‘ก็อตกัส’ ไม่พอใจ ไอจีเธอคงโดนถล่มยับ
“แน่ะ! หูแดงเลยอะ เขินกูเหรอ” กรินายิ้มแซว แม้จะหยุดเล่น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยั่วหนุ่มหน้าหวานที่หูแดงจัด
“ไวต่อความรู้สึกจริงนะ ของมันเคยสัมผัสมันคุ้น ก็งี้แหละเนอะ” เธอกระซิบก่อนหัวเราะเบา ๆ อย่างพอใจ
เธอหยุดแกล้งแล้วหันไปหาพิมใจ เพื่อนสาวที่เป็นหุ้นส่วนแบรนด์ ‘Sweet & Sassy’ แบรนด์เสื้อผ้าสไตล์ลูกคุณหนูที่เต็มไปด้วยความหวานซ่อนเปรี้ยว และแสนซุกซนไม่แพ้ตัวเธอเอง
“วันนี้ไปถ่ายงานใช่ไหมพิม? ที่คาเฟ่เปิดใหม่น่ะ”
“ไปสิ แต่กูไม่ได้ขับรถมาว่ะ รถเข้าศูนย์อยู่” พิมตอบพร้อมถอนหายใจเบา ๆ
“กูก็ไม่ได้เอามา เมื่อเช้าผัวมาส่ง” กรินาพูดพร้อมนึกถึงแฟนหนุ่มขี้บ่น แล้วรีบหยิบมือถือขึ้นมากดแจ้งเขาว่าหลังเลิกเรียนจะไปไหนต่อ ไม่บอกไม่ได้แน่ ๆ ถ้าเขารู้ทีหลัง คงโดนบ่นจนหูชา
“ออกัส มึงจะไปไหนต่อ?” พิมใจหันไปถาม
“เข้าตึกไปคุยงาน” เขาตอบเสียงเรียบ สายตายังจับจ้องกรินาที่กำลังยิ้มขณะพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์
“งั้นพวกกูขอติดรถไปด้วยนะ มันเป็นทางผ่านพอดีเลย” พิมใจพูดขึ้น
“ได้ดิ” สิงหาพยักหน้ารับง่าย ๆ ก่อนที่ทั้งสามจะเก็บของแล้วออกจากห้องเรียนที่เต็มไปด้วยความเครียดจากวันแรกของเทอม
รถยนต์แอสตัน มาร์ติน ดีบีเอส ซุปเปอร์เลเจอรา สีดำเงาวับจอดนิ่งอยู่หน้าคาเฟ่สไตล์ยุโรป ตรงตามพิกัดที่แฟนสาวส่งมา ปีขาลลดกระจกรถลงเล็กน้อย
สายตาคมกวาดมองหาท่ามกลางฝูงชน จนในที่สุดก็เห็นกรินาเดินออกมาพร้อมกับเพื่อนสาว ไม่นานนักเสียงสนทนาของพวกเธอก็เล็ดลอดเข้าหู
“ให้กูรอเป็นเพื่อนไหม?” กรินาหันไปถามเพื่อนสนิท ขณะยืนอยู่ข้างรถหรูสองที่นั่ง คงเป็นไปไม่ได้ที่พิมใจจะกลับพร้อมกัน
“ไม่ต้อง ๆ มึงกลับก่อน เดี๋ยวพี่ต้อมจะถึงแล้ว” พิมใจยิ้มอ่อน ส่งสายตาบอกเป็นนัยว่าเธอสบายดี
กรินาพยักหน้ารับ ก่อนโบกมือให้เพื่อนสนิทแล้วเปิดประตูรถนั่งลงข้างคนขับ ปีขาลหันไปมองเธอ ดวงตาเปล่งประกายเล็กน้อย
“แวะกินอะไรก่อนไหม หิวหรือยัง?” เขาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ไม่เอา เดี๋ยวค่อยสั่งมากินในห้องดีกว่า กวางเหนียวตัวจะแย่แล้ว อยากอาบน้ำมากกว่า” เธอบ่นงอแงเล็กน้อย ทำให้ปีขาลอดยิ้มให้กับความน่ารักนั้นไม่ได้ จากนั้นเขาเหยียบคันเร่ง พารถพุ่งตรงกลับคอนโดหรูริมแม่น้ำทันที
เมื่อถึงห้อง กรินาก็พุ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว หลังจากอาบน้ำเสร็จเธอล้มตัวลงนอนและหลับไปทันที ปีขาลมองแล้วเข้าใจดีว่าเธอคงเหนื่อยมาก
เขาปล่อยให้เธอนอนพัก ขณะที่ตัวเขานั่งเช็กงานที่ค้างอยู่ และตั้งใจจะสั่งอาหารมากินพร้อมกันในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า
แฟนสาวของเขา แม้จะดูเป็นคนรักสนุก ขี้เล่น และไม่จริงจังนัก แต่ลึก ๆ แล้วเธอมีความมุ่งมั่นพอสมควร อย่างวันนี้หลังเลิกเรียน เธอก็ยังไปทำงานถ่ายแบบเสื้อผ้าของแบรนด์ที่เธอก่อตั้งกับเพื่อน ซึ่งถ้าดูยอดขายก็ถือว่ากำลังไปได้ดี
เวลาผ่านไปราวสามชั่วโมงครึ่ง...
“อื้อ... หนูกวางหิวแล้วค่ะพ่อเสือ” เสียงงัวเงียดังขึ้นจากโซฟา กรินาขยับตัวอย่างขี้เกียจ พลางตาปรือมองแฟนหนุ่มที่ยังนั่งทำงานอยู่ ปีขาลเหลือบมองนาฬิกาดิจิตอล พบว่าตอนนี้ปาไปสามทุ่มครึ่งแล้ว
“พี่ก็หิวเหมือนกัน” เขาตอบด้วยน้ำเสียงอบอุ่น มือใหญ่ลูบหัวเธอเบา ๆ ขณะที่เธอค่อย ๆ ขยับตัวมาซบไหล่
กรินาคลอเคลียเหมือนเด็กงอแง ก่อนจะย้ายมานั่งบนตัก ทำหน้าแบะปากอ้อน ๆ ปีขาลยิ้มเอ็นดู เข้าใจดีว่าเธอแค่อยากได้ความสนใจ ไม่ได้งอนจริงจัง
“อยากกินอะไร สั่งเลยครับ พี่กินได้หมด” เขายื่นมือถือให้เธอเลือกอาหารในแอป ขณะที่มืออีกข้างลูบแขนเธอเล่นไปด้วย
เธอเลือกสั่งเนื้อดรายเอจชิ้นใหญ่ให้เขา ส่วนตัวเองสั่งแค่อกไก่ย่างกับสลัด แต่กินไก่ไปเพียงครึ่งชิ้นก่อนจะหยิบอีกครึ่งใส่จานเขา
“กินน้อยไปแล้วนะกวาง” เขามองเธอด้วยสายตาเป็นห่วง แม้จะรู้ว่าเธอรักสวยรักงาม แต่ก็อยากให้เธอดูแลสุขภาพมากกว่านี้
“พอแล้วเดี๋ยวอ้วน พ่อเสือกินต่อเลย หนูกินแค่สลัดก็อิ่มแล้ว” พูดจบ เธอยกเสื้อขึ้นโชว์หน้าท้องแบนราบอย่างภูมิใจ
“เธอไม่ได้อ้วนเลย แต่ถึงอ้วนขึ้นก็ยังสวยอยู่ดี” ปีขาลถอนหายใจเบา ๆ มองเธอด้วยความเป็นห่วง
“ไม่หรอก เดี๋ยวถ่ายรูปไม่สวย” เธอตอบสั้น ๆ ก่อนจะลุกเดินออกไป
ปีขาลได้แต่มองตามแล้วส่ายหน้า เข้าใจดีว่าเธอเอาแต่ใจและดื้อรั้น อาจเป็นเพราะเธอเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน ส่วนเขาก็เป็นลูกชายคนเดียวที่ถูกตามใจมาตลอด บางครั้งก็รู้สึกเหมือนเห็นตัวเองในอดีต
เขาคิดว่าการตามใจเธอในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อาจทำให้ความสัมพันธ์สบายใจมากขึ้น เพราะไม่อยากให้ความสัมพันธ์นี้ต้องจบลงเพราะเรื่องจุกจิกไม่เป็นเรื่อง
กับแฟนคนนี้... ปีขาลรักจริงหวังแต่ง!
