บทที่ 101 อยากนอนกอดเธอทั้งคืน

ท้องฟ้ามืดแล้ว เมธาและปัณชญายังคงยืนอยู่ที่ระเบียงห้องนอนของตัวเอง ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแนบหู พูดคุยและมองตากันหวานซึ้งตลอดเวลา

จดหมายที่ถูกพับเป็นจรวดพุ่งร่อนผ่านอากาศมาหยุดอยู่แทบเท้าปัณชญา เธอจึงหยิบขึ้นมาเปิดอ่านพร้อมรอยยิ้ม

“คิดถึงอีกแล้ว อยากนอนกอด”

ทั้งที่เพิ่งแอบไปใช้ช่วงเวลาแสนหวานมาด...