บทที่ 38 ใต้ผ้าห่ม

คนตัวบางปรือตาขึ้น ร้องครางเสียงเบาด้วยความตกใจ ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาที่ขยับยุกยิกกับร่างกายที่สั่นไหวและสัมผัสจูบเม้มซอกคอราวกับคนหิวกระหาย เธอไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดที่จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“พี่ม่อน...”

เรียกเขาเสียงเบาราวกระซิบ แต่เท่านั้นก็เพียงพอต่อการกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนของเสือร้าย

เขา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ