บทที่ 45 ดื้อ ๆ นี่แหละ ปราบพยศมันดี

“ถึงสักที เมื่อยจะแย่”

พิชชาลงจากรถ ยืดเส้นยืดสายด้วยความเมื่อยขบ หลังหลังจากนั่งทนให้ชาลีทั้งกอดทั้งจูบมาตลอดคืน

บัวบูชาและปัณชญาเดินตามลงมา กวาดตามองบรรยากาศของโรงเรียนที่อยู่บนยอดดอยสูงในช่วงเช้าซึ่งมีทะเลหมอกลงจนเต็มพื้นที่อย่างตื่นเต้น

“เอาล่ะค่ะทุกคน ตอนนี้เราก็มาถึงกันแล้วนะคะ ทุกคนช่ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ