บทที่ 65 แสนทรมาน...แต่อิ่มเอมใจ

เสียงนั้นและครีมเยิ้ม ๆ สีขาวตรงมุมปากทำอินทัชคิดดีไม่ได้เลย เขากัดกราม ปัดมือเล็กทิ้งแล้วเกลี่ยยาบนมุมปากให้เธอเบา ๆ

คนตัวบางชะงัก เบิกตาโต ตกใจจนแทบสิ้นสติ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำจากความประหม่า

ทว่าเสี้ยววินาที อินทัชก็โน้มลงมาจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างห้ามไม่อยู่อีกครั้...