บทที่ 28 21 พี่อ่อนไหวครับ

ฉันเงียบนิ่ง พูดอะไรไม่ออก ใจรู้สึกวูบโหวง แบบนี้เรียกเสียใจเหรอ คงจะใช่ มันเหมือนตอนที่แม่บอกให้ฉันออกจากบ้านมาเลย

ในตอนนี้ฉันก็ถูกไล่อีกแล้ว เรื่องของแม่ฉันไม่ได้เป็นคนผิด แต่ฉันก็ยอมเดินหันหลังออกมาให้แม่ได้ใช้ชีวิตครอบครัวกับคนที่แม่รัก ครอบครัวที่ไม่มีฉัน

เรื่องของคนตรงหน้าที่ฉันเป็นคนผิด ไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ