บทนำ
ไม่โกรธสิแปลก ฉันปิดบังเขานี่เนอะ
“ไม่ใช่นะคะ หนูไม่ได้โกหก” แก้ตัวได้แย่มากเลยคนดี
“ถ้าที่เธอทำไม่เรียกว่าการโกหก แล้วมันเรียกว่าส้นตีนอะไร” นับว่าครั้งนี้เขาพูดหยาบกับฉันมากเลยก็ว่าได้
“มันคือเรื่องที่หนูไม่จำเป็นต้องบอกรุ่นพี่ไงคะ”
“พี่เป็นนายจ้างเธอ ให้เธอทุกอย่าง เธอควรบอกพี่” มันก็จริง ฉันหลอกเขา ทั้งที่เขาช่วยฉันทุกอย่าง
“หนูแค่คิดว่ามันคือเรื่องส่วนตัวของหนู”
“แล้วที่เธอทำงานให้พี่ มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของพี่หรือไง มันไม่แฟร์สำหรับพี่เลยว่ะ” พี่สายรหัสมองฉันด้วยสายตาที่มีแต่ความผิดหวัง “ต่อไปนี้ เราสองคนจบกันคนดี ออกไปจากชีวิตของพี่ซะ”
เป็นครั้งแรกที่พี่สายรหัสเขาเรียกชื่อของฉัน และคงเป็นครั้งสุดท้ายเช่นกัน
บท 1
KONDEE TALK
ฉันชื่อ ‘คนดี’ ชื่อนี้เหมือนเป็นกรณีบังคับให้เป็นตามชื่อคล้ายกับว่าครอบครัวเฝ้าหวัง รักฉันมากมาย ทว่าความจริงมันตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
ฉันเป็นนักศึกษาปี1 เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาเครื่องกล เรียนเพราะใจรัก และตามเพื่อน อันนี้ข้อสำคัญ
ซึ่งการเลือกเรียนของฉันมันสวนทางกับบุคลิกที่ฉันเป็นโดยสิ้นเชิง ฉันเป็นคนที่มีเพื่อนน้อยมาก เพื่อนมีอยู่เพียงคนเดียว เป็นเพื่อนที่คบกันตั้งแต่สมัยเด็ก เขาชื่อ…
“คนดีเลิกเรียนแล้วไปรอพี่นาฟหน้าตึกซีนะ ดิสมีนัดไม่ได้ไปด้วย คนดีไปคนเดียวได้ใช่มั้ย” นี่ไงคะเพื่อนเพียงคนเดียวของฉัน เขาชื่อ ‘ดิส’ เป็นคนเดียวที่ฉันไว้ใจ
“เข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วง” ฉันส่งยิ้มไปให้ดิส
“หัดยิ้มบ่อย ๆ หน่อย รู้มั้ยว่าคนดียิ้มแล้วน่ารัก” ดิสส่งรอยยิ้มกลับมา เขาเป็นคนเดียวที่ฉันยิ้มให้ เพราะเขาคือคนเดียวที่บอกว่าฉันน่ารักในทุกเวลา
พี่นาฟ คือพี่สายรหัสของฉัน พี่นาฟอยู่ปี3 เขาเป็นรุ่นพี่ที่รุ่นน้องทุกคนเคารพ ฉันก็เช่นกัน
แต่ฉันพยายามเคารพนะ ที่พูดแบบนี้เพราะฉันหาจุดที่จะเคารพเขาไม่ได้สักนิดไง เอาเป็นว่าถ้าเจอเขาก็จะรู้เองว่าเขาเป็นคนยังไง
และแล้วเวลาหลังเลิกเรียนก็มาถึง ฉันดั้นด้นเดินมาตึกซีตามคำสั่งของพี่นาฟที่ฝากบอกผ่านดิสมา ถามว่าทำไมไม่บอกฉันเอง ก็เพราะฉันไม่มีเครื่องมือสื่อสารอะไรทั้งนั้น
ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็น จึงไม่ต้องมีมาเพื่อพกพาให้ลำบากการแบก
“ช้า” เมื่อเดินมาถึงฉันก็โดนต่อว่าโดยหนุ่มหน้าหล่อ หนุ่มฮอตของคณะวิศวะ หนุ่มหล่อที่คลั่งสาวไซซ์มินิตัวเล็กน่ารักน่ากอด ซึ่งฉันคนนี้ไกลโขจากสเปกของเขามาก
และมันเป็นเรื่องที่น่ายินดี เพราะฉันที่ได้เห็นความหื่นกามของเขาจนฉันสะอิดสะเอียนนั้น ฉันรับไม่ได้ถ้าหากวันใดวันหนึ่งเขามาทำตัวหื่นใส่ฉัน
“ขอโทษค่ะรุ่นพี่” ฉันขยับกรอบแว่นเล็กน้อยตามนิสัยที่สร้างให้มันเกิดความเคยชิน ‘รุ่นพี่’ คือคำที่ฉันเรียกเขา ฉันไม่เรียกชื่อ เพราะเราไม่สมควรสนิทกัน
“ถ้าช้าอีก ทีหลังจะให้เดินกลับเองนะเฉิ่ม แล้วอย่าหาว่าใจร้าย” พี่สายรหัสโยนกระเป๋าของเขามาให้ฉันรับ และแน่นอนว่าฉันคือคนถือมัน ส่วนเขาเดินตัวเบาสบาย
และ ‘เฉิ่ม’ คือชื่อที่เขาเป็นคนตั้งให้ฉัน ไม่สิ ไม่ใช่แค่เขา หลาย ๆ คนก็พากันตั้งให้ฉัน เนื่องจากฉันมันคนเฉิ่มเชยมาก ๆ สวมกระโปรงยาวถึงตาตุ่ม ถ้าวันไหนใส่กางเกงก็อย่าหวังว่าจะใส่แบบรัด ๆ ส่วนเสื้อช็อปก็ใส่ตัวใหญ่ ๆ อย่าคิดว่าจะได้เห็นความเซ็กซี่ เพราะฉันไม่มีให้ดู หัวฟูหยิกหยอง ผิวคล้ำ ติดไปทางดำเลยก็ได้ ใส่แว่นหนาเตอะกรอบโคตรโบราณ ปกปิดทุกอย่างไร้ซึ่งเสน่ห์ดึงดูด
และนี่แหละคือฉัน!
ฉันถึงบอกไงว่าฉันไม่เหมาะที่จะเรียนคณะที่เลิศหรูหนุ่มหล่อมากมายขนาดนี้ อ้อ รวมถึงการเข้าเรียนมหาวิทยาลัยนี้เลยก็ว่าได้ แต่สุดท้ายฉันก็เอาตัวเองมาอยู่ที่นี่ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าฉันไม่สมควรอยู่ ที่มาอยู่ก็เพื่ออนาคตของฉัน!
“อร่อยดี” พี่สายรหัสของฉันเอ่ยปากชมเมื่อตักกะเพราหมูกรอบใส่ปากคำแรก
“ขอบคุณค่ะรุ่นพี่” ฉันพูดเสียงราบเรียบและเดินออกจากห้องครัวของคอนโดหรูที่ฉันอาศัยอยู่
“ไม่กินข้าวเหรอเฉิ่ม”
“รุ่นพี่กินเลยค่ะ หนูยังไม่หิว”
“แต่อีกเดี๋ยวเด็กพี่จะมา เฉิ่มก็รู้กฏดี”
“งั้นหนูตักเข้าไปไว้ในห้องก่อนก็ได้ค่ะ” ฉันเดินกลับมาที่ครัว เดินมาตักข้าวและกับข้าวใส่จาน
ทำไมต้องพูดหนู ทั้งที่ไม่อยากพูด ก็เพราะเขาสั่งห้ามฉันแทนตัวด้วยชื่อ เนื่องจากชื่อของฉันไปซ้ำกับคำที่เขาเอาไว้เรียกบรรดาสาวไซซ์มินิของเขา
ฉันจึงแทนตัวเองว่าฉัน เขาก็บอกมาว่ามันดูปีนเกลียวเพราะเขาแก่กว่า
‘แทนตัวว่าหนูแล้วกัน แม้จะไม่น่าทะนุถนอมแบบผู้หญิงคนอื่นก็เถอะ’ คือคำพูดของพี่สายรหัสที่หลาย ๆ คนคลั่งไคล้หนักหนา
ความดีของเขาที่ฉันมองเห็นน่าจะมีอย่างเดียว คือทนอยู่ร่วมกับคนที่ตรงข้ามกับสเปกของเขาทุกอย่าง
ถ้าคุณกำลังคิดว่าเราสองคนอยู่อาศัยใต้หลังคาเดียวกัน คุณคิดถูกต้องค่ะ
ฉันอยู่กับพี่สายรหัสสุดหล่อ แต่ฉันไม่ได้ชื่นชอบหรือแอบชอบเขาหรอกนะ บอกตามตรงว่าหาส่วนชอบไม่เจอเลยจริง ๆ
อย่าคิดว่าฉันคือคนโชคดีที่ได้เจอน้ำใจของเขานะคะ เพราะฉันเปรียบเสมือนคนรับใช้ของเขา ทำทุกอย่างจริง ๆ สารพัดงานเลยล่ะ
เขาโหดมากของมาก ของมากที่สุด
พี่สายรหัสของฉันเป็นหนุ่มหล่อสายเปย์ที่สาว ๆ ต่างอยากได้เป็นเจ้าของ
แต่เขาไม่คิดเอาใครมาเป็นตัวจริง ได้ยินเพื่อนของเขาที่ฉันค่อนข้างสนิทด้วยระดับหนึ่งเล่ามาว่าพี่สายรหัสของฉันเขาหลงรักเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มของตัวเอง แต่เพื่อนคนนั้นไม่ได้สนใจเขา ทั้งที่เขาทุ่มเทมาก ๆ แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่เห็นค่า ไม่ได้คิดกับเขาเกินเพื่อน
พี่สายรหัสของฉันจึงเสียใจมาก และก็เลยเลือกที่จะมีสาว ๆ ไซซ์มินิตามสเปกของตัวเองไปเรื่อย ๆ
แน่นอนว่าเศษซากหลังความใคร่ฉันคือคนเก็บกวาดทุกอย่างภายในห้องนี้ให้สะอาดสะอ้าน และห้ามให้เด็กของรุ่นพี่เห็นการมีชีวิตของฉันในห้องนี้ นี่คือกฏหนึ่งข้อจากหลาย ๆ ข้อที่ฉันต้องปฏิบัติตาม
แต่ข้อที่สำคัญมาก ๆ คือฉันห้ามโกหก เพราะเขาเกลียดคนโกหก
ห้องนอนของฉันอยู่คนละฝั่งกับห้องที่พี่สายรหัสเอาไว้ใช้นอนกับบรรดาสาว ๆ และห้องของเขาเก็บเสียงเป็นอย่างดี ฉันจึงไม่ได้ยินเสียงผสมพันธุ์กัน
สามชั่วโมงผ่านไป…
ก๊อก ก๊อก…
“ค่า” ฉันรีบเดินมาเปิดประตูห้อง
“พี่จะไปคลับนะ ไปทำความสะอาดห้องให้ด้วย เอาให้สะอาด” พี่สายรหัสที่สวมเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวยืนกอดอกออกคำสั่งกับฉัน
“รับทราบค่ะรุ่นพี่” อย่าคิดว่าฉันจะลุ่มหลงหุ่นเพอร์เฟกต์ของเขา เพราะแค่คิดว่าสาวหลายต่อหลายคนได้สัมผัส ฉันก็ไม่อยากจะใกล้พี่สายรหัสของฉันสักนิด
“ดีมาก แล้วเราก็อาบน้ำนอนได้เลยนะ วันนี้พี่จะนอนที่คลับ ขี้เกียจขับรถไปกลับ พรุ่งนี้เช้าเอาชุดไปให้พี่ก่อน 8 โมงเช้าด้วย”
ลำบากฉันอีกตามเคย “เข้าใจแล้วค่ะรุ่นพี่”
พี่สายรหัสยักคิ้วให้ฉันหนึ่งครั้งและหมุนตัวกลับเดินไปที่ห้องของเขา ฉันเดินตามมาติด ๆ เพื่อเข้ามาทำความสะอาดห้องของเขา
ก็มีเก็บซากถุงยางที่ใช้แล้วสองสามชิ้น เก็บชุดคอสเพลย์ใส่ตะกร้าเตรียมซัก เก็บโซ่แส้กุญแจมือ บางทีก็ต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนตามระยะเวลาความเหมาะสม และความเลอะเทอะ
เอาตามตรงก็นะ…เดือนแรกก็ไม่ชิน แต่หลัง ๆ มาเริ่มชินกับอะไรแบบนี้ คงเพราะค่าตอบแทนราคาสูงด้วยนั่นแหละ
คำว่าเงินทำให้ฉันชินกับงานนี้
แม่บ้านส่วนตัวของพี่สายรหัสอย่างฉัน ต้องทำทุกอย่างตามที่นายจ้างสั่ง ทุกอย่างเพื่อเงินล้วน ๆ
ยอมให้เขาโขลกสับเพื่อเงินจากกระเป๋าของเขา
แค่ทนกับพี่สายรหัสคนนี้ ฉันคิดว่ามันคงไม่หนักหนาสาหัสอะไรมากนัก เพราะอย่างน้อย เขาก็เป็นคนที่ทำให้ฉันมีชีวิตที่ดีขึ้น และฉันสบายใจที่ได้อยู่ที่นี่
แม้ว่าเขาจะหื่นใส่บรรดาสาว ๆ ไซซ์มินิของเขา แต่สำหรับฉันเขาไม่แสดงความบ้ากามใส่ฉันแน่นอน
บทล่าสุด
#107 บทที่ 107 บำเรอรักเฮียขุน 16 ครอบครัวที่อบอุ่น3
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#106 บทที่ 106 บำเรอรักเฮียขุน 16 ครอบครัวที่อบอุ่น2
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#105 บทที่ 105 บำเรอรักเฮียขุน 16 ครอบครัวที่อบอุ่น
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#104 บทที่ 104 บำเรอรักเฮียขุน 15 ไม่เคยเชื่อใจ2
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#103 บทที่ 103 บำเรอรักเฮียขุน 15 ไม่เคยเชื่อใจ
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#102 บทที่ 102 บำเรอรักเฮียขุน 14 แต่งงานกัน2
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#101 บทที่ 101 บำเรอรักเฮียขุน 14 แต่งงานกัน
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#100 บทที่ 100 บำเรอรักเฮียขุน 13 พริ้มพราว
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#99 บทที่ 99 บำเรอรักเฮียขุน 12 เฮียขุนของมีน2
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#98 บทที่ 98 บำเรอรักเฮียขุน 12 เฮียขุนของมีน
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026
คุณอาจชอบ 😍
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เมียขัดดอก
"คุณหมอคะฉันขอร้องล่ะคุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยเถอะนะ" หญิงสาวขอร้องอ้อนวอนถึงขั้นยกมือขึ้นมากราบไหว้
"ทางเราช่วยได้เท่าที่ช่วยจริงๆ" ถ้าเขาทำแบบนั้น โรงพยาบาลของเขาอาจจะถูกฟ้องได้ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเลย และมันก็ไม่คุ้มกับการเสี่ยง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะ จะให้กราบเท้าฉันก็ยอม"
"คุณอย่าทำแบบนี้เลย"เขารีบพยุงร่างของหญิงสาวที่กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าให้กลับขึ้นมายืนใหม่อีกครั้ง
"คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันเคยเรียนหมอมาค่ะ ฉันคงพอช่วยงานคุณได้ไม่มากก็น้อย" เพราะเธอเคยเรียนมาด้านนี้ก็เลยรู้ว่าใครที่สามารถจะช่วยแม่ของเธอได้ และก็รู้ด้วยว่ามันเสี่ยงมากถ้าจะทำแบบนี้
"คุณก็เคยเรียนหมอมา คุณก็คงจะรู้ผมคงช่วยไม่ได้"
"ถ้าเปลี่ยนจากช่วยงานเป็นเอาร่างกายของฉันแลกเปลี่ยนได้ไหมคะ"
"คุณพูดอะไร"
"ถ้าคุณหมอยอมช่วยผ่าตัดให้แม่ฉันฉันจะยอมมอบร่างกายให้คุณค่ะ" เธอมีคนที่จะมาบริจาคอวัยวะแล้ว เหลือแค่การผ่าตัดเท่านั้น..
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













