บทนำ
ไม่โกรธสิแปลก ฉันปิดบังเขานี่เนอะ
“ไม่ใช่นะคะ หนูไม่ได้โกหก” แก้ตัวได้แย่มากเลยคนดี
“ถ้าที่เธอทำไม่เรียกว่าการโกหก แล้วมันเรียกว่าส้นตีนอะไร” นับว่าครั้งนี้เขาพูดหยาบกับฉันมากเลยก็ว่าได้
“มันคือเรื่องที่หนูไม่จำเป็นต้องบอกรุ่นพี่ไงคะ”
“พี่เป็นนายจ้างเธอ ให้เธอทุกอย่าง เธอควรบอกพี่” มันก็จริง ฉันหลอกเขา ทั้งที่เขาช่วยฉันทุกอย่าง
“หนูแค่คิดว่ามันคือเรื่องส่วนตัวของหนู”
“แล้วที่เธอทำงานให้พี่ มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของพี่หรือไง มันไม่แฟร์สำหรับพี่เลยว่ะ” พี่สายรหัสมองฉันด้วยสายตาที่มีแต่ความผิดหวัง “ต่อไปนี้ เราสองคนจบกันคนดี ออกไปจากชีวิตของพี่ซะ”
เป็นครั้งแรกที่พี่สายรหัสเขาเรียกชื่อของฉัน และคงเป็นครั้งสุดท้ายเช่นกัน
บท 1
KONDEE TALK
ฉันชื่อ ‘คนดี’ ชื่อนี้เหมือนเป็นกรณีบังคับให้เป็นตามชื่อคล้ายกับว่าครอบครัวเฝ้าหวัง รักฉันมากมาย ทว่าความจริงมันตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
ฉันเป็นนักศึกษาปี1 เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาเครื่องกล เรียนเพราะใจรัก และตามเพื่อน อันนี้ข้อสำคัญ
ซึ่งการเลือกเรียนของฉันมันสวนทางกับบุคลิกที่ฉันเป็นโดยสิ้นเชิง ฉันเป็นคนที่มีเพื่อนน้อยมาก เพื่อนมีอยู่เพียงคนเดียว เป็นเพื่อนที่คบกันตั้งแต่สมัยเด็ก เขาชื่อ…
“คนดีเลิกเรียนแล้วไปรอพี่นาฟหน้าตึกซีนะ ดิสมีนัดไม่ได้ไปด้วย คนดีไปคนเดียวได้ใช่มั้ย” นี่ไงคะเพื่อนเพียงคนเดียวของฉัน เขาชื่อ ‘ดิส’ เป็นคนเดียวที่ฉันไว้ใจ
“เข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วง” ฉันส่งยิ้มไปให้ดิส
“หัดยิ้มบ่อย ๆ หน่อย รู้มั้ยว่าคนดียิ้มแล้วน่ารัก” ดิสส่งรอยยิ้มกลับมา เขาเป็นคนเดียวที่ฉันยิ้มให้ เพราะเขาคือคนเดียวที่บอกว่าฉันน่ารักในทุกเวลา
พี่นาฟ คือพี่สายรหัสของฉัน พี่นาฟอยู่ปี3 เขาเป็นรุ่นพี่ที่รุ่นน้องทุกคนเคารพ ฉันก็เช่นกัน
แต่ฉันพยายามเคารพนะ ที่พูดแบบนี้เพราะฉันหาจุดที่จะเคารพเขาไม่ได้สักนิดไง เอาเป็นว่าถ้าเจอเขาก็จะรู้เองว่าเขาเป็นคนยังไง
และแล้วเวลาหลังเลิกเรียนก็มาถึง ฉันดั้นด้นเดินมาตึกซีตามคำสั่งของพี่นาฟที่ฝากบอกผ่านดิสมา ถามว่าทำไมไม่บอกฉันเอง ก็เพราะฉันไม่มีเครื่องมือสื่อสารอะไรทั้งนั้น
ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็น จึงไม่ต้องมีมาเพื่อพกพาให้ลำบากการแบก
“ช้า” เมื่อเดินมาถึงฉันก็โดนต่อว่าโดยหนุ่มหน้าหล่อ หนุ่มฮอตของคณะวิศวะ หนุ่มหล่อที่คลั่งสาวไซซ์มินิตัวเล็กน่ารักน่ากอด ซึ่งฉันคนนี้ไกลโขจากสเปกของเขามาก
และมันเป็นเรื่องที่น่ายินดี เพราะฉันที่ได้เห็นความหื่นกามของเขาจนฉันสะอิดสะเอียนนั้น ฉันรับไม่ได้ถ้าหากวันใดวันหนึ่งเขามาทำตัวหื่นใส่ฉัน
“ขอโทษค่ะรุ่นพี่” ฉันขยับกรอบแว่นเล็กน้อยตามนิสัยที่สร้างให้มันเกิดความเคยชิน ‘รุ่นพี่’ คือคำที่ฉันเรียกเขา ฉันไม่เรียกชื่อ เพราะเราไม่สมควรสนิทกัน
“ถ้าช้าอีก ทีหลังจะให้เดินกลับเองนะเฉิ่ม แล้วอย่าหาว่าใจร้าย” พี่สายรหัสโยนกระเป๋าของเขามาให้ฉันรับ และแน่นอนว่าฉันคือคนถือมัน ส่วนเขาเดินตัวเบาสบาย
และ ‘เฉิ่ม’ คือชื่อที่เขาเป็นคนตั้งให้ฉัน ไม่สิ ไม่ใช่แค่เขา หลาย ๆ คนก็พากันตั้งให้ฉัน เนื่องจากฉันมันคนเฉิ่มเชยมาก ๆ สวมกระโปรงยาวถึงตาตุ่ม ถ้าวันไหนใส่กางเกงก็อย่าหวังว่าจะใส่แบบรัด ๆ ส่วนเสื้อช็อปก็ใส่ตัวใหญ่ ๆ อย่าคิดว่าจะได้เห็นความเซ็กซี่ เพราะฉันไม่มีให้ดู หัวฟูหยิกหยอง ผิวคล้ำ ติดไปทางดำเลยก็ได้ ใส่แว่นหนาเตอะกรอบโคตรโบราณ ปกปิดทุกอย่างไร้ซึ่งเสน่ห์ดึงดูด
และนี่แหละคือฉัน!
ฉันถึงบอกไงว่าฉันไม่เหมาะที่จะเรียนคณะที่เลิศหรูหนุ่มหล่อมากมายขนาดนี้ อ้อ รวมถึงการเข้าเรียนมหาวิทยาลัยนี้เลยก็ว่าได้ แต่สุดท้ายฉันก็เอาตัวเองมาอยู่ที่นี่ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าฉันไม่สมควรอยู่ ที่มาอยู่ก็เพื่ออนาคตของฉัน!
“อร่อยดี” พี่สายรหัสของฉันเอ่ยปากชมเมื่อตักกะเพราหมูกรอบใส่ปากคำแรก
“ขอบคุณค่ะรุ่นพี่” ฉันพูดเสียงราบเรียบและเดินออกจากห้องครัวของคอนโดหรูที่ฉันอาศัยอยู่
“ไม่กินข้าวเหรอเฉิ่ม”
“รุ่นพี่กินเลยค่ะ หนูยังไม่หิว”
“แต่อีกเดี๋ยวเด็กพี่จะมา เฉิ่มก็รู้กฏดี”
“งั้นหนูตักเข้าไปไว้ในห้องก่อนก็ได้ค่ะ” ฉันเดินกลับมาที่ครัว เดินมาตักข้าวและกับข้าวใส่จาน
ทำไมต้องพูดหนู ทั้งที่ไม่อยากพูด ก็เพราะเขาสั่งห้ามฉันแทนตัวด้วยชื่อ เนื่องจากชื่อของฉันไปซ้ำกับคำที่เขาเอาไว้เรียกบรรดาสาวไซซ์มินิของเขา
ฉันจึงแทนตัวเองว่าฉัน เขาก็บอกมาว่ามันดูปีนเกลียวเพราะเขาแก่กว่า
‘แทนตัวว่าหนูแล้วกัน แม้จะไม่น่าทะนุถนอมแบบผู้หญิงคนอื่นก็เถอะ’ คือคำพูดของพี่สายรหัสที่หลาย ๆ คนคลั่งไคล้หนักหนา
ความดีของเขาที่ฉันมองเห็นน่าจะมีอย่างเดียว คือทนอยู่ร่วมกับคนที่ตรงข้ามกับสเปกของเขาทุกอย่าง
ถ้าคุณกำลังคิดว่าเราสองคนอยู่อาศัยใต้หลังคาเดียวกัน คุณคิดถูกต้องค่ะ
ฉันอยู่กับพี่สายรหัสสุดหล่อ แต่ฉันไม่ได้ชื่นชอบหรือแอบชอบเขาหรอกนะ บอกตามตรงว่าหาส่วนชอบไม่เจอเลยจริง ๆ
อย่าคิดว่าฉันคือคนโชคดีที่ได้เจอน้ำใจของเขานะคะ เพราะฉันเปรียบเสมือนคนรับใช้ของเขา ทำทุกอย่างจริง ๆ สารพัดงานเลยล่ะ
เขาโหดมากของมาก ของมากที่สุด
พี่สายรหัสของฉันเป็นหนุ่มหล่อสายเปย์ที่สาว ๆ ต่างอยากได้เป็นเจ้าของ
แต่เขาไม่คิดเอาใครมาเป็นตัวจริง ได้ยินเพื่อนของเขาที่ฉันค่อนข้างสนิทด้วยระดับหนึ่งเล่ามาว่าพี่สายรหัสของฉันเขาหลงรักเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มของตัวเอง แต่เพื่อนคนนั้นไม่ได้สนใจเขา ทั้งที่เขาทุ่มเทมาก ๆ แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่เห็นค่า ไม่ได้คิดกับเขาเกินเพื่อน
พี่สายรหัสของฉันจึงเสียใจมาก และก็เลยเลือกที่จะมีสาว ๆ ไซซ์มินิตามสเปกของตัวเองไปเรื่อย ๆ
แน่นอนว่าเศษซากหลังความใคร่ฉันคือคนเก็บกวาดทุกอย่างภายในห้องนี้ให้สะอาดสะอ้าน และห้ามให้เด็กของรุ่นพี่เห็นการมีชีวิตของฉันในห้องนี้ นี่คือกฏหนึ่งข้อจากหลาย ๆ ข้อที่ฉันต้องปฏิบัติตาม
แต่ข้อที่สำคัญมาก ๆ คือฉันห้ามโกหก เพราะเขาเกลียดคนโกหก
ห้องนอนของฉันอยู่คนละฝั่งกับห้องที่พี่สายรหัสเอาไว้ใช้นอนกับบรรดาสาว ๆ และห้องของเขาเก็บเสียงเป็นอย่างดี ฉันจึงไม่ได้ยินเสียงผสมพันธุ์กัน
สามชั่วโมงผ่านไป…
ก๊อก ก๊อก…
“ค่า” ฉันรีบเดินมาเปิดประตูห้อง
“พี่จะไปคลับนะ ไปทำความสะอาดห้องให้ด้วย เอาให้สะอาด” พี่สายรหัสที่สวมเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวยืนกอดอกออกคำสั่งกับฉัน
“รับทราบค่ะรุ่นพี่” อย่าคิดว่าฉันจะลุ่มหลงหุ่นเพอร์เฟกต์ของเขา เพราะแค่คิดว่าสาวหลายต่อหลายคนได้สัมผัส ฉันก็ไม่อยากจะใกล้พี่สายรหัสของฉันสักนิด
“ดีมาก แล้วเราก็อาบน้ำนอนได้เลยนะ วันนี้พี่จะนอนที่คลับ ขี้เกียจขับรถไปกลับ พรุ่งนี้เช้าเอาชุดไปให้พี่ก่อน 8 โมงเช้าด้วย”
ลำบากฉันอีกตามเคย “เข้าใจแล้วค่ะรุ่นพี่”
พี่สายรหัสยักคิ้วให้ฉันหนึ่งครั้งและหมุนตัวกลับเดินไปที่ห้องของเขา ฉันเดินตามมาติด ๆ เพื่อเข้ามาทำความสะอาดห้องของเขา
ก็มีเก็บซากถุงยางที่ใช้แล้วสองสามชิ้น เก็บชุดคอสเพลย์ใส่ตะกร้าเตรียมซัก เก็บโซ่แส้กุญแจมือ บางทีก็ต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนตามระยะเวลาความเหมาะสม และความเลอะเทอะ
เอาตามตรงก็นะ…เดือนแรกก็ไม่ชิน แต่หลัง ๆ มาเริ่มชินกับอะไรแบบนี้ คงเพราะค่าตอบแทนราคาสูงด้วยนั่นแหละ
คำว่าเงินทำให้ฉันชินกับงานนี้
แม่บ้านส่วนตัวของพี่สายรหัสอย่างฉัน ต้องทำทุกอย่างตามที่นายจ้างสั่ง ทุกอย่างเพื่อเงินล้วน ๆ
ยอมให้เขาโขลกสับเพื่อเงินจากกระเป๋าของเขา
แค่ทนกับพี่สายรหัสคนนี้ ฉันคิดว่ามันคงไม่หนักหนาสาหัสอะไรมากนัก เพราะอย่างน้อย เขาก็เป็นคนที่ทำให้ฉันมีชีวิตที่ดีขึ้น และฉันสบายใจที่ได้อยู่ที่นี่
แม้ว่าเขาจะหื่นใส่บรรดาสาว ๆ ไซซ์มินิของเขา แต่สำหรับฉันเขาไม่แสดงความบ้ากามใส่ฉันแน่นอน
บทล่าสุด
#107 บทที่ 107 บำเรอรักเฮียขุน 16 ครอบครัวที่อบอุ่น3
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#106 บทที่ 106 บำเรอรักเฮียขุน 16 ครอบครัวที่อบอุ่น2
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#105 บทที่ 105 บำเรอรักเฮียขุน 16 ครอบครัวที่อบอุ่น
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#104 บทที่ 104 บำเรอรักเฮียขุน 15 ไม่เคยเชื่อใจ2
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#103 บทที่ 103 บำเรอรักเฮียขุน 15 ไม่เคยเชื่อใจ
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#102 บทที่ 102 บำเรอรักเฮียขุน 14 แต่งงานกัน2
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#101 บทที่ 101 บำเรอรักเฮียขุน 14 แต่งงานกัน
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#100 บทที่ 100 บำเรอรักเฮียขุน 13 พริ้มพราว
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#99 บทที่ 99 บำเรอรักเฮียขุน 12 เฮียขุนของมีน2
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026#98 บทที่ 98 บำเรอรักเฮียขุน 12 เฮียขุนของมีน
อัปเดตล่าสุด: 1/9/2026
คุณอาจชอบ 😍
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













