บทที่ 89 บำเรอรักเฮียขุน 07 เขามีใบหน้าที่น่ากลัว

ฉันขยับรู้สึกตัวขึ้นมา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ หัวใจเต้นระรัว แย่แน่ มันต้องแย่มากแน่ ๆ เมื่อคืนนี้ฉันเผลอหลับทั้งที่เฮียขุนยังคงกระแทก

และตอนนี้ผ้าม่านถูกเปิดสว่างจ้า นี่ไม่ใช่ห้องนอนที่บ้านไม้หลังนั้น เมื่อคืนฉันนอนที่ห้องเฮียขุน รู้สึกว่าการกลืนน้ำลายวันนี้ช่างยากลำบาก เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ