บทที่ 94 บำเรอรักเฮียขุน 10 ความจริง

สองเดือนผ่านไป...

“มีนเอ๊ย กินข้าวลูก” เสียงย่าจ๋าร้องเรียกฉันที่นั่งถักไหมพรมอยู่บนแคร่ไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่

“มีนเพิ่งทานไปเองนะคะย่า ต้องทานอีกแล้วเหรอคะ” ฉันจำได้ว่าเพิ่งทานไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนเองนะ ยังไม่รู้สึกหิวเลย

“กินสิลูก ย่าอุตส่าห์เข้าครัวไปทำมาให้ มีนจะไม่กินได้ไงลูก”

“งั้นมีนขออีกแป๊บนะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ