บทที่ 3 มาถึงทางตัน

บทที่ 3

มาถึงทางตัน

"ได้แล้วครับน้องเดม่อนสุดคิ้ว อ้าว! ทำไมมึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ หรือว่าโดนไอ้ไฟนอลแกล้งอีกหรือไง"

 พี่หนึ่งวางเครื่องดื่มที่ผมสั่งลงตรงหน้าและของว่างอีกนิดหน่อยพอประทังความหิว แต่พอเห็นผมนั่งหน้าไม่สบอารมณ์ ก็หันไปเอาเรื่องกับไอ้ไฟนอลทันที ส่วนผมนั้นรีบจัดการมาร์ตินี่อย่างรวดเร็วด้วยความกระหาย

"มึงก็อีกคนอย่าแกล้งมันนัก คนอื่นมีเยอะแยะทำไมไม่แกล้งบ้าง ตั้งแต่รู้จักกันนี่มันกี่ปีแล้ววะ ไม่เบื่อบ้างหรือไง" 

คนยืนเท้าสะเอวมองคู่อริผมพลางส่ายหน้าอย่างระอา ทุกคนก็น่าจะชินแล้วนั่นแหละ 

นั่นสินะ...มันแหย่แกล้งผมมานี่สามปีแล้ว ตั้งแต่ที่มันมีแค่เสื่อผืนหมอนใบจนตอนนี้มันร่ำรวยทั้งที่ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ อู่ของมันก็ไม่ธรรมดาเลยนะครับ ขยายใหญ่โตและมีเทคโนโลยีทุกอย่างที่ทันสมัย รถแต่ละคันก็มีแต่รถหรู รถแข่งโก้ๆแพงๆกันทั้งนั้น ลูกค้าแต่ละคนมีระดับเสี่ยกระเป๋าหนัก หรือแม้แต่ลูกหลานไฮโซกันซะส่วนใหญ่ และผมรู้มาว่าล่าสุดมันไปเทคโอเวอร์สนามแข่งรถมาด้วย สมกับที่เป็นมันจริงๆ มันชอบด้านนี้ก็เลยเลือกเรียนวิศวยานยนต์นั่นแหละ มันนะโคตรบ้ารถ รถทุกชนิดมันรู้จักหมดแหละ ถ้าพูดเรื่องรถนี่มันคุยจนน้ำลายแตกฟองได้ไม่เบื่อ ดวงตายาวรีจะส่องแสงเป็นประกายระยับราวกับมีดวงดาวนับร้อยนับพันเปล่งแสงออกมาจากดวงตาคมกริบ แตกต่างจากที่เห็นกับตอนนี้ราวฟ้ากับเหวเลยล่ะครับ

เออ แต่ก็แปลกถ้าเป็นเรื่องไอ้ไฟนอลมันก็เต็มหัวผมไปหมดให้ด่าทั้งวันยังได้! 

"มันก็ปากเก่งทั้งคู่เหมือนเดิมนั่นแหละ กูนี่ก็แอบเผลอคิดอยู่บ่อยๆนะว่าพวกมันเหมือนผัวเมียทะเลาะกันมากกว่า" 

"เอาสมองส่วนไหนมาคิด เป็นปู่รหัสผมก็ด่าไม่สนสี่สนแปดนะครับพี่"

แค่เพียงได้ยินผมก็ขยะแขยงกลิ่นน้ำมันเครื่องในตัวมันเต็มทนแล้ว จะให้เป็นผัวเมียคงไม่ไหว 

เออ..แต่ว่านะจริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่หรอก กลิ่นตัวมันอย่างหอม กลิ่นสะอาดเหมือนคนอาบน้ำอยู่ตลอดเวลาเลยนะครับ 

"หน้างอซะขนาดนี้กูว่าคงหนีไม่พ้นโดนให้ไฟนอลเบรคไว้แน่ๆ เลยทำหน้าอย่างกับตูด" พวกพี่ที่นั่งอยู่ก็แซวสนุกปากกันเหมือนเดิม ผมโคตรเซ็ง

"ตูดใครจะมาหล่อปานนี้" 

ผมพ่นลมหายใจอย่างแรง อย่างผมน่ะเขาเรียกว่าหล่อโอ๊ปป้า น่ารักพระเอกซีรีย์เกาหลียังชิดซ้ายเลย 

"กินเสร็จแล้วอย่าพึ่งกลับนะเดม่อนรอนั่งดื่มกับพวกพี่ๆก่อน ไม่ค่อยเจอมึงเลยช่วงนี้" 

พี่หนึ่งชวนผมดื่มด้วยหลังเลิกงาน เพราะปกติผมก็มาดื่มที่นี่บ่อยอยู่แล้ว แค่เพียงไม่กี่อาทิตย์ที่ผมเบื่อๆไม่อยากเจอกับไอ้ไฟนอล พักหลังมันกระเตงมากับผู้หญิงสาวสวยน่ารักมากถือว่ารสนิยมมันก็ไม่เลวซะทีเดียว มันเล่นควงมาแทบทุกคืนด้วยนะ เห็นแล้วหมั่นไส้เฉยๆนี่แหละ เลยไม่อยากจะเห็นให้เสียลูกกะตา ยิ่งเห็นหน้ามันระรื่นยามคุยกับสาวแล้วแม่งโคตรหงุดหงิด ผมก็เลยชวนพวกไอ้อาร์มเพื่อนๆไปกินเหล้าย่านอื่นเปลี่ยนรสชาติบ้าง จนเกิดเรื่องจนได้

"ผมทำแผลเสร็จก็ว่าจะกลับเลย พวกไอ้อาร์มกับไอ้เรย์จะมารับครับพี่"

ผมบอกพี่หนึ่ง อีกอย่างตอนนี้ก็รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะมีไข้ ทั้งคิ้วทั้งปากก็ระบมจนรู้สึกปวดแสบปวดร้อน ตามตัวก็ปวดร้าวไปหมด ตอนแรกพี่แม็คบอกจะพาไปหาหมอที่โรงพยาบาลแต่ผมปฏิเสธไปแล้ว ไม่อยากให้วุ่นวายกินยาและนอนพักสักวันสองวันก็คงจะดีขึ้น อีกสักพักพวกไอ้อาร์มก็คงมารับเพราะพวกมันรู้แล้วว่าผมหนีมาอยู่ที่นี่มาขอพึ่งใบบุญพี่แม็คให้คุ้มกะลาหัว

"มึงคงออกไปไม่ได้แล้ววะ ไอ้ไฟนอลบอกว่าพวกไอ้ตี๋รอดักอยู่ข้างนอก กูคิดเอาไว้แล้วว่าไอ้ชัชมันก็คงไม่เชื่อ" 

พี่แม็คอธิบายพร้อมมองผมอย่างคาดโทษ คงเป็นตอนที่ผมล็อคประตูหลังไม่ให้เข้า มันเลยต้องหาทางกระโดดข้ามรั้วออกไปด้านหน้าสินะก็เลยเจอพวกนั้นเข้า

ผมเหลือบมองไอ้ไฟนอล ซึ่งมันลุกออกไปสูบบุหรี่อีกแล้ว วันนี้ผมเห็นมันอัดบุหรี่ไปหลายมวนแล้วน่ะ มันมีอะไรเครียดนักหนาเงินทองก็เยอะแยะหามาด้วยตัวเอง ไหนสาวๆข้างกายก็มีให้เลือกไม่ขาด คนเครียดควรเป็นผมไหม ไม่ใช่มัน!!

"ไอ้เฮียตี๋มันทำธุรกิจมืด ลูกน้องมันมีแต่พวกนักเลงหัวไม้ มึงน่ะอยู่ยากแล้วล่ะที่ไปเล่นเด็กมันเข้า อยากอายุสั้นนักหรือไง เรื่องนี้กูคิดว่ามันไม่ปล่อยมึงไว้แน่ แล้วตอนนี้มันส่งคนไปเฝ้าที่คอนโดมึงแล้ว"

ไม่รู้ว่าพี่มันรู้ได้อย่างไรและผมก็ไม่มีกะจิตกะใจถามมันตอนนี้

ผมเริ่มชักจะกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว ใช่ว่าจะไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของนักเลงหัวไม้ที่ชื่อ เฮียตี๋ แต่ที่ไม่รู้จริงๆคือผมไม่รู้ว่ามันจะทำธุรกิจมืด มันธุรกิจผิดกฎหมายเลยนะครับ ผมเริ่มมีเหงื่อผุดออกตามกรอบหน้า นั่งบีบมือตัวเองได้สักพักแล้วก่อนจะรู้สึกตัวว่ามีสายตาอีกหลายสิบคู่กำลังมองมาด้วยความสนใจและเป็นห่วง รวมทั้งมันที่ยืนพิงประตูด้านหลังทางไปห้องน้ำอีกฝั่งในมือยังคงคีบบุหรี่กำลังพ่นควันสีขาว แต่สายตาก็จับจ้องมาที่ผมนิ่งๆ

สรุปแล้วผมเลยต้องมานั่งเกาะกลุ่มรวมอยู่กับพวกพี่ๆ เพราะยังไงพี่แม็คก็คงไม่ให้ผมกลับ และผมก็คงไม่ดื้อกลับไปอยู่แล้ว ใครมันจะกลับละครับ ขืนไปให้มันเห็นตอนนี้ผมคงโดนพวกมันตามกระทืบเละแน่ ผมเลยรีบกดส่งข้อความบอกเพื่อนๆไม่ต้องมารับ ไม่อยากให้พวกมันพลอยซวยไปด้วย

"แล้วจะให้ผมนอนไหน" 

ที่นี่มีห้องของพี่หนึ่งที่แกเป็นคนนอนกรนเสียงดังและผมก็หลับยากซะด้วยสิ ผมไม่ชอบคนนอนกรน ผมเลยอยู่คนเดียวนอนคนเดียวสะดวกใจมากกว่า ส่วนอีกห้องก็ของพี่แม็คที่ชอบเอาหญิงมานอนค้างด้วยแทบทุกคืน ไอ้พี่แม็คมันขาดเรื่องอย่างว่าได้ซะที่ไหน หาเรื่องมาเสวอยู่เรื่อย ปล่อยให้ลูกน้องแอบมองด้วยความอิจฉาแล้วแบบนี้จะให้ผมไปนอนไหน? 

"มึงนอนกับไอ้ไฟนอล พวกกูคุยกันไว้แล้ว คอนโดมันอยู่ถัดไปอีกนิดเดียว ออกไปหลังร้านพวกนั่นคงไม่ทันสังเกต" 

เดี๋ยวนะ..นี่พวกพี่มันไปแอบตกลงกันตอนไหนวะ เอาสมองส่วนไหนคิดกันที่จะให้ผมไปอยู่กับคนที่เกลียดขี้หน้ากันเข้าไส้

"ไม่มีทาง ผมไม่มีทางไปนอนกับไอ้ตัวหน้าขนแน่!!"

"มึงไม่มีสิทธิ์เลือกไอ้ม่อน ตอนนี้อย่าลืมสิว่ามึงไม่มีที่อยู่แล้วนะ คอนโดมึงพวกมันก็ไปเฝ้าอยู่ด้านล่าง กูให้คนไปสืบมาแล้ว หรือว่ามึงอยากให้กูจองศาลาวัดไหนก็บอกมา จะได้ส่งข่าวพ่อแม่มึงไปด้วย"

ไอ้พี่แม็คแม่งบังคับทั้งน้ำเสียงและแววตา ก่อนจะทำหน้าเอือมระอา ยกก้นเดินหนีออกไปอย่างตัดรำคาญ

รู้ทั้งรู้ว่าเรื่องอย่างนี้ ขืนรู้ไปถึงหูแม่ผมได้มีเฮแน่…

"พี่แม็ค เดี๋ยวสิพี่ ผมนอนกับพี่ไม่ได้เหรอวะ" ผมลุกขึ้นเดินตามแกออกไปหลังร้านท่ามกลางสายตาของหลายสิบคู่

"จะนอนได้ยังไง มึงก็รู้ว่ากูมีสาวมานอนด้วย"

"พี่จะเห็นหญิงดีกว่าหลานตัวเองไม่ได้นะโว้ย" 

"เงียบปากมึงไปเลยไอ้ม่อน มึงสร้างเรื่องเองก็ควรรับผิดชอบตัวเองบ้างอย่ามัวแต่รอให้คนอื่นแก้ปัญหาให้ ชอบนัก เรื่องแกว่งปากหาตีน หาเรื่องปวดหัวมาให้กูไม่เว้นแต่ละวัน มึงไปพักกับไอ้ไฟนอลนั่นแหละดีแล้วมันเองก็มีคอนโดห้องใหญ่โต คุณหนูอย่างมึงอยู่ได้สบาย อีกอย่างอยู่ใกล้มันไว้ ไอ้ไฟนอลจะช่วยมึงรอดปลอดภัยจากทุกสถานการณ์... เชื่อกู"

นี่ผมมาถึงทางตันแล้วจริงเหรอ... ต้องยอมไปอยู่กับคนที่ไม่ชอบขี้หน้ากันเนี่ยนะ เฮ้อ!! 

ระหว่างอยู่กับมันกับเดินออกไปให้ลูกน้องเฮียตี๋รุมกระทืบ ผมขอเลือกอย่างหลังยังจะดีเสียกว่า